Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά. Με τι τρομάζει το τηλεοπτικό κοινό; Ή, μάλλον, τι μπορεί να τρομάξει πλέον το τηλεοπτικό κοινό; Σ’ έναν κόσμο που ένας ιός μας έκανε όλους πρωταγωνιστές σε ένα σουρεαλιστικά φρικιαστικό τηλεοπτικό επεισόδιο που δεν λέει να τελειώσει, και σε έναν κόσμο όπου ακόμα και ο πλανητάρχης μοιάζει βγαλμένος από την πιο τραβηγμένη φαντασία ενός παρανοϊκού σεναριογράφου, το σημερινό κοινό έχει αποκτήσει σχεδόν ανοσία σε αυτό το κομμάτι. Ο πήχης και οι προσδοκίες για τα τηλεοπτικά σπέσιαλ εφέ που τρέχουν πλέον σε κινηματογραφικά στάνταρ έχουν ανέβει αδιανόητα ψηλά, χωρίς όμως να έχουν πιάσει ταβάνι, κάνοντας το σύγχρονο κοινό απαιτητικό μεν, άπληστο δε. Κάθε φορά που κάτι σε εντυπωσιάζει μπορεί να ξεπεραστεί ανά πάσα στιγμή, καθώς το επόμενο πλάνο (ή ακόμα και ένα βίντεο που τυχαία θα σκάσει στην οθόνη του κινητού σου) μπορεί να σου κόψει την ανάσα με την αρτιότητά του.
Οι λάτρεις του horror, όμως, γνωρίζουν ότι όλο αυτό είναι απλώς ένα κομμάτι ενός μεγαλύτερου και πολυπλοκότερου παζλ. Πέρα από τα σπλάτερ, τα φανταστικά σκηνικά και τα εντυπωσιακά τέρατα, η ουσία του horror βρίσκεται στην ατμόσφαιρα, η οποία άλλοτε επιτυγχάνεται με όλα αυτά μαζί και άλλοτε φτιάχνεται αριστοτεχνικά, όταν όλα αυτά απουσιάζουν. Βασικό κομμάτι της ατμόσφαιρας είναι –και πάντα ήταν– η ιστορία. Αυτή που θα σε κάνει να κάτσεις γεμάτος αγωνία στην άκρη του καναπέ σου και θα σου δημιουργήσει την ανάγκη να καλυφθείς με όσα μαξιλάρια έχεις εύκαιρα κοντά σου. Ο αληθινός τρόμος βρίσκεται εκεί έξω, και το κοινό χρειάζεται πάνω απ’ όλα μια δυνατή (ουσιαστικά και αισθητικά) ιστορία που θα υπερβεί την πραγματικότητα και θα το παρασύρει μακριά από την καθημερινότητά του.
Αυτό πέτυχε και ο Ροντ Σέρλινγκ με το κοινό της μεταπολεμικής Αμερικής. Τα ημίωρα επεισόδια της ριζοσπαστικής ανθολογίας τρόμου «The Twilight Zone» (1959-1964) εισήγαγαν μια νέα τηλεοπτική αφήγηση και κυρίως κατάφεραν να αιχμαλωτίσουν το κοινό σε μια ζώνη μακριά από την πραγματικότητα. Μισόν αιώνα μετά, με τον Τζόρνταν Πιλ στο τιμόνι ως παραγωγό και αφηγητή, το «Τwilight Zone» επέστρεψε ξανά για να κάνει ακριβώς το ίδιο. Για την κριτική μας για τη δεύτερη σεζόν του reboot παρακολουθήσαμε τα επεισόδια «Meet in the Middle», «The Who of You» και «You Might Also Like», λίγο πριν από την παγκόσμια πρεμιέρα τους (ολόκληρος ο δεύτερος κύκλος είναι διαθέσιμος στον on demand κατάλογο της Cosmote TV).
Το πρώτο από αυτά, που θυμίζει έντονα, στην πιο διεστραμμένη του μορφή, το «Δικός της» (2013) με τον Γιοακίν Φοίνιξ, είναι ξεκάθαρα το πιο αδύναμο, ενώ το «The Who of You» πιάνει με γρήγορους ρυθμούς αλλά χωρίς το απαραίτητο βάθος τη σημερινή ανάγκη του ανθρώπου για αναγνώριση και το πόσα είναι διατεθειμένος να θυσιάσει γι’ αυτήν. Το «You Might Also Like», με πρωταγωνίστρια την Γκρέτσεν Μολ, έρχεται όμως για να εντυπωσιάσει. Σε μια δυστοπική κοινωνία, άπαντες αγωνιούν να αποκτήσουν το δικό τους πολύτιμο «αβγό». Κι ενώ κανείς τους δεν γνωρίζει τι ακριβώς είναι, είναι πεπεισμένοι ότι με αυτό «όλα θα γίνουν καλύτερα για πάντα». Χωρίς να θέλουμε να δώσουμε παραπάνω στοιχεία για το στόρι, αρκεί να πούμε ότι μέσα στον σουρεαλισμό του το επεισόδιο αυτό καταφέρνει να γίνει τρομακτικά επίκαιρο, ενώνοντας έξυπνα και αναπάντεχα τη σύγχρονη χειραγώγηση και τον υπερκαταναλωτισμό με τον διαχρονικό τρόμο της απώλειας.
Ένα χρόνο πριν, η πρώτη, αρκετά σφιχτή σεζόν του νέου «Twilight Zone» δεν ενθουσίασε (ξεχωρίσαμε μόλις ένα επεισόδιο, το «Replay»), ενώ και η δεύτερη σεζόν μας αφήνει με την ίδια μέτρια επίγευση. Ίσως φταίνε οι προσδοκίες όλων μας ότι ο Πιλ, ο βραβευμένος με Όσκαρ σύγχρονος μετρ του τρόμου, θα παραδώσει κάτι εντελώς πρωτοποριακό. Πράγμα που δεν ήρθε ποτέ, ειδικά αν λογαριάσουμε ότι έχει προηγηθεί ο απόγονος του «Twilight Zone», το «Black Mirror»... Το να συγκρίνεις το οτιδήποτε με την κορωνίδα του τηλεοπτικού horror «Twilight Zone» μοιάζει από άκαιρο έως άδικο, όταν όμως μια σειρά φέρει αυτό τον βαρύ τίτλο σε συνδυασμό με ένα από τα πιο μεγάλα ταλέντα του σήμερα, δεν αρκούν ελάχιστα καλά επεισόδια για να δικαιολογήσει το όνομά της. Διότι πολλές φορές το όνομα και μόνο αποδεικνύεται πιο φοβερό (με την αρνητική και τη θετική έννοια) από την ουσία.
