Αναρωτιέμαι πόσοι έχουν πιαστεί από το σώμα του για να μιλήσουν επειδή δεν μπορούν να μιλήσουν μέσα από το δικό τους σώμα. Αναρχικοί, αριστεροί, δεξιοί, χρυσαυγίτες, απλοί πολίτες, φοιτητές, μαθητές, έφηβοι που δεν είχαν γεννηθεί τότε. Τον αγάπησαν, τον τίμησαν, τον συκοφάντησαν, ονειρεύτηκαν μέσα απ’ αυτόν, κάποιοι αδιαφόρησαν, θύμωσαν ή πήραν αποστάσεις ασφαλείας. Όλα, το ίδιο. Ήταν πλουσιόπαιδο, λέει, πήγαινε σε ιδιωτικό, η μάνα του πουλούσε κοσμήματα στη Βουκουρεστίου, οι φίλοι του τρελάθηκαν, πήρανε τα όπλα και χαθήκανε στα βουνά της Μακεδονίας, ακόμα να επιστρέψουν.
Οι κινηματογραφιστές κάνανε ταινίες, γίνανε παραστάσεις, πίνακες και γλυπτά, γραφτήκανε κείμενα, όπως κι αυτό (αντί να σκάσουμε), λες και δεν υπήρξε ποτέ εκείνο το παιδί που λεγόταν Αλέξης Γρηγορόπουλος, αλλά κάποιο φάντασμα που δεν έτυχε να συναντήσουμε και εξακολουθεί να σέρνεται στα Εξάρχεια. Είχε πάει για μια μπίρα στον πεζόδρομο της Μεσολογγίου κι ένας τρελός τύπος με στολή βγήκε από το περιπολικό και τον πυροβόλησε.
Εγώ ήμουν μερικούς δρόμους πιο πάνω, καθάριζα το σπίτι, μόλις είχαμε μετακομίσει, και το έμαθα από το ραδιόφωνο, μια ακόμα είδηση, μέχρι που η είδηση μεγάλωσε και μας έπνιξε. Και μετά υπήρξε μια μαγική στιγμή, που στην πραγματικότητα είχε το χρώμα του αίματος, απλώς ήμασταν πολύ αθώοι για να το καταλάβουμε. Κάποιοι μάλιστα κολλήσανε κάτι αφίσες που γράφανε "Πειθαρχία τέλος. Ζωή μαγική", λες και περιμέναμε να πεθάνει ένα παιδί για να συνειδητοποιήσουμε αυτό που θα επακολουθούσε: πως η πειθαρχία θα συνεχιζόταν και η ζωή μας δεν θα γινόταν μαγική. Έτσι, ο κόσμος συνέχισε να πηγαίνει εκεί που πηγαίνει πάντα, δείτε τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή. Αφού στέγνωσε το αίμα λοιπόν, πολλοί, που διαρρήγνυαν τα ιμάτιά τους για το κίνημα, γυρίσανε στο διαμέρισμά τους στον Λυκαβηττό και στις δουλειές τους, άλλοι άρχισαν να δουλεύουν για πρώτη φορά στη ζωή τους, κάποιοι τελείωσαν το σχολείο ή συνέχισαν να σπουδάζουν, μερικοί γίνανε πατεράδες -όπως εγώ-, άλλοι βγάλανε χρήματα, άλλοι ζοριστήκανε. Γιατί εκείνος ο Δεκέμβρης ήταν για κάποιους μια είσοδος προς τη νεότητα και για κάποιους άλλους μια έξοδος προς την ενηλικίωση, που με νύχια και δόντια προσπαθούσαμε να καθυστερήσουμε.
Ωραίες οι θεωρητικούρες. Αλλά το αγόρι; Κάπου διάβασα πως θα γινόταν τριάντα χρονών φέτος. Πράγματι. Για φαντάσου. Ποτέ δεν το είχα σκεφτεί. Μπορεί να είχε γίνει ένας τύπος με ακριβό αμάξι ή κάποιος που συχνάζει στα Εξάρχεια ή στο Παγκράτι, ένας άντρας ευτυχισμένος, δυστυχισμένος, παντρεμένος, χωρισμένος, γκέι, δεξιός ή αριστερός, τεμπέλης και εργατικός, υπάρχουν άλλωστε τόσες επιλογές που σου προσφέρει η ζωή. Ο καθένας έχει δικαίωμα να γίνει ό,τι θέλει. Θα ήταν ένας τριαντάρης που συναντάς στο δρόμο και δεν γυρίζεις να τον κοιτάξεις. Δεν θα ήταν υπέροχο; Γράφω από το ζεστό μου σπίτι, ο γιος μου έγινε πρόσφατα έφηβος και μόλις αρχίζω να καταλαβαίνω το νόημα της 6ης Δεκέμβρη του 2008.
Διαβάστε Επίσης
