Στην προτελευταία, θαυμαστής σκηνοθετικής ωριμότητας και μεστή νοημάτων ταινία του, ο Βισκόντι διασταυρώνει με σαρκασμό όλα τα υπαρξιακά ερωτήματά του, εστιάζοντας στην "αιώνια μάχη" αληθινής ζωής και υψηλής τέχνης.