© Λεωνίδας Τούμπανος
Τι να κάνουμε τον Δεκαπενταύγουστο στην Αθήνα; Τίποτα! Φυσικά, σε όλες τις στήλες του athinorama.gr, θα βρείτε πολλές επιλογές ψυχαγωγίας και διασκέδασης αν έχετε επιλέξει (ή αναγκαστεί) να κάνετε φέτος staycation στην πρωτεύουσα: εστιατόρια να επισκεφτείτε, παραστάσεις που μπορείτε να συνδυάσετε με εκδρομές, βραδιές κλάμπινγκ για να χορέψετε, παραλίες για βουτιές και ηλιοθεραπεία, αλλά και μουσεία που θα σας υποδεχτούν σε κλιματιζόμενες αίθουσες με ενδιαφέρουσες εκθέσεις. Όμως η προσωπική μου συμβουλή είναι να μην κάνετε απολύτως τίποτα, προκειμένου να απολαύσετε ένα απαραίτητο διάλειμμα από την πολιτιστική υπερπληροφόρηση την οποία βιώσαμε τη φετινή σεζόν.
Δεν φτάνει που τόσα χρόνια παλεύαμε με το FOMO (Fear of Missing Out) –μην τυχόν, δηλαδή, δεν επισκεφτούμε τη νέα hot γαστροταβέρνα ή δεν δούμε την πιο πολυσυζητημένη παράσταση–, τώρα ένας νέος όρος, το FOBO, μας επιβαρύνει ακόμα περισσότερο. Το Fear of Best Option (η μία από τις δύο εκδοχές της σημασίας του ακρωνυμίου) μας φέρνει στη δυσμενή θέση όχι απλώς να είμαστε μέσα σε όλα, αλλά να πασχίζουμε να επιλέξουμε το καλύτερο ανάμεσά τους. Δεν είναι τυχαίο ότι αυτή η ορολογία εμφανίστηκε έπειτα από μία σεζόν υπερπροσφοράς σε όλους τους τομείς, στην οποία έπρεπε συνεχώς να απαντάμε σε δύσκολα διλήμματα, τριλήμματα κ.ά. Θα δούμε τους London Grammar ή τους Bicep (ή μήπως τον Alice Cooper ή τους Youssou N’Dour & Le Super Étoile De Dakar; Όλοι εμφανίστηκαν στις 11/7.); Για πόσες από τις "πολυαναμενόμενες παραστάσεις" θα προλάβουμε εισιτήρια πριν γίνουν sold out; Και για πόσες από αυτές έχουμε όντως τα χρήματα να αγοράσουμε το πολυπόθητο χρυσό χαρτάκι; Να πάμε στον "Προφήτη" ή στο "Agave"; Ή μήπως στον "Κανένα"; Και, τελικά, θέλουμε να πάμε κάπου όπου μετά τη δουλειά θα καθόμαστε όρθιοι και στριμωγμένοι;
Και κάπου εκεί καιροφυλακτεί η "θλίψη της αφθονίας": το συναίσθημα όταν καμία από τις επιλογές δεν μας ικανοποιεί, ακριβώς επειδή είναι τόσο πολλές. Υπάρχει όμως και ένας ακόμα κίνδυνος: όταν πράγματι είναι τόσο πολλές, πόσο διαφορετικές μπορεί να είναι μεταξύ τους; Πόσα νέα πράγματα, σκέψεις, εικόνες μπορούν όντως να μας προσφέρουν; Και τελικά, αξίζει απλώς η εμπειρία ή η καλή εμπειρία;
Όλα τα παραπάνω δεν είναι τροφή για σκέψη μόνο προς τους θεατές, ώστε να μην "γκώσουν" κάποια στιγμή απ’ τον… πολύ πολιτισμό, αλλά και για τους διοργανωτές, παραγωγούς, διανομείς ταινιών αλλά και ιδιοκτήτες του εκάστοτε μαγαζιού, ώστε να εξετάσουν λίγο καλύτερα το "προϊόν" που προσφέρουν, προκειμένου να καταφέρουν να αντέξει στον χρόνο, αλλά και το timing που επιλέγουν. Δεν χρειαζόμαστε άλλο ένα ίδιο μπαρ, ούτε ακόμα μία ταινία-déjá vu. Δεν χρειαζόμαστε επίσης συναυλίες στους 40ο υπό σκιάν, σε χώρους που δεν έχουν τις προδιαγραφές αλλά ούτε και την απαραίτητη πρόβλεψη, ώστε να γίνουν η παραμονή μας και η μετακίνηση από και προς το χώρο πιο ευχάριστες. Αυτό που έχουμε ανάγκη είναι τέχνη, ιδέες και προτάσεις που πηγάζουν από τα μέσα, από την επιθυμία για έκφραση κάτι καινούργιου και για ειλικρινή δημιουργία, όχι προσπάθειες να πιάσουμε την τρέχουσα τάση πριν περάσουμε στην επόμενη. Αυτόν τον Δεκαπενταύγουστο, λοιπόν, ας μην κάνουμε τίποτα για να προλάβουμε να χωνέψουμε όσα έχουμε ήδη δει και να σκεφτούμε τι θέλουμε να παρακολουθήσουμε όντως στο μέλλον. Αυτή η απόσταση από τις επιταγές τού γίγνεσθαι ίσως να μας εκπλήξει.
