Είναι πραγματικά δύσκολο να προσπαθήσεις να κατατάξεις κάπου τον Φοίβο Δεληβοριά ως τραγουδοποιό και καλλιτέχνη. Έχουν περάσει κάτι παραπάνω από 30 χρόνια από την κυκλοφορία του πρώτου του δίσκου και, μέσα σ’ αυτά, τον βρίσκαμε πέρα από τα δισκοπωλεία σε κάθε είδους σκηνές, μουσικές, συναυλιακές, θεατρικές, ακόμα και αυτοσχέδιες· χώρους, δηλαδή, που ο ίδιος προσάρμοζε κατάλληλα έτσι ώστε να φιλοξενήσουν τη φαντασία του (βλέπε το άκρως επιτυχημένο πρότζεκτ "Η ταράτσα του Φοίβου"). Τον είδαμε να τραγουδά, να σατιρίζει, να μεταμφιέζεται, να αφηγείται, να εξομολογείται, να ερμηνεύει, να παίζει, να νοσταλγεί παλιούς και να εμπιστεύεται νέους. Στο ενδιάμεσο, τα τραγούδια του μας έκαναν βόλτες σε αθηναϊκές γειτονιές, σε βιώματα προσωπικά, αλλά και σε ιστορίες που ξεπηδούν από τους θρύλους αυτής της πόλης, με νότες μελό αλλά και κωμικές. Και με τον ίδιο ρομαντικό αλλά ρεαλιστή, νοσταλγικό όμως με το βλέμμα αισιόδοξα προσηλωμένο στο μέλλον.
Όλο αυτό το αντιφατικό αμάλγαμα, λοιπόν, που είναι ο Φοίβος Δεληβοριάς, δεν είναι απλώς δύσκολο αλλά και μάλλον ανούσιο να το ταξινομήσεις. Το ίδιο, αναμενόμενα, συμβαίνει και με το πρώτο του τηλεοπτικό εγχείρημα, τη σειρά "Τα Νούμερα" που προβάλλεται κάθε Παρασκευή στις 22.00 στην ΕΡΤ1 και, όπως φαίνεται, διαθέτει όλα τα παραπάνω.
Σε πρωτότυπη ιδέα του ίδιου και του Σπύρου Κρίμπαλη και σε σκηνοθεσία Γρηγόρη Καραντινάκη, σε αυτήν τη "μουσική κωμωδία-σειρά μυθοπλασίας" 24 επεισοδίων πρωταγωνιστεί ο 45χρονος άλλοτε πετυχημένος τραγουδιστής-τραγουδοποιός Φοίβος, που μαζί με έναν αλλοπρόσαλλο θίασο και τη συμμετοχή διάσημων γκεστ από τον μουσικό χώρο θα προσπαθήσουν να αναβιώσουν στη σύγχρονη Αθήνα τη "Μάντρα" του Αττίκ. Ένα όνειρο του Φοίβου, που ο παλαιάς κοπής παραγωγός Σάκκαρης (ο Γιάννης Μπέζος σε ένα καταπληκτικό γκεστ) του δίνει τη δυνατότητα να το κάνει, και μάλιστα εκεί ακριβώς που βρισκόταν άλλοτε το θρυλικό μαγαζί. Όμως, όταν ο τελευταίος πεθαίνει απροσδόκητα (δίνοντας αφορμή για μία από τις πιο ξεκαρδιστικές τηλεοπτικές "κηδείες"), την επιχείρηση αναλαμβάνει ο γιος του, ο Τζόναθαν (απολαυστικός ο Μιχάλης Σαράντης), ένας… εντερπρενέρ ταγμένος στο να βγαίνουν τα οικονομικά "νούμερα" και απολύτως εχθρικός σε οποιοδήποτε καλλιτεχνικό όραμα.
Ποια "νούμερα", τελικά, θα υπερισχύσουν; Ο Φοίβος, το όραμά του, η ομάδα και οι καλεσμένοι του ή ο Τζόναθαν και οι new age επιχειρηματικές εμμονές του; Έχοντας δει το πρώτο επεισόδιο, αν έπρεπε υποχρεωτικά να ορίσουμε κάπως τα "Νούμερα", θα τα χαρακτηρίζαμε ένα ελεύθερο sitcom που θα το αδικούσαμε αν το κρίναμε με τηλεοπτικούς κανόνες, αφού δεν μοιάζει, ούτε και θέλησε να είναι τηλεοπτικό προϊόν. Μοιάζει περισσότερο με ένα σουρεαλιστικό παζλ ιδεών, καταστάσεων, πραγματικής ιστορίας και ονείρου, όπως ακριβώς και ο δημιουργός του.
Έχοντας μαζί του μια ομάδα από ξεχωριστά "νούμερα" (Θανάσης Αλευράς, Χάρης Χιώτης, Άλκηστις Ζιρώ, Άννη Θεοχάρη, Aλέξανδρος Χωματιανός, Βάσω Καβαλιεράτου, Θανάσης Δόβρης, Αλεξάνδρα Ταβουλάρη, Γιάννης Σαρακατσάνης, Σπύρος Γραμμένος, Ζερόμ Καλούτα, Ελένη Ουζουνίδου), όλα τους πρόσωπα που δεν έχουν κουράσει τηλεοπτικά, ο Φοίβος Δεληβοριάς συνδυάζει το σκηνικό θέαμα με την κινηματογραφική παρωδία, το μιούζικαλ με το σατιρικό ντοκιμαντέρ αποσκοπώντας σε τρεις απλές μεν, αλλά τηλεοπτικά δύσκολες λέξεις: ιλαρότητα, διασκέδαση, ψυχαγωγία. Σε αυτά στοχεύουν τα "Νούμερα", χωρίς να προσπαθούν να ορίσουν εκ νέου την τηλεοπτική κωμωδία, και το καταφέρνουν. Επιπλέον, μέσα από τον ξεκάθαρο αυτοσαρκασμό αλλά και ένα έξυπνο, υποδόριο χιούμορ, δεν φοβάται να κριτικάρει το ελληνικό τραγούδι, τους ανθρώπους του, αλλά και τη σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα χωρίς διδακτισμό. "Στου Αττίκ τη "Μάντρα” κι αν φωνάξω, δε θ’ ακούν", λέει ο Φοίβος Δεληβοριάς στον "Μπάσταρδο γιο", όμως αυτά τα "Νούμερα" με την ηθελημένα αντι-τηλεοπτική δομή τους όχι μόνο ακούγονται, αλλά αφήνουν μια μελωδική, άκρως ευχάριστη ηχώ…
