Η δυστοπική σειρά-φαινόμενο της περσινής σεζόν επιστρέφει με δεύτερο κύκλο και βάζει ξανά ηθικούς φραγμούς και αντοχές στα άκρα.
«Το όνομά μου είναι Τζουν Όσμπορν και είμαι ελεύθερη» δηλώνει η πρωταγωνίστρια του «Handmaid’s Tale» στο τελευταίο τρέιλερ του πολυαναμενόμενου δεύτερου κύκλου της σειράς. Μπορεί όμως η έννοια της ελευθερίας να χρησιμοποιηθεί ακόμα σε ένα σύμπαν όπου «το μόνο που έχει παραμείνει ίδιο είναι το φεγγάρι»;
Βρισκόμαστε λίγες ώρες πριν την πρεμιέρα της δεύτερης σεζόν του «The Handmaid’s Tale», της βραβευμένης με Χρυσή Σφαίρα και Emmy τηλεοπτικής σειράς της streaming πλατφόρμας Hulu (στην Ελλάδα κάνει πρεμιέρα στις 26/4, 22.00, στο Novacinema4HD) και το τέλος του αριστουργηματικού πρώτου κύκλου μάς εμφάνισε μερικές ακτίδες αισιοδοξίας στον ουρανό του δυστοπικού κράτους της Gilead, όπου η υπογεννητικότητα έδωσε βήμα και αφορμή στη δημιουργία ενός απόλυτα ανδροκρατούμενου, θεοκρατικού καθεστώτος, το οποίο αφαιρεί κάθε δικαίωμα από το γυναικείο φύλο και μετατρέπει τις λιγοστές γόνιμες γυναίκες, τις πορφυροφορεμένες Handmaids, σε μηχανές αναπαραγωγής τέκνων της άρχουσας τάξης. Στο τελευταίο επεισόδιο της πρώτης περιόδου οι handmaids έκαναν την πρώτη τους επανάσταση, αρνούμενες ομαδικά να ακολουθήσουν μια από τις σαδιστικές προσταγές της επικεφαλής τους, ενώ το «Μayday», ένας κρυφός πυρήνας αντίστασης των Handmaids, φάνηκε πως είναι ισχυρός μετρώντας πολυάριθμα μέλη.
Το «Handmaid’s Tale» όμως, δε μοιάζει καθόλου με παραμύθι που αναμένεις καρτερικά να εμφανιστεί ένα κάποιο happy end. Η ιστορία της πρωταγωνίστριας Τζουν Όσμπορν ή Offred (η του-Φρεντ δηλαδή, καθώς κάθε Handmaid αποκαλείται με το όνομα του δυνάστη της) και των υπόλοιπων handmaids αποτελεί την τηλεοπτική μεταφορά του ομώνυμου μυθιστορήματος της Μάργκαρετ Άτγουντ (η οποία έκανε και cameo εμφάνιση στο πρώτο επεισόδιο της σειράς) και παρουσιάζει μια ζοφερή δυστοπία-εφιάλτης κάθε γυναίκας. Και παρότι η δεύτερη σεζόν βγαίνει από τα σύνορα της Gilead, μεταφέροντας τη δράση σε άγνωστα μέχρι πρότινος μέρη, η διαφυγή φαντάζει μακρινή καθώς «η Gilead βρίσκεται μέσα σου», όπως αναφέρει στο τρέιλερ η εγκυμονούσα Τζουν/Offred.
Ο πρώτος κύκλος του «Handmaid’s Tale» προκάλεσε πλήθος πολιτικών συζητήσεων, ύψωσε φεμινιστικές γροθιές και τις «προσγείωσε» με φόρα στα στομάχια των θεατών. Αποτέλεσε ένα λαμπρό δείγμα προσεγμένης υποκριτικής και σκηνοθεσίας στην τηλεόραση, ενώ ταυτόχρονα ερμηνεύτηκε από πολλούς ως μια σκοτεινή ματιά-πρόβλεψη για το μέλλον της ζωής εκτός μικρής οθόνης. Γιατί τίποτα, από τους αυστηρούς κανόνες της καθημερινότητας μέχρι τα βασανιστήρια και τις απάνθρωπες τιμωρίες και από τους βιασμούς-«τελετές» μέχρι την παρανοϊκή διαδικασία του τοκετού, δεν σε τρομάζει όσο η πιθανότητα να πάρουν στ'αλήθεια μια τόσο εφιαλτική τροπή τα πράγματα – εξάλλου, με βάση τα φλας μπακ, η ζωή αυτών των γυναικών προτού αναγκαστούν να φορέσουν την πορφυρή στολή, δεν διαφέρει και πολύ από τη δική μας πραγματικότητα.
Αλήθεια, όμως, πόσο μακρινό έμοιαζε το ενδεχόμενο αναβίωσης του φασισμού στην «πολιτισμένη» Ευρώπη πριν από λίγα χρόνια; Ποιος μπορούσε να προβλέψει την εκλογή από τον λαό ενός λαϊκιστή, ξενοφοβικού, σεξιστή πλανητάρχη; Η ιστορία έχει δείξει, δυστυχώς, ότι αρκετές φορές οι εφιάλτες ζωντανεύουν πρώτα στην οθόνη και στη συνέχεια στην πραγματικότητα. Ας ελπίσουμε ότι το «The Handmaid’s Tale» δεν αποτελεί μια τέτοια περίπτωση...
