Αν ο «Σιωπηλός Μάρτυρας» του Άλφρεντ Χίτσκοκ θεωρείται (και είναι) μια από τις σπουδαιότερες ταινίες που έχουν γυριστεί ποτέ, τα εύσημα ανήκουν σχεδόν αποκλειστικά στον Βρετανό μετρ του σασπένς. Με μια αριστουργηματική, πολυδιάστατη σκηνοθεσία μετέτρεψε ένα καλογραμμένο σενάριο του Τζον Μάικλ Χέιζ, βασισμένο σε διήγημα του Κόρνελ Γούλριτς, σε ένα αγωνιώδες θρίλερ που σχολιάζει (ψυχολογικά, ηθικά, φιλοσοφικά) πιο εύστοχα από οποιαδήποτε άλλο φιλμ τη σχέση θεατή και θεάματος. Οι ελεύθερες διασκευές της ίδιας ιδέας είναι πλέον αμέτρητες, με τις περισσότερες, λογοτεχνικές ή κινηματογραφικές, να αρχίζουν και να τελειώνουν πασχίζοντας απλώς να παραλλάξουν το βασικό εύρημα της πλοκής (ένας «αδύναμος» χαρακτήρας γίνεται μάρτυρας ενός εγκλήματος που δεν μπορεί να αποδείξει).
Ο Έι Τζέι Φιν, ψευδώνυμο του συγγραφέα Ντάνιελ Μάλορι, δεν αποτελεί εξαίρεση, καθώς το δηλωμένα χιτσκοκικό μπεστ σέλερ του «Η γυναίκα στο παράθυρο» αντιγράφει αρκετά πετυχημένα το ύφος, αλλά σε καμιά περίπτωση την κινηματογραφική ουσία του κορυφαίου σκηνοθέτη. Κάθε σχόλιο πάνω στην ηδονοβλεψία, τη θεμελιώδη επιθυμία απόλαυσης του κινηματογραφικού θεάματος, απουσιάζει, καθώς εδώ όλα περιστρέφονται γύρω από την εύθραυστη ψυχολογία της κεντρικής ηρωίδας και τη σχέση της με την επώδυνη πραγματικότητα: η Άνα Φοξ είναι μια καταθλιπτική και άκρως αγοραφοβική παιδοψυχολόγος (χαρακτήρας εμπνευσμένος και από την Σιγκούρνι Γουίβερ του «Μοντέλο για Φόνο»), μητέρα ενός μικρού κοριτσιού το οποίο ζει με τον εν διαστάσει σύζυγό της. Εκείνη, πάντα υπό αυστηρή φαρμακευτική αγωγή, παραμένει εδώ και καιρό εγκλωβισμένη στο μεγάλο νεοϋρκέζικο διαμέρισμά της, απέναντι από το οποίο μετακομίζει η τριμελής οικογένεια των Ράσελ. Η Άνα θα γνωρίσει πρώτα τον έφηβο γιο τους και κατόπιν τη μητέρα του Τζέιν, την οποία λίγα βράδια αργότερα θα δει από το παράθυρό της να μαχαιρώνουν μέχρι θανάτου. Η επέμβαση της αστυνομίας, όμως, θα αποκαλύψει πως η Τζέιν Ράσελ (μια διαφορετική γυναίκα απ’ αυτή που είχε συναντήσει) είναι ολοζώντανη και η ψυχική υγεία της Αν θα αμφισβητηθεί πλέον έντονα ακόμα και από τους δικούς της ανθρώπους (τον ψυχίατρό της και τον νοικάρη που μένει στο υπόγειο).
Στο πρώτο του εκ διασκευής σενάριο, μιας και τα «Bug», «Killer Joe» και «Αύγουστος» βασίζονται σε δικά του θεατρικά, ο Τρέισι Λετς (υποδύεται και τον θεράποντα γιατρό της Αν) μένει πιστός στη συνταγή του ψυχολογικού θρίλερ που στήνει το σασπένς του πάνω στην αντίθεση «εσωτερικής» και «εξωτερικής» πραγματικότητας. Το μονής κατεύθυνσης μυστήριο στήνεται μεθοδικά όσο και προβλέψιμα, μια γερή ανατροπή μας ταρακουνά στο τέλος της «δεύτερης πράξης», αλλά φυσικά τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται και αυτό το έχει εμπεδώσει πια και ο τελευταίος συνδρομητής του Netflix (η ταινία είχε προγραμματίσει την κινηματογραφική πρεμιέρα της στις 15 Μαΐου του 2020, πριν οι απανωτές αναβολές την οδηγήσουν στην κορυφαία streaming πλατφόρμα). Έτσι, μικρές και μεγάλες αναποδιές μπορούν να καθυστερήσουν, αλλά όχι και να εμποδίσουν την ηρωίδα μας από το να ανακαλύψει τη σκοτεινή και πλήρη - ελάχιστα πειστική - αλήθεια, όσο και τον πραγματικό, καινούριο της εαυτό. Η διαδρομή ως εκεί συνοδεύεται από μετρημένες και μάλλον υποτονικές αγωνιώδεις συγκινήσεις, παρά τη γενναία ερμηνευτική προσπάθεια της Έιμι Άνταμς και τα σκηνοθετικά τρικ του Τζο Ράιτ («Εξιλέωση», «Hanna», «Η Πιο Σκοτεινή Ώρα»).
Βαθμολογία:
Σκηνοθεσία: Τζο Ράιτ. Πρωταγωνιστούν: Έιμι Άνταμς, Γκάρι Όλντμαν, Τζούλιαν Μουρ, Φρεντ Χέτσινγκερ, Τζένιφερ Τζέισον Λι, Γουάιατ Ράσελ. ΗΠΑ. 2021. Διάρκεια: 100΄. Προβολή: NETFLIX.
