© Shutterstock
Δευτέρα απόγευμα κατεβαίνω με το 550 από το γραφείο προς το κέντρο και σιχτιρίζω για άλλη μια μέρα για τα ανυπόφορα κύματα ζεστού αέρα που κυριολεκτικά καίνε τα πόδια μου, παρότι στέκομαι όρθια στο διάδρομο και έχω αποφύγει τις "σεσημασμενες" θέσεις στο πίσω μέρος του λεωφορείου. Ναι, αυτές που διόλου τυχαία μένουν άδειες σε ένα ασφυκτικά γεμάτο όχημα, επειδή, παρότι ο κλιματισμός λειτουργεί ή ίσως εξαιτίας αυτού, βράζουν καθημερινά και περιμένουν μόνο τους άπειρους στο συγκεκριμένο δρομολόγιο ή τους αθεράπευτα αισιόδοξους να τις επιλέξουν. Αφήνοντας στην άκρη τις εξαγγελίες για τα νέα λεωφορεία που κυκλοφορούν πιλοτικά στην πόλη (σίγουρα όχι κατά μήκος της Κηφισίας και σε κάθε περίπτωση ελάχιστα σε σχέση με τις πραγματικές ανάγκες) και τη δραματική κατάσταση των συγκοινωνιών στην Αθήνα, το καλοκαίρι και οι νέες θερμοκρασίες στις οποίες θα πρέπει να συνηθίσουμε κάνουν την κατάσταση αβίωτη και την ανάγκη να παρθούν μέτρα επιτακτική αν θέλουμε να μιλάμε για βασική ποιότητα ζωής του/ης πολίτη. Συρμοί μετρό χωρίς κλιματισμό, δρομολόγια που αργούν (λόγω αδειών;) χωρίς οι ανάγκες, ειδικά με τον τουρισμό, να έχουν μειωθεί, κάνουν όλους/ες εμάς που χρησιμοποιούμε καθημερινά τα μέσα μαζικής μεταφοράς να φτάνουμε κουρασμένοι/ες στη δουλειά μας, για να μην πούμε για το πώς επιδρούν στη διάθεσή μας για έξοδο επιστρέφοντας.
Sightseeing μετά τη δύση του ηλίου: μια εικόνα από το μέλλον;
Θυμάμαι την εποχή που έκανα το μεταπτυχιακό μου στο Λονδίνο ότι μια ξαφνική ζέστη 30λίγων βαθμών είχε προκαλέσει παροξυσμό στην εξαιρετικά υγρή και άμαθη τότε σε αυτές τις θερμοκρασίες μητρόπολη, με τα καλυμμένα με μοκέτες σπίτια να σε πετάνε έξω στα πάρκα όπου κόσμος με μαγιό προσπαθούσε απεγνωσμένα να δροσιστεί. Δεν ξέρω σε τι κατάσταση είναι πλέον τα σπίτια στο Λονδίνο αλλά στο Παρίσι φίλη μου έλεγε ότι είναι υποχρεωτική η ενεργειακή τους θωράκιση, η οποία λόγω της ιστορικότητας μεγάλου μέρος των κτιρίων έχει επιπλέον προκλήσεις. Στην Αθήνα, πάλι, καλούμαστε να κάνουμε ό,τι μας κατεβαίνει στο κεφάλι, το οποίο ως επί το πλείστον μεταφράζεται στο να γεμίσουμε το σπίτι air condition και να το ανάβουμε όσο μας το επιτρέπουν οι λογαριασμοί.
Πρόσφατα επισκέφθηκα τη Σαουδική Αραβία, όπου ο βασικός αρχαιολογικός χώρος της Diriyah άνοιγε από τις 5 το απόγευμα μέχρι τα μεσάνυχτα, ενώ οι χώροι της Μπιενάλε άρχιζαν να γεμίζουν μετά τις 9 το βράδυ κι ας είχε τελειώσει το Ραμαζάνι. Την ξαναθυμήθηκα όταν διάβασα τα έκτακτα μέτρα στους αρχαιολογικούς χώρους της Αθήνας λόγω του καύσωνα. Αντίστοιχα, στο Ριάντ, οι εξωτερικοί χώροι των εστιατορίων και των μπαρ ήταν σχεδόν διακοσμητικοί για οποιαδήποτε ώρα, πλην των εντελώς βραδινών. Είναι αυτή μια εικόνα από το μέλλον που έρχεται νωρίτερα απ’ ό,τι φανταζόμαστε;
Θα είναι σε λίγο οι πεζόδρομοι, οι κήποι, οι αυλές, τα ντεκ και οι ταράτσες με τις οποίες έχουμε συνδέσει το ελληνικό καλοκαίρι αφόρητοι και θα αναζητάμε μια θέση με θέα σε… κλιματιζόμενες αίθουσες;
Ας μην πάμε μακριά. Στην πρόσφατη επίσκεψή μας στο Φεστιβάλ Χορού της Καλαμάτας, τα εστιατόρια της πόλης μας πρότειναν ως προνομιακές θέσεις αυτές μέσα στις κλιματιζόμενες αίθουσες και όχι στις γραφικές πλατείες κάτω από τα δέντρα. Θα είναι σε λίγο οι πεζόδρομοι, οι κήποι, οι αυλές, τα ντεκ και οι ταράτσες με τις οποίες έχουμε συνδέσει το ελληνικό καλοκαίρι αφόρητοι και θα αναζητάμε μια θέση με θέα σε… κλιματιζόμενες αίθουσες; Τα πρόσφατα μηνύματα από τους Αμερικανούς τουριστικούς πράκτορες θέλουν τους πελάτες τους να επιλέγουν τους ευρωπαϊκούς προορισμούς εκτός καλοκαιριού και να διαμορφώνουν το πρόγραμμά τους με λιγότερες παραλίες και βόλτες στην πόλη και περισσότερα αξιοθέατα σε εσωτερικούς χώρους – δημιουργώντας βέβαια συνωστισμό σε συγκεκριμένες ώρες που μένει να ρυθμιστεί.
Ας το δούμε θετικά, μπορεί σε λίγα χρόνια να έχουμε μείνει μόνοι/ες στην Ελλάδα τον Αύγουστο να βράζουμε στα νησιά και τις ριβιέρες όπου μπορούμε πλέον να πηγαίνουμε όλο και λιγότερο και στις παραλίες όπου υψώνονται αντιαισθητικά τείχη κόβοντας την επαφή με τον αιγιαλό και αλλάζοντας την εικόνα που έχουμε για ολόκληρες περιοχές. Και όπου δεν έχει air condition μπορούμε να φέρνουμε το φορητό μας, όπως κάναμε και στο σχεδιασμένο αρχικά ως AC-free Ολυμπιακό χωριό στο Παρίσι, που στην πορεία έβαλε νερό στο κρασί του και οι χώρες που μπορούν και επιλέγουν να πληρώσουν εγκαθιστούν τα δικά τους.
Διαβάστε Επίσης
