Ο ήρωας του μυθιστορήματος "Τελική τεθλασμένη" του Κωνσταντίνου Καμάρα, από τις εκδόσεις Athens Voice books, ο ώριμος κύριος Αλκιβιάδης Παύλου, θα έπρεπε να είναι η ενσάρκωση των αξιών της αστικής τάξης στην Ελλάδα. Θα έπρεπε το πορτρέτο του να κοσμεί κάθε παλαιό τζάκι, δίπλα στους ενδόξους προγόνους με την φεσάρα και το ψηλό κολάρο, που έκαναν τα λεφτουδάκια τους με σκιώδη εμπόρια και κοτζαμπασιλίκι. Ο κύριος Αλκιβιάδης θα έπρεπε να κοιτά την άρχουσα τάξη της Ελλάδας αφ’ υψηλού, αυτούς τους κυρίους και τις κυρίες της καλής κοινωνίας που σκέβρωσαν από τις υποκλίσεις στους εγχωρίους και εξωχωρίους επικυρίαρχους με αντάλλαγμα μια καλή θέση στον ήλιο της πατρίδας, μια θέση, από την οποία βλάστησαν, εκτός από τα επιχρυσωμένα τενεκέδια, τα κομιλφό αλαλάζοντα κύμβαλα, και κάποιοι άνθρωποι του πνεύματος, της Τέχνης, των Γραμμάτων και των Επιστημών – τόσος πλούτος δεν πήγε τελείως χαμένος, τρανό παράδειγμα ο Ανδρέας Εμπειρίκος.
Και θα έπρεπε να αναχθεί σε έμβλημα, αυτός ο ευπατρίδης, αυτός ο ευγενής, διότι στ’ αλήθεια ο κύριος Αλκιβιάδης Παύλου, ο διαπρεπής οικονομολόγος και έγκριτος δημοσιογράφος, ο Υποδιοικητής (αλίμονο, και όχι ο Διοικητής) της Τραπέζης της Ελλάδος, αυτός ο παρ’ολίγον υπουργός, πραγματικά εξανθρωπίζει την αστική τάξη. Είναι τίμιος, ικανός, ευγενής, προικισμένος, μορφωμένος, καλοανατεθραμμένος, δοτικός, καλαίσθητος, επιτυχημένος, κομψός, γοητευτικός, θαρραλέος και ψύχραιμος. Όμως την ίδια στιγμή είναι εγωιστής, ενοχικός, απατηλός, ύπουλος, σκληρόκαρδος, αδιάλλακτος και υπερόπτης.
Τα προτερήματά του υπερτερούν ελαφρώς των ελαττωμάτων του, αλλά όταν χρειαστεί, σε καταστάσεις επείγουσες, τα ξεπερνούν καθαρά και ξάστερα: ο αστός κύριος Αλκιβιάδης, που μένει στη Βασιλέως Γεωργίου, από τη μεριά του Παγκρατίου όμως, και όχι σ’ αυτή των Ανακτόρων, (διότι από εκεί, από το τριάρι του, φαίνεται καλύτερα η Σαλαμίνα...), δεν είναι άγιος, είναι όμως ένας καλός άνθρωπος, που το εραλδικό του οικόσημο είναι η αστική του ρεπούμπλικα, κι όχι το φωτοστέφανο, που από ζεστό άνθρωπο θα τον προβίβαζε στη χορεία των ψυχρόαιμων αγγέλων.
Τώρα, το πως σκιτσάρει ο συγγραφέας το πορτρέτο του ήρωά του, μέσω μικρών κεφαλαίων που περιγράφουν την καθημερινότητα, αλλά και το παρελθόν και το εγγύς μέλλον του κυρίου Παύλου (αυτό το "κυρίου" πριν από το όνομα, μου έρχεται τελείως φυσικά), είναι κάτι που ανακάλυψα με χαρά, παρόλο το κάπως απότομο τέλος του βιβλίου, σαν να κλείνει, σκοπίμως, την πόρτα του μύθου ο Καμάρας σχεδόν στο πρόσωπο του αναγνώστη.
Κάποιες πλευρές του Αλκιβιάδη Παύλου είναι απολαυστικές, ειδικά όταν ο ζορισμένος από την κρίση συνταξιούχος, μιλά γλαφυρά για τους "βλάχους", για τον ακαλαίσθητο, τεμπέλικο, ανάγωγο και αμόρφωτο συρφετό των "νεοελλήνων" που μιαίνουν την αγαπημένη του αθηναϊκή βιόσφαιρα. Ωστόσο, ως κοινωνικό ον, είναι υποχρεωμένος να συμφύρεται με τη μάζα, με την πλέμπα, με τους ποταπούς που έχουν την ιταμότητα να καταπατούν τον ζωτικό του χώρο: εκεί που μιλά για τον συμμαθητή της γυναίκας του που είχε πλαγιάσει μαζί της όταν αυτή φοιτούσε στο Δημόσιο Παγκρατίου, είναι απολαυστικός: "εάν το πετύχαινε ποτέ αυτό το κομμούνι στον δρόμο θα το ‘σκιζε στα δύο. Ή, ακόμα καλύτερα, θα φώναζε την Ασφάλεια να το σβερκώσουν και να στο στείλουν στη Γυάρο", λέει.
Ναι, ο κύριος Αλκιβιάδης (ποτέ "Άλκης") επαναλαμβάνει όλα τα φιλελέ, μενουμευρώπικα στερεότυπα, όπως την εξίσωση των Κνιτών (που "αδιανοήτως ακόμα υπάρχουν"), με την "άλλη ελεεινή μάστιγα", τους χρυσαυγίτες, αλλά, όπως είπαμε, ούτε και γι’ αυτό ακόμα, το επονείδιστο ισαποστακίστικο ιδεολόγημα, μπορεί κάποιος να του κρατήσει κακία.
Όχι εγώ, πάντως, που είδα στις σελίδες του βιβλίου ένα ζωντανό, τρισδιάστατο χαρακτήρα, έναν ήρωα, που αντιμετωπίζει τη σκοτεινή του πλευρά με θάρρος, που έχει την παρρησία να στήσει τον εαυτό του απέναντί του και να του δώσει δυο χαστούκια, διότι μόνο εκείνος ξέρει πόσο σάπιος στάθηκε απέναντι σε ανθρώπους που αγαπούσε και τον αγαπούσαν, όπως η γυναίκα του, πόσο άκαρδος και βλάκας ήταν απέναντι στο γιο του.
Είναι αυτός ο κύριος λοιπόν, που στην τεθλασμένη της ζωής του αντλεί από την άβυσσο της ψυχούλας του το σθένος να αντιμετωπίσει παλικαρίσια μια συντριπτική προσωπική δυστυχία που χτυπά ένα πολυαγαπημένο του πρόσωπο, είναι αυτός που, αν και παππούς, γίνεται ο κηδεμόνας, ο πατέρας, το θετικό πρότυπο, το ζεστό χέρι, το ευήκοον ους και το ζεστό χαμόγελο για τον εγγονό του, είναι ο κύριος Αλκιβιάδης Παύλου, που εξανθρωπίζει, όπως είπαμε, την ελληνική αστική τάξη.
