Δεν βρίσκω ταξί, λεωφορείο, ηλεκτρικό στην Αθήνα!

   

"Σκέφτεστε κάτι που να χρήζει editorial αυτές τις μέρες στην Αθήνα;" Οι αυθόρμητες απαντήσεις της συντακτικής ομάδας στην ερώτησή μου αφορούν όλες τις μετακινήσεις! Και αφορούν όλες αρνητικές εμπειρίες. 

Δεν βρίσκω λεωφορείο 

Για όσες και όσους μετακινούνται με λεωφορείο δεν χρειάζεται να (ξανα)πούμε περισσότερα. Θα κουραστείτε μέχρι να διαβάσετε την πρόταση ως τέλος, όχι όμως τόσο όσο κουραζόμαστε όλοι εμείς που ανεβοκατεβαίνουμε καθημερινά την Κηφισίας με το 550 και το Α7. Ο Ιούλιος μαζί με την υπόσχεση των διακοπών έφερε και μειωμένα δρομολόγια, όπως μας πληροφορεί ο οδηγός του πρώτου λεωφορείου που εμφανίζεται μετά από 20 λεπτά Δευτέρα πρωί στις 9.30. Αφήνοντας επιβάτες που προσπαθούν να φτάσουν στην ώρα τους στη δουλειά τους να περιμένουν το επόμενο, βιώνοντας έτσι τον ορισμό της ανημπόριας. Κάτι αντίστοιχο και στις 6.30 το απόγευμα, με τον ήλιο ντάλα.

Δεν βρίσκω ταξί

Μήπως να πάρουμε ταξί για να φύγουμε από το Μαρούσι; Θα αστειεύεσαι. Το δοκίμασε τις προάλλες συνάδελφος και με τις 3 πλατφόρμες να τον ενημερώνουν ευγενικά ότι δεν θα καταφέρουν να τον εξυπηρετήσουν. Η πρώτη σκέψη είναι ότι κανείς νοήμων άνθρωπος δεν πλησιάζει τέτοια ώρα το Δαχτυλίδι της Κηφισίας ακόμη και για να φύγει! Ακόμη κι αν πληρώνεται! Επειδή όμως μας ξανασυνέβη και Κυριακή πρωί σε κεντρική περιοχή της Αθήνας, προφανώς λόγω τουρισμού οι οδηγοί που συνεργάζονται με τις πλατφόρμες δεν φτάνουν για την καλοκαιρινή ζήτηση. 
 

Δεν βρίσκω ηλεκτρικό 

Ο ηλεκτρικός, ο οποίος τουλάχιστον έχει μια ακρίβεια δρομολογίων, είναι μια άλλη πονεμένη ιστορία, αφού δυο φορές πρόσφατα μας έτυχε να χαλάσει πόρτα του συρμού και να περιμένουμε, πάλι, τον επόμενο. Και καλά όταν μόλις έχεις δει παράσταση βραδάκι Κυριακής στο Φεστιβάλ Αθηνών κι έχεις κάτι να συζητάς περιμένοντας. Όταν όμως γυρίζεις από το γραφείο καυτό απόγευμα καθημερινής, να μην τα ξαναλέμε, βλ. τα συναισθήματα της αρχής του κειμένου… Η ανανέωση των συρμών που έχει ανακοινωθεί μας κάνει να ελπίζουμε, αν και τα πολυδιαφημισμένα νέα λεωφορεία δεν μπορούμε να πούμε ότι έχουν βελτιώσει τη καθημερινότητά μας και το να πετύχεις εκείνο το δροσερό, σκιασμένο λεωφορείο που θα έπρεπε να αποτελεί τον κανόνα παραμένει η εξαίρεση, τουλάχιστον στις γραμμές που χρησιμοποιούμε εμείς (και χιλιάδες ακόμη Αθηναίοι καθημερινά).  
 

Βρίσκω πατίνια, γλίτσα και κίνηση! 

Το ρεπορτάζ σε γνωστούς και φίλους καταγράφει καθυστερήσεις μέχρι και στο μετρό για το αεροδρόμιο που τέτοια εποχή θέλεις να είναι αν μη τι άλλο αξιόπιστο. Αν προσθέσουμε τα παρατημένα όπου να ‘ναι πατίνια, τα γλιτσερά πεζοδρόμια της Αθήνας που κολλάνε περισσότερο από ποτέ ακόμη και σε κεντρικούς δρόμους και πλατείες - βιτρίνα και την αβίωτη κίνηση για όσους προτιμήσουν το αυτοκίνητο, καταλήγεις δυστυχώς στο αμίμητο "Χίλιες φορές, σπίτι μουυυυ, σπίτι μουυυ" της Κατερίνας Γιουλάκη στο "Ρετιρέ".