Είναι πραγματικά απίστευτη η αντίφαση ότι το «The Wire» (πρεμιέρα στην ΕΡΤ2 αυτήν τη Δευτέρα 11 Δεκεμβρίου, στις 23.50) δεν κέρδισε κανένα μεγάλο τηλεοπτικό βραβείο, αλλά έγινε εκπαιδευτικό υλικό στο Χάρβαρντ. Ενώ οι ψηφοφόροι για τα Emmys ή τις Χρυσές Σφαίρες θα κουβαλούν για πάντα τη ρετσινιά ότι δεν αναγνώρισαν τη σπουδαιότητα μιας αστυνομικής σειράς που ξέφυγε εντελώς από το δημοφιλές format του procedural, δύο καθηγητές του κορυφαίου αμερικανικού πανεπιστημίου εξήγησαν με άρθρο τους στη «Washington Post» γιατί αποφάσισαν να χρησιμοποιήσουν αυτό το σύγχρονο έπος για να περιγράψουν τις κοινωνικές συνθήκες στα αμερικανικά αστικά κέντρα: «Οι κριτικοί το λάτρεψαν. Οι φαν κρέμονταν από κάθε του επεισόδιο. Πιστεύουμε ότι είναι κάτι παραπάνω από εξαιρετική τηλεόραση. Εντυπωσιασμένοι από τον τρόπο με τον οποίο πραγματεύεται σύνθετα ζητήματα, σχεδιάσαμε στο Χάρβαρντ ένα μάθημα βασισμένο στον τρόπο με τον οποίο η σειρά συνδέει θεμελιώδεις κοινωνιολογικές αρχές με τις ανισότητες στον αστικό ιστό».
Με τη συνδρομή αναγνωρισμένων συγγραφέων στο σενάριο (π.χ. Dennis Lehane και George Pelecanos) κι έχοντας ως πρότυπο τα μεγάλα ρωσικά μυθιστορήματα, ο δημιουργός του «Wire» David Simon, πρώην αστυνομικός ρεπόρτερ, επιχείρησε μια μοναδική στα τηλεοπτικά χρονικά ανατομία των εμφανών και αφανών δομών και θεσμών (εντός κι εκτός εισαγωγικών αυτό το τελευταίο) που ρυθμίζουν τη ζωή σε ένα αστικό κέντρο. Διαπλέκοντας το εμπόριο ναρκωτικών, τις κυβερνητικές υπηρεσίες, τη γραφειοκρατία, το εκπαιδευτικό σύστημα, τα media και τις αρχές επιβολής του νόμου, ο David Simon δημιούργησε ένα πολυεπίπεδο κοινωνικό και πολιτικό πορτρέτο της Βαλτιμόρης των ’00s, το οποίο θα σύγκρινες άνετα με την απεικόνιση του Παρισιού από τον Balzac και του Λονδίνου από τον Dickens. Δεκαπέντε χρόνια μετά την πρεμιέρα του (το 2002 στο HBO), το «Wire» παραμένει ένα αξεπέραστο μυθοπλαστικό έργο ντοκιμαντερίστικου ρεαλισμού για την εξουσία, τις τάξεις, τον καπιταλισμό και, τελικά, για το τι σημαίνει να ζεις σε μια σύγχρονη πόλη.
5 fun facts για το «The Wire»:
