Σύσσωμη η ομάδα του Αθηνοράματος μπορεί να περηφανεύεται -και ταυτόχρονα να απολαμβάνει- για το ότι μέσα στο μήνα γυρίζει αρκετά την Αθήνα, παρακολουθώντας/ακούγοντας/δοκιμάζοντας ένα μωσαϊκό από ετερόκλητες εμπειρίες. Κάπως έτσι σκεφτήκαμε πως ίσως θα είχε νόημα να μοιραστούμε με τους αναγνώστες μας αυτά που ξεχώρισε ο καθένας, με τα ολοδικά του κριτήρια, πρώτα για την χαρά της επικοινωνίας και σε δεύτερο χρόνο για να δώσουμε ιδέες. Κάνουμε ένα μικρό rewind, λοιπόν και θυμόμαστε την δική μας αγαπημένη στιγμή μέσα στον Μάιο.
Για την Στέλλα Διακουμάκου η συναυλία των Iron Maiden στο ΟΑΚΑ
Τι κι αν η πρόβλεψη για τον καιρό ήταν δυσοίωνη και ο φόβος μην περάσουμε ξανά όσα ζήσαμε στους Imagine Dragons καθυστερούσε το κλείσιμο του πολυπόθητου εισιτηρίου, τελικά η συναυλία των Iron Maiden "γκρέμισε" κάθε αμφιβολία και κάθε προσδοκία ταυτόχρονα. Ψηλά στις κερκίδες του ανοιχτού ΟΑΚΑ, με έναν αέρα που φύσαγε και έπαιρνε τα πάντα, τα κορμιά μας ακολουθούσαν τον ρυθμό που έδινε σε κάθε στίχο του ο Ντίκινσον, χτυπώντας τα κεφάλια μας τόσο δυνατά από τη ζάλη, χωρίς να μας νοιάζει που την επόμενη μέρα ξυπνήσαμε με αυχενικό. Από πάνω χάζευες την αρένα όπου άνθρωποι όλων των ηλικιών έβγαζαν τις μπλούζες τους και τις στριφογύριζαν στον αέρα μαζί με τα καπνογόνα που κατάφεραν να περάσουν μέσα. Ο ήχος δεν έβγαινε τόσο καθαρός από τα μεγάφωνα, όμως η φωνή του Ντίκινσον και οι κιθάρες των υπόλοιπων μελών ταξίδευαν πεντακάθαρα, σχεδόν οπερετικά τη μουσική σε κάθε άκρη του σταδίου, δικαιώνοντας τον χαρακτηρισμό τους ως της καλύτερης heavy metal μπάντας. Το μήνυμα "Σεβαστείτε τους καλλιτέχνες και μην χρησιμοποιήσετε το κινητό σας για να βιντεοσκοπήσετε" ήταν αχρείαστο. Ήταν από τις λίγες συναυλίες που πήγα και δεν ένιωσα την ανάγκη να τραβήξω βίντεο, μόνο αφέθηκα. Και αυτό που μένει είναι και αυτό που έγραψαν οι ίδιοι στο Instagram "Ούρλιαξε για μας Αθήνα". Και το κάναμε, δυνατά και συνεχόμενα.
Για την Μαρία Κρύου brunch στο Sofi’s και πεζοπορία στον λόφο της Φασκομηλιάς
Αν ψάχνουμε το τέλειο πλάνο για ένα φωτεινό σαββατοκύριακο με τα παιδιά, η συνταγή είναι μία: Sofi’s Eatery και μετά χαλαρό τρέκινγκ στον λόφο της Φασκομηλιάς. Κάνουμε αφετηρία ακριβώς απέναντι από την πράσινη πλατεία της Βουλιαγμένης, στο Sofi’s, όπου το ολόλευκο, νότιο στυλ μάς χαλαρώνει αμέσως. Η παρέα έχει κέφι· παίρνουμε specialty καφέ στο χέρι, φρέσκους χυμούς, χειροποίητες μπάρες, chia puddings και μερικά βουτυρένια cookies για την τσάντα. Για το τραπέζι, το avocado toast σε δικό τους, μοσχομυριστό ψωμί Dinkel με αυγό ποσέ είναι απλά προσκύνημα – το ιδανικό energy boost για εμάς αλλά και για τα μικρά. Αφού χορτάσουμε, αφήνουμε το αυτοκίνητο, βάζουμε αντηλιακό, καπέλα και γραμμή για τη Φασκομηλία. Η διαδρομή είναι πανέμορφη και απόλυτα βατή για περπάτημα με την οικογένεια, γεμάτη από τις μυρωδιές του πεύκου και του θυμαριού. Τα παιδιά τρέχουν μπροστά κι εμείς απολαμβάνουμε την καθηλωτική, πανοραμική θέα στο απέραντο μπλε της θάλασσας και τη Λίμνη Βουλιαγμένης. Στο ψηλότερο σημείο, βρίσκουμε τα ξύλινα παγκάκια, βγάζουμε τις λιχουδιές που πήραμε από το Sofi’s και στήνουμε το πιο όμορφο, αυτοσχέδιο πικ νικ με θέα τον ορίζοντα.
Για τη Λένα Γκόβαρη η έκθεση Frida Kahlo- Beyond the Icon στον Ελληνικό Κόσμο
Πως μπορείς να ζωντανέψεις ένα icon της τέχνης (και της μόδας), μια γνήσια επαναστάτρια, μια γυναίκα συνώνυμο της πολύχρωμης φαντασμαγορίας, μία από τα πιο αναγνωρίσιμες μορφές στον πλανήτη; Υπάρχουν τρόποι αν και μεταξύ μας η Φρίντα Κάλο είναι πανταχού παρούσα και ανεξίτηλα ραμμένη εδώ και πολλές δεκαετίες στο ύφασμα της pop κουλτούρας. Ωστόσο στο Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού "Ελληνικός Κόσμος" η έκθεση Frida Kahlo- Beyond the Icon – Immersive Experience επιχειρεί να ζωντανέψει την ιστορία της με τρόπο βιωματικό αλλά και ψηφιακό. Το ενδιαφέρον είναι ότι αυτή η έκθεση δεν περιορίζεται στο έργο της ως εικαστική παρακαταθήκη, αλλά εμβαθύνει στη ζωή της, μία ζωή γεμάτη σωματικές δοκιμασίες, συναισθηματικές συγκρούσεις και διαρκείς περιπέτειες. Μέσα από πολυεπίπεδη αφήγηση, προβολές συνολικής επιφάνειας 500 τ.μ. στην αίθουσα εμβύθισης και διάφορες (και) διαδραστικές εγκαταστάσεις έρχεσαι πιο κοντά στον άνθρωπο που μετέτρεψε τον πόνο και την προσωπική της ιστορία σε καθολική τέχνη. Ως πιο εντυπωσιακό στιγμιότυπο κρατάω την εμπειρία εικονικής πραγματικότητας (VR) όπου μπήκα στα παπούτσια της Φρίντα και ταξίδεψα στον χρωματισμό κόσμο της. Τουλάχιστον μέχρι να βγω έξω στην γκρίζα μας πόλη.
Για τη Δέσποινα Ζευκιλή η θεατρική παράσταση "Απόσταση" στη Στέγη Ωνάση
Δεν συμβαίνει συχνά να είσαι παρούσα σε ένα καλλιτεχνικό γεγονός που συν-κινεί συλλογικά την αίθουσα, κάνοντας τους διπλανούς σου να κλαίνε ή να μη σταματούν να χειροκροτούν. Ο Τιάγκο Ροντρίγκες έκανε και πάλι το θαύμα του με τα πιο αρχετυπικά υλικά του θεάτρου, τον λόγο και το συναίσθημα, να κατακλύζουν τη σκηνή της Στέγης Ωνάση και την "Απόσταση" να εγγράφεται στη θεατρική μας μνήμη. Ο Ροντρίγκες παρουσιάζει ένα ακόμη κεντημένο κείμενο που μπαίνει βαθιά στον ανθρώπινο ψυχισμό αλλά και στις συλλογικές αγωνίες της εποχής, με άξονα την ανταλλαγή μηνυμάτων ανάμεσα σε έναν πατέρα που επιμένει στα ερείπια της γήινης δυστοπίας και την κόρη του στον Άρη που ετοιμάζεται να κάνει συνολικό reset χάνοντας τη μνήμη της ως εκλεκτή ενός νέου τεχνο-έθνους εν τη γεννέσει. Ο Adama Diop και η Alison Dechamps δίνουν εξαιρετικές ερμηνείες και καθώς η κυκλική σκηνή περιστρέφεται ολοένα και πιο γρήγορα μεγαλώνοντας την απόσταση ανάμεσά τους βιώνουμε μια τρανς εμπειρία, σε μια παράσταση που, όπως και ο "Χορός των Εραστών" κοιτάζει τα μείζονα μέσα από τα ελάχιστα, καθώς στοχάζεται ποικιλοτρόπως πάνω στη τεχνο-φασιστική εποχή μας χωρίς να χάνει την εμπιστοσύνη της στο καινούργιο, στην επαφή, στις σχέσεις που θα γεννηθούν από αυτό.
Για τον Μπάμπη Δούκα ένα osusume χαβιαριού στο Matsuhisa Athens
Η διάσημη κουζίνα του Nobu συναντά το ονειρεμένο location του εστιατορίου στο Matsuhisa Athens στον κόλπο του Αστέρα και το δείπνο γίνεται εμπειρία, τόσο τον χειμώνα στη μινιμαλιστική σάλα με την ανοικτή κουζίνα όσο και το καλοκαίρι στην ασυναγώνιστη βεράντα με θέα τη θάλασσα. Εδώ και μερικές εβδομάδες, πέρα από τίς εμβληματικές σταθερές του μενού, οι επικεφαλής σεφ της κουζίνας Τόνυ Βρατσάνος και Θωμάς Κουράκος επιμελούνται και ένα πολύ δυνατό caviar osusume (μία μικρότερη κάρτα με πιάτα εκτός βασικής λίστας, δηλαδή) στα οποία το χαβιάρι προσαρμόζεται δίχως περιορισμούς, εμβαθύνοντας την όλη γευστική εμπειρία.
Για τον Κωνσταντίνο Κωνσταντόπουλο, ο Στάθης Λογοθέτης του ΕΜΣΤ
Για τον Κωνσταντίνο Κωνσταντόπουλο, ο Στάθης Λογοθέτης του ΕΜΣΤ Αυτός ο μήνας είχε διάφορα κοινωνικά γεγονότα για μένα οπότε έτυχαν αρκετά τραπεζώματα σε μαγαζιά –και όλα συνόδευσαν ιδανικά αυτές τις σημαδιακές μέρες. Από τη μία, ο "Θεσσαλός", αυτό το στέκι δίπλα ακριβώς στον Προφήτη Δανιήλ, μου μετέφερε το vibe ενός παλιού αθηναϊκού κουτουκιού (κι ας μην ήμασταν σε υπόγειο). Σε μια γειτονιά που κάποιος πάρα-πολύ-κουλ δημοσιογράφος εκεί έξω θα έλεγε "off-Broadway”, ο "Θεσσαλός" έχει τίμιες τιμές κι ακόμα πιο τίμια μπριζολάκια (και κεφτεδάκια αφρό). Από την άλλη, το "Άμα λάχει στης Νεφέλης” κοντραρίστηκε στα ίσα στο φλέγον θέμα μπριζολάκι, με προσθήκες όπως το υπέροχο μαστέλο Χίου κι η τάρτα κρεμμυδιού. Ο τρίτος προορισμός, η σταθερή αξία του Παγκρατίου, ο "Βυρίνης”, που πραγματικά έγραψε με τα ντολμαδάκια του. Μετά το γαστρονομικό σαφάρι, θα κλείσω με το highlight του μήνα. Ξέρατε εσείς ότι το ΕΜΣΤ έχει κάθε πρώτη Πέμπτη του μήνα δωρέαν είσοδο; Ούτε κι εγώ. Το έμαθα αφού αποφάσισα τυχαία να δω τις τρέχουσες εκθέσεις του. Θυμάμαι ακόμα πώς έπαιξε η Νίκη Καναγκίνη με τη σταθερότητα μιας κολόνας, φτιάχνοντας μία από σκοινί· πόσο ιδιαίτερες ήταν οι παρτιτούρες μετα-μουσικής του Γιάννη Χρήστου. Αυτός που ξεχώρισα όμως ήταν ο Στάθης Λογοθέτης, ο οποίος έφτιαξε πίνακες πληγωμένους σαν σώματα, με ράμματα, πάνω σε καμβάδες που συστρέφονταν ή πετούσαν. Βαθιά συγκινητικό.
Για τη Σέβη Σαλαγιάννη "Το διπλό βιβλίο" του Δημήτρη Χατζή
Βρίσκομαι σε αυτή τη φάση της ζωής, που έχω αρχίσει να διαβάζω ξανά βιβλία που είχα διαβάσει μικρότερη. Ενίοτε απομυθοποιώ και τους συγγραφείς που αγαπούσα (λέγε με Τομ Ρόμπινς). Κάπως έτσι έπιασα ξανά στα χέρια μου "Το διπλό βιβλίο" του Δημήτρη Χατζή, το οποίο παραμένει ένα από τα αγαπημένα μου αναγνώσματα. Φταίει η τρυφερότητα του πρωταγωνιστή-αφηγητή; Φταίει ότι με ρεαλιστικό τρόπο ξεδιπλώνεται η σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας; Φταίει το κεφάλαιο "Φίφτι-Φίφτι", που κάθε φορά που το διαβάζω σκέφτομαι ότι είναι ένα διαμάντι μέσα στην απλότητά της ιστορίας; Όποιος και αν είναι ο λόγος, πρόκειται για ένα βιβλίο - απόλαυση ανάγνωσης από την αρχή μέχρι το τέλος, για ακόμη μια φορά. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι το βιβλίο θεωρείται κορυφαίο δείγματα της εγχώριας μεταπολεμικής πεζογραφίας.
Για τη Δήμητρα Γουρίδου το Άχος Φεστ στην ΠΛΥΦΑ
Μπορεί οι μουσικές και οι χοροί να μη λείπουν εντελώς από τον χειμώνα, όμως σίγουρα λείπει η κρύα μπύρα στο γλέντι που δεν ξέρεις πού να την αφήσεις όταν θες να πιαστείς στον κύκλο -και συχνά την πίνεις μονορούφι για να ελευθερώσεις τα χέρια σου. Αυτήν την αίσθηση έφερε ξανά σε εμένα και την παρέα μου το Άχος Φεστ στην ΠΛΥΦΑ. Από τις 7 το απόγευμα που ο ήλιος ήταν έτοιμος να πέσει μέχρι και μετά τα μεσάνυχτα (που για να είμαστε ειλικρινείς, αν και δεν μας είχε μείνει ενέργεια για χορό, δεν καθίσαμε ποτέ) Kideria, Λάσκα, Banda Entopica, Sourloulou, γκάιντες, κλαρίνα και βιολιά, μας ταξίδεψαν με μουσικές όλης της Ελλάδας στην μεγάλη αυλή του χώρου. Τα φώτα, η διάθεση του κόσμου, οι μυρωδιές τοπικών φαγητών που ετοιμάζονταν στους πάγκους και το έδαφος που -κυριολεκτικά- τρανταζόταν μας έκαναν να ξεχάσουμε ότι βρισκόμασταν μια ανάσα μακριά από το κέντρο του Κεραμεικού. Δύο είναι σίγουρα για εκείνο το βράδυ: πως κάθε πέντε λεπτά ενθουσιαζόμασταν με το τραγούδι που παιζόταν, και πως αν δεν είχαμε μαζί μας βεντάλιες για αέρα, η εμπειρία θα δυσκόλευε πολύ…
Για την Εβίτα Αναγνώστου το spritz στο Horizon
Τα απογεύματα της Τετάρτης μετά από μια κουραστική ημέρα έχει ξεκούραση με φίλους, έτσι μαζευτήκαμε με την παρέα μου στο Μικρολίμανο του Πειραιά, για ένα χαλαρό ποτό και τελικά καταλήξαμε να ζήσουμε από εκείνα τα sunsets που δύσκολα ξεχνάς. Με θέα τη θάλασσα, καλοκαιρινή ατμόσφαιρα και πολύ ωραίες γεύσεις, το Horizon έχει αυτό το vibe που σε κάνει να νιώθεις για λίγο σαν να έφυγες από την πόλη. Η καλύτερη στιγμή φυσικά ήταν την ώρα που έπεφτε ο ήλιος. Ένα δροσερό spritz στο χέρι, τα χρώματα του ουρανού και η μουσική να δένει τέλεια με το σκηνικό. Μείναμε ώρα, χαλαρώσαμε, δοκιμάσαμε ωραίο φαγητό και απολαύσαμε πραγματικά την εμπειρία. Αν ψάχνεις ένα spot στον Πειραιά για sunset drinks δίπλα στη θάλασσα, το Horizon είναι σίγουρα από εκείνα που αξίζει να βάλεις στη λίστα σου.
Διαβάστε Επίσης
