Η καλύτερη αιώρηση που μπορούσε να δει κανείς την προηγούμενη εβδομάδα στην Αθήνα ήταν της Μικαέλα Μέρφι. Και μάλλον η μοναδική σε μια πόλη που όλα πέφτουν κι εξαφανίζονται. Εκεί λοιπόν που ο Μπρους Νάουμαν δεν τα κατάφερε να αιωρηθεί πάνω από τις καρέκλες στο στούντιό του το ’66, το πέτυχε η Μικαέλα στο αίθριο του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου, στη Σοφοκλέους, με τη βοήθεια ενός φίλου. Μόνο με τη βοήθεια ενός φίλου μπορείς να αιωρηθείς.
Ο Μπάστερ Κίτον καταδιώκεται. Τρέχει στους άδειους δρόμους ώσπου εμφανίζεται πίσω του ένα κοπάδι από αστυνομικούς. Ένα τραμ περνάει με ταχύτητα και ο Κίτον, για να ξεφύγει, προσπαθεί να το φτάσει και να πιαστεί από το οριζόντιο σωλήνα στο πίσω μέρος του. Το αρπάζει με το δεξί χέρι. Ύστερα με το αριστερό. Τα πόδια του ξεκολλάνε από το έδαφος.
Η Μικαέλα μπαίνει αργά στο χώρο. Είναι λεπτή σαν τον Τσάπλιν και σοβαρή σαν τον Κίτον. Πλησιάζει την ορθογώνια κατασκευή με τους ιμάντες. Την ακολουθεί ο Ίλι. Η Μικαέλα προσαρμόζει τους ιμάντες στο μαύρο της φαρδύ παντελόνι. Μπροστά της, στηριγμένη στους μεταλλικούς σωλήνες, μια μικρή τηλεόραση. Αρχίζει να τρέχει επί τόπου. Στην οθόνη, εμφανίζεται το γκαγκ του Κίτον. Η Μικαέλα αναπαράγει τις κινήσεις του. Πιάνει το σωλήνα που βρίσκεται μπροστά της. Πρώτα με το δεξί χέρι, έπειτα με το αριστερό. Τη στιγμή που ο Κίτον αιωρείται, η εικόνα παγώνει και ο Ίλι τραβάει απότομα τη Μικαέλα από τους ιμάντες. Τα χοντρά της παπούτσια απογειώνονται. Το κορίτσι αιωρείται παρέα με τον Κίτον. Λίγα δευτερόλεπτα αιώρησης. Αλλά περισσότερο: λίγα δευτερόλεπτα εμπιστοσύνης. Ανάμεσα σ’ αυτήν και τον Ίλι.
Γυρίζοντας σπίτι, ψάχνω στο YouTube μια σκηνή από ένα φιλμ που με είχε σημαδέψει λίγο μετά τα είκοσι. Θυμάμαι να νοικιάζω την VHS κόπια του "Trust" από το βίντεο κλαμπ της γειτονιάς και να τη βλέπω εννιά φορές μέσα σ’ ένα Σαββατοκύριακο. Ο Χαλ Χάρτλεϊ έχει να κάνει δέκα χρόνια ταινία, ο Μάρτιν Ντόνοβαν είναι ένας σχεδόν ξεχασμένος ηθοποιός και η Άντριεν Σέλι δολοφονήθηκε το 2006.
Όμως στην ταινία είναι ακόμα ζωντανή. Μιλάει με τον Ντόνοβαν για την αγάπη. Ο Ντόνοβαν προτιμάει την εκτίμηση και το σεβασμό. "Ο έρωτας σε αποτρελαίνει", λέει. Κάθονται αμήχανοι δίπλα στο δρόμο, κάτω από μια γέφυρα. "Με εμπιστεύεσαι;" τον ρωτάει. "Πες μου εσύ πρώτη", απαντάει. "Ναι", λέει το κορίτσι. "Τότε παντρέψου με", απαντά αυτός. "Θα σε παντρευτώ αν παραδεχτείς πως σεβασμός και εκτίμηση και εμπιστοσύνη ίσον αγάπη". "Εντάξει", λέει ο Ντόνοβαν και η Σέλι βγάζει τα γυαλιά της. Ανεβαίνει σ’ έναν όγκο από μπετόν που βρίσκεται ακριβώς πίσω τους. Πλησιάζει στην άκρη του. Γυρίζει την πλάτη της στο δρόμο. Τεντώνει τα χέρια σαν φτερά. Πέφτει. Μέχρι να την πιάσει ο Ντόνοβαν, έχει για λίγο αιωρηθεί. Κυρίως, όμως: τον έχει εμπιστευτεί.
Η Μικαέλα βγάζει τους ιμάντες από το παντελόνι της. Ο Ίλι βγάζει τα γάντια του και την ακολουθεί. Διασχίζουν το αίθριο και ανεβαίνουν τις σκάλες για τον πρώτο όροφο: "Μ’ εμπιστεύεσαι;" Αυτή είναι η ερώτηση. Και η Μικαέλα απαντάει. Ποτέ δεν κατάλαβα την ερώτηση. Επειδή ποτέ δεν ήξερα τι ν’ απαντήσω. Ο Κίτον καταφέρνει να πηδήξει στο τραμ και να σωθεί. Εμείς όχι. Η οθόνη μαυρίζει.
