Σχολιάζοντας τα είδους «CSI» αστυνομικά σίριαλ, ο Αλεχάντρο Γκονζάλες Ινιάριτου είχε επισημάνει εύστοχα μια αντιδραστική, φασιστικού τύπου λογική που χαρακτηρίζει την όλη φιλοσοφία τους. Την «τεκμηριωμένη» πεποίθησή τους, δηλαδή, πως ό,τι και να συμβεί, όσο καλοσχεδιασμένος και να είναι ένας φόνος, όσο τυχερός κι αν είναι ο δράστης (θυμηθείτε, σε αντιδιαστολή, το «Match Point»), η δικαιοσύνη τελικά θα θριαμβεύσει. Το – συστημικό, θεσμικό – καλό είναι ανίκητο, το ψέμα έχει κοντά ποδάρια ή, αλλιώς, μπορείτε άφοβα να εμπιστεύεστε την (κοσμική ή θεϊκή) εξουσία, γιατί σ’ αυτή τη ζωή (με νομικό ή μεταφυσικό τρόπο) το κακό στο τέλος θα νικηθεί και «we will prevail».
Ο θριλεράς Τζέι Μπλέικσον («The Disappearance of Alice Creed», «Το 5ο Κύμα») προσπαθεί να μας πείσει ότι στο σινεμά τα πράγματα είναι διαφορετικά. Γι’ αυτό διαλέγει για ηρωίδα του την αμετανόητα bitch και φιλοσοφημένα κυνική Μάρλα (η υποψήφια για Χρυσή Σφαίρα Ρόζαμουντ Πάικ), η οποία μας εξομολογείται από το πρώτο κιόλας πλάνο, ώστε να το καταλάβει κι ο τελευταίος συνδρομητής του Netflix: «Το fair play έχει εφευρεθεί από τους πλούσιους για να μας κρατήσουν φτωχούς. Άρα ή είσαι λέων ή είσαι αμνός. Ή είσαι κυνηγός ή είσαι θήραμα». Εκείνη δεν έχει δυσκολευτεί να επιλέξει, βγάζοντας το παντεσπάνι της ως νόμιμος κηδεμόνας ανήμπορων ηλικιωμένων, τους οποίους σε συνεννόηση με γιατρούς και θεραπευτές κλείνει σε οίκο ευγηρίας και ρευστοποιεί την περιουσία τους προς όφελός της. Μέχρι που αναλαμβάνει την φαινομενικά αθώα κι απροστάτευτη Τζένιφερ, μια γυναίκα με αόρατο παρελθόν, το οποίο με τον εγκλεισμό της βγαίνει με φόρα στην επιφάνεια.
Οι βαθιά σαρκαστικοί τόνοι που συνοδεύουν αυτή τη μαύρη κωμωδία γίνονται ξεκάθαρα κωμικοί όταν ανάμεσα στην Μάρλα και την Τζένιφερ μπαίνει η ρώσικη μαφία, οι εκτελεστές της οποίας είναι τρεις σκάλες πιο ηλίθιοι από τους αντίστοιχους γκάνγκστερς που πυροβολιούνται κατά λάθος μεταξύ τους στις ταινίες των αδελφών Κοέν. Η αντιπαράθεση είναι δυναμική, το κάθε στρατόπεδο έχει τα κρυφά όπλα του και για να κρατηθεί το παιχνίδι ενδιαφέρον ως το τέλος, ο Μπλέικσον προμηθεύει τη θηλυκή πλευρά με μια σειρά από ελάχιστα πιστευτές σεναριακές ευκολίες. Οι ανατροπές, όμως, είναι ως επί το πλείστον καλοστημένες και το αφηγηματικό τέμπο σφιχτό, συντηρώντας ένα πικάντικο σασπένς το οποίο κάνει όλο και πιο αμοραλιστική αυτή την καπιταλιστική μάχη επιβίωσης.
Η κατάληξή της δεν μας εκπλήσσει (δεν ξέρω αν η ταινία τη θεωρούσε σοκαριστικό plot twist) ούτε και ο εξομολογητικός μονόλογος του νικητή ο οποίος τη συνοδεύει, διπλοϋπογραμμίζοντας το πικρά ειρωνικό μήνυμα για την κοινωνία – ζούγκλα που μας περιβάλλει και την περιφρόνηση κάθε αξίας που προϋποθέτει το επιτυχές κυνήγι του αμερικανικού ονείρου. Το έχουμε δει σε τόσες χολιγουντιανές ταινίες που καταντάει σχεδόν κλισέ. Αλλά όποιος βιάζεται σκοντάφτει. Μπορείς εύκολα να καταγγείλεις τον καπιταλισμό και να σατιρίσεις χαριτωμένα την πολιτική ορθότητα (η Μάρλα είναι ομοφυλόφιλη και φεμινίστρια), αλλά δεν μπορείς τελικά να αφήσεις τους συνδρομητές του Netflix με την πεποίθηση πως αυτή η ζωή είναι πέρα για πέρα άδικη. Κάπου, κάπως, κάποτε το καλό… will prevail, μιας και κάποιος εκεί ψηλά μα φυσικά και νοιάζεται.
Βαθμολογία:
Σκηνοθεσία: Τζέι Μπλέικσον. Πρωταγωνιστούν: Ρόζαμουντ Πάικ, Πίτερ Ντίνκλεϊτζ, Ντάιαν Γουίστ, Έιζα Γκονζάλες, Κρις Μεσίνα. Μ. Βρετανία. 2021. Διάρκεια: 118΄. Προβολή: NETFLIX.
