Έντεκα χρόνια έχουν περάσει από τότε που η σουηδοδανέζικη "Γέφυρα" ("Bron/Broen") του Χανς Ρόζενφελντ έκανε την εμφάνισή της στις οθόνες. Από τότε (ίσως και λίγο νωρίτερα, από το "Killing"), το τηλεοπτικό Nordic noir έφτασε σε φήμη τη σκανδιναβική αστυνομική λογοτεχνία, ταξίδεψε σε τηλεοπτικούς δέκτες και σκέπασε με το μαγευτικό του σκοτάδι αμέτρητες ιστορίες και άλλους τόσους τηλεθεατές, που πλέον δηλώνουν φανατικοί του είδους. Η συγκεκριμένη σειρά, με τη Σουηδέζα αστυνομικό Σάγκα και τον Δανό συνάδελφό της Μάρτιν να αναλαμβάνουν να διαλευκάνουν από κοινού έναν μακάβριο γρίφο, γνώρισε πολλές εκδοχές της ανά τον κόσμο, μέχρι που έφτασε η στιγμή της Ελλάδας.
Στη "Γέφυρα" του Ant1+, η Σοφία (Μαντώ Γιαννίκου) και ο Κενάν (Μπουράκ Χακί) είναι οι δύο αστυνομικοί που θα πρέπει να συνεργαστούν, όταν ένα τεμαχισμένο στα δύο πτώμα θα βρεθεί συμβολικά τοποθετημένο στη μέση της συνοριακής γέφυρας Ελλάδας - Τουρκίας. Βασισμένη στη σουηδοδανέζικη αρχική σειρά, η ιστορία, αν και ελαφρώς παραλλαγμένη για να ταιριάξει περισσότερο στα ελληνοτουρκικά δεδομένα, είναι γνώριμη και ικανή να σε αιχμαλωτίσει, οπότε το ενδιαφέρον συγκεντρώνεται στον τρόπο με τον οποίο αυτό μπορεί να επιτευχθεί. Πώς, λοιπόν, το ατμοσφαιρικό και γεμάτο μυστήριο Nordic noir μεταφέρεται στη Μεσόγειο;
Η απάντηση είναι απλή και κρύβεται… στο σκοτάδι. Και εξηγούμαι, φέρνοντας ένα παράδειγμα: Περπατώντας στην Πατησίων το βράδυ, αν σηκώσεις τα μάτια και κοιτάξεις ευθεία μπροστά, απολαμβάνεις μία από τις ομορφότερες εικόνες της Ακρόπολης. Αν όμως το βλέμμα σου στραφεί δεξιά και αριστερά, τα κακοφωτισμένα στενά και τα αμέτρητα κλειστά και παρατημένα καταστήματα σου δίνουν μια άλλη εκδοχή της πόλης. Ένα τέτοιο τρικ βλέπουμε να χρησιμοποιεί στη "Γέφυρα" ο σκηνοθέτης Γιάννης Χαριτίδης, προκειμένου να τονίσει τις αντιθέσεις που διατρέχουν τη σειρά: Η (κυρίως νυχτερινή) Αθήνα κινηματογραφείται μαγικά από ψηλά και τα πλάνα από drone που ντύνουν τόσο τους τίτλους αρχής και χρησιμοποιούνται πολύ συχνά σε κάθε επεισόδιο, σχεδόν σε κάθε αλλαγή σκηνής, συνοδευμένα από την εξαιρετική πρωτότυπη μουσική του Αλέξανδρου Βούλγαρη-The Boy, σου δίνουν την αίσθηση μιας πανέμορφης μητρόπολης όπου όλα "κυλούν ρολόι". Το ίδιο συμβαίνει φυσικά και με τα πλάνα της Κωνσταντινούπολης, μιας και η αφήγηση μοιράζεται κυρίως στις δύο αυτές πόλεις.
Στις σκιές των ειδυλλιακών πλάνων, όμως, κρύβονται όλα τα δίπολα που προσεγγίζει η σειρά: Δύση και Ανατολή, Ελλάδα και Τουρκία, παρανομία και καθήκον, αλήθειες και μυστικά. Όταν η κάμερα περνά στην ουσία της πλοκής, το σκοτάδι, που χρησιμοποιείται εξίσου έξυπνα και στα εσωτερικά πλάνα, θα "φιλοξενήσει" όλα όσα θέλουν να κρύψουν τόσο οι ήρωες όσο και ένα διεφθαρμένο σύστημα, η διατάραξη του οποίου μπορεί ανά πάσα στιγμή να επιφέρει εκρηκτικές συνέπειες. Πού επιλέγεις, λοιπόν, να στρέψεις το βλέμμα σου; Αυτό το "παιχνίδι" της "Γέφυρας" του Ant1+ που έχει σαν tagline της "οι δολοφόνοι δεν έχουν πατρίδα", αποδεικνύει πως και το είδος του crime, αν προσεγγιστεί σωστά, δεν είναι πλέον προνόμιο της Σκανδιναβίας…
Η σειρά προβάλλεται κάθε Τετάρτη στις 22.00 στον Ant1.
