Ένας εμφύλιος πόλεμος μαίνεται στις ΗΠΑ. Ανάμεσα στην αστική και την επαρχιακή πραγματικότητα, την πολιτική ορθότητα και την παραδοσιακή Americana, την παλιά και την νέα γενιά, τους Αφροαμερικανούς και τη λευκή εξουσία, την αντρική (σοβινιστική/φαλλοκρατική) οπτική και τη #MeToo αντεπίθεση. Υιοθετώντας ένα επιθετικό, σπιντάτο και αυτοπαρωδιακό σκηνοθετικό ύφος, ο Σαμ Λέβινσον ανακάτωσε στο «Assassination Nation» (2018) νεανική κομεντί, κοινωνική σάτιρα και χαβαλεδιάρικο gore, επιχειρώντας να σχολιάσει (μετα)μοντέρνα, δηλαδή εύπεπτα για τη γενιά του YouTube, όλη αυτή την πολύπτυχη εσωτερική διαμάχη. Κάτι ανάλογο, εστιασμένο στην εφηβική καθημερινότητα, επιχειρεί και με την πετυχημένη τηλεοπτική σειρά «Euphoria», η οποία ανέδειξε σε πρώτη γραμμής σταρ την 25χρονη Ζεντάγια. Αγκαζάροντάς την δίπλα στον απόλυτα hot Τζον Ντέιβιντ Ουάσινγκτον («Tenet»), ο Λέβινσον έγραψε και γύρισε μέσα στην πανδημία ένα ασπρόμαυρο δράμα δωματίου για δύο, όπου η αμερικανική κοινωνική πραγματικότητα εισβάλλει στη ζωή ενός ζευγαριού μέσα από τη χολιγουντιανή showbiz.
Το κλίμα είναι κι εδώ εμφυλιοπολεμικό. Όχι από την πρώτη στιγμή, καθώς η πρεμιέρα της ταινίας του σκηνοθέτη Μάλκολμ έχει εξελιχθεί σε θρίαμβο κι αυτός επιστρέφει σπίτι με τη φιλενάδα του Μαρί μεθυσμένος από την επιτυχία. Πολύ γρήγορα, όμως, η συζήτησή τους θα φέρει στην επιφάνεια επώδυνα προσωπικά απωθημένα, με αφορμή την παράλειψη του Μάλκολμ να περιλάβει στα δημόσια ευχαριστήριά του και την Μαρί. Μια ηθοποιό με παρελθόν εθισμού στα ναρκωτικά, στην προσωπική ιστορία της οποίας βασίστηκε ο χαρακτήρας της ηρωίδας της ταινίας. Κι αυτό είναι μόνον η κορυφή του παγόβουνου, προς το οποίο η θυελλώδης σχέση των δυο νεαρών Αφροαμερικανών καλλιτεχνών κινείται ολοταχώς με τη φόρα του Τιτανικού.
Νεαροί, Αφροαμερικανοί, καλλιτέχνες. Ο Σαμ Λέβινσον, γιος του οσκαρούχου δημιουργού Μπάρι («Ο Άνθρωπος της Βροχής», «Καλημέρα Βιετνάμ»), κάνει φύλλο και φτερό κάθε πτυχή της κοινωνικής ταυτότητας των ηρώων του και πιστός στις κασσαβετικές οδηγίες χρήσης στήνει ένα δράμα δωματίου πάνω στο διαχρονικό «ούτε μαζί σου ούτε χωρίς εσένα». Οι φιλοδοξίες ενός ανοιχτού μέλλοντος, τα τραύματα του παρελθόντος, οι φυλετικές προκαταλήψεις, οι αντρικές ανασφάλειες, οι θηλυκές επιθυμίες και ο αδηφάγος χώρος του θεάματος μπαίνουν στο μίξερ μιας επώδυνης, διπλής εξομολόγησης που ξεκινά από το στάδιο της πικρίας, για να περάσει σταδιακά σ’ αυτό της οργής, κατόπιν της μετωπικής σύγκρουσης και να καταλήξει αναπόφευκτα στην εξουθενωμένη συμφιλίωση.
Η ταινία προσπαθεί να κεντήσει όλα αυτά πάνω στον καμβά τής σχέσης τέχνης και αληθινής ζωής, χάνεται όμως μέσα σε μια μπανάλ φλυαρία, την οποία μάταια προσπαθεί να ζωηρέψει μια φλασάτη σκηνοθετική καλλιγραφία. Η κάμερα αλλάζει υστερικά θέση για να ξεζουμίσει τις σκηνογραφικές δυνατότητες της λουσάτης έπαυλης και τις ερμηνευτικές δεξιότητες των δυο – κάθιδρα φιλότιμων – πρωταγωνιστών, ενώ η στιλιαρισμένη φωτογραφία μοχθεί για να εντυπωσιάσει το μέσο σινεφίλ. Ή όποιον, τέλος πάντων, ψήνεται με ένα μπεργκμανικό δράμα σε συσκευασία αγγλόφωνου διαφημιστικού των 100 λεπτών.
Βαθμολογία:
Σκηνοθεσία: Σαμ Λέβινσον. Πρωταγωνιστούν: Τζον Ντέιβιντ Ουάσινγκτον, Ζεντάγια. Α/Μ. ΗΠΑ. 2021. Διάρκεια: 106΄. Προβολή: NETFLIX.
