Oχι ότι μιλάμε από εμπειρία (δυστυχώς), αλλά όλοι γνωρίζουν ότι το μετρό της Νέας Υόρκης είναι ένας άλλος κόσμος, ίσως ακόμα πιο περίπλοκος από εκείνον πάνω από την επιφάνεια. Σε πολλές σειρές είδαμε ήρωες να χάνονται και να ξαναβρίσκονται στα χιλιόμετρα τροχιάς του – σίγουρα θυμάστε τη Λίλι του "How I Met Your Mother" και την ικανότητά της ως γνήσιας Νεοϋορκέζας να μιλάει τη σπάνια γλώσσα των ανακοινώσεων του τρένου. Στο συγκεκριμένο επεισόδιο, μάλιστα, ("Subway Wars"), η ίδια ισχυρίζεται ότι είσαι αληθινή Νεοϋορκέζα μόνο αν κλάψεις στο τρένο χωρίς να σε νοιάζει αν σε σχολιάζουν.
Και έρχεται λοιπόν η πιο αληθινή Νεοϋορκέζα της tv, που όχι μόνο θα κλάψει σε βαγόνι, αλλά θα δώσει στο τρένο αυτό πρωταγωνιστικό ρόλο. Μιλάμε για τη Νάντια της Νατάσα Λιόν, που στο "Russian Doll" (2019) του Netflix μας πήρε τα μυαλά με τις φιλοσοφημένες ατάκες και το καυστικό χιούμορ, όσο προσπαθούσε να γλιτώσει από την υπαρξιακή λούπα στην οποία πέθαινε και ζωντάνευε ξανά και ξανά ανήμερα των γενεθλίων της. Τώρα, στο 2022 και τη δεύτερη σεζόν της σειράς, ένα τρένο έρχεται για να της μάθει όχι πώς να μην πεθαίνει, αλλά πώς να ζει.
Πίσω στο 2019, η σειρά ολοκληρώθηκε πλήρως, μέσα από οκτώ επεισόδια που ενθουσίασαν τους λάτρεις των μίνι σειρών. Δεν κρύβουμε ότι κάπως ταραχτήκαμε όταν ανακοινώθηκε η νέα σεζόν, αναγνωρίζοντας ότι αν πειραζόταν έστω και ένα κομματάκι από αυτό το υπαρξιακό παζλ (ή λαβύρινθο) που έχτισε με μαεστρία το "Russian Doll", θα χανόταν άλλη μια μαγική σειρά από τον τηλεοπτικό χάρτη. Όμως η Νατάσα Λιόν, πρωταγωνίστρια, συν-δημιουργός, συν-σκηνοθέτρια, συμπαραγωγός της σειράς και κυρίως βέρα Νεοϋορκέζα (κρατήστε το αυτό), μπήκε σε ένα τρένο και πατώντας σε καινούργιες ράγες άλλαξε πορεία στη σειρά, αφήνοντας ατόφιο το προηγούμενο δημιούργημά της και παρασύροντας επεισοδιακά κάθε ίχνος γραμμικότητας.
Αυτό που μένει κοινό με την πρώτη σεζόν είναι φυσικά το "παιχνίδι" με το χρόνο. Η χρονική λούπα που είχε εγκλωβίσει τη Νάντια στην ημέρα των 36ων γενεθλίων της εξελίσσεται και τη βρίσκει τέσσερα χρόνια μετά, στο κατώφλι των 40, να κινείται εκούσια στο χωροχρόνο με ταμπλό το μετρό της Νέας Υόρκης. Με την έννοια του εγκλωβισμού και της παγίδευσης που χαρακτήριζε την πρώτη σεζόν να μένουν εκτός, η swagger Νάντια κινείται χαλαρή υπό τους ήχους (και τους εύστοχους στίχους) του "Personal Jesus" των Depeche Mode, με τις μπούκλες και την καμπαρντίνα της να ανεμίζουν, με ένα τσιγάρο στο στόμα και γυαλιά ηλίου στα μάτια, σχολιάζοντας τα πάντα συνοδεία της αγαπημένης της F word. Κι όμως, όσο ελεύθερη και badass κι αν φαίνεται, παραμένει δέσμια του οικογενειακού (θηλυκού γένους) παρελθόντος της, και η χρονική τρύπα που την υποδέχεται στο μετρό της Νέας Υόρκης θα γίνει η νέα εθελούσια λούπα της.
Εκεί θα μπει ξανά και ξανά από μόνη της, θέλοντας να διορθώσει τα κακώς κείμενα στην προσωπική της ιστορία, στις καταβολές της, στον ψυχισμό της και στη σχέση της με τον εαυτό της, αλλά και με τους άλλους, και θα "ταξιδέψει" σε διάφορα χρονικά σημεία που είναι κρίμα να χαραμιστούν σε ένα spoiler. "Το σύμπαν βρήκε επιτέλους κάτι χειρότερο από το θάνατο", λέει η Νάντια, όσο εμείς κρατάμε το hint του τίτλου της σειράς, τη γνωστή ξύλινη μπάμπουσκα που κρύβει μέσα της εαυτούς-έκπληξη. Και εδώ, όπως και στην πρώτη σεζόν, τα δύο τελευταία επεισόδια της σειράς βάζουν μια συναισθηματική τελεία στην ιστορία που χαρίζει στους χαρακτήρες την πολυπόθητη λύτρωση (εδώ η αισθητικά και εννοιολογικά σπουδαία σύλληψη-σκηνή με το νερό περνά στα όρια του εξαγνισμού και της αναγέννησης), δίνει στους τηλεθεατές την αίσθηση του φινάλε ενός ακόμα μεγάλου τηλεοπτικού δημιουργήματος, με το παραθυράκι για μια τρίτη σεζόν να μένει ξεκάθαρα ανοιχτό. Μένει μόνο να δούμε τι νέο θα φέρει στο βαγόνι της το πολυμήχανο μυαλό της Νατάσα Λιόν…
