Το «Jukebox» αναπτύχθηκε μέσα από μιαν ιδέα που πρωτοεφάρμοσε ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας στις κοινές εμφανίσεις του με την Ελευθερία Αρβανιτάκη πριν από κάποια χρόνια. Ο Λαυρέντης από την ποπ/ροκ πλευρά και η Ελευθερία από το «έντεχνο», δημιούργησαν ένα «ένθετο» που είχε πλάκα – και συγκίνηση. Στην πορεία αυτή η ιδέα δουλεύτηκε, και μαζί με τον Νίκο Πορτοκάλογλου την είχαν προγραμματίσει για φέτος. Όμως, άγνωστοι αι βουλαί του Κυρίου, κι έτσι ο Νίκος μόνος του την έθεσε φέτος σε πλήρη εφαρμογή – με μια γεμάτη κι εξαιρετικά πλούσια σε τραγούδια και συναισθήματα παράσταση, που έχει τίτλο «Jukebox, τα τραγούδια που μας μεγάλωσαν», στο «Γυάλινο Μουσικό Θέατρο». Μαζί του ο Νίκος Πορτοκάλογλου (τις Παρασκευές πλέον) έχει τους Μπλε, τον Στάθη Δρογώση και τα Κίτρινα Ποδήλατα, έχει τους στενούς του πια συνεργάτες Αγάπη Διαγγελάκη και Βύρωνα Τσουράπη και, φυσικά, τα τραγούδια.
Πορτοκάλογλου που γίνεται Dylan, Μαχαιρίτσας που γίνεται Pink Floyd, Beatles που κινούνται σε κάθε παρονομαστή μαζί με τους Clash κ.ο.κ. Μην ψάχνεις πια αλλού – εδώ είναι το ταξίδι! Ένα ταξίδι που ο φίλος μας ο Νίκος μας πάει έτσι κι αλλιώς όλα αυτά τα χρόνια, από τους Φατμέ μέχρι σήμερα, και που τώρα εδώ γίνεται μια πραγματική γιορτή καθώς ακούμε στο τζουκ μποξ –ή στη σκηνή– να αλλάζουν τα τραγούδια όλων των εμπλεκομένων αλλά και των guests, δικών μας και ξένων, με τον τρόπο που γίνεται πάντα σε ένα πραγματικό πάρτι. Χειροκίνητα στο πικάπ και διαρκώς αγαπησιάρικα...
Η έννοια του γλεντιού κυριαρχεί εδώ και είναι κάτι που δένει απόλυτα με τη ροκ κατάσταση η οποία εκλύεται από παντού, από κάθε νότα και κάθε ρυθμικό χτύπημα, από κάθε φράση και κάθε ανάσα. Ο πλουραλισμός είναι αυτό που χαρακτηρίζει ένα πραγματικό πάρτι κι εδώ τον έχουμε στην πληρέστερη μορφή του, με τους Μπλε, τον Δρογώση και τα Κίτρινα Ποδήλατα όχι απλώς να διανθίζουν την παράσταση αλλά να διαμορφώνουν ουσιωδώς την υφή και την πλοκή της. Έτσι, στο τέλος έχεις την αίσθηση πως ο Νίκος Πορτοκάλογλου μας μάζεψε ένα βράδυ στο χώρο του για να βάλουμε και να ακούσουμε τα δισκάκια που μας μεγάλωσαν (;) κι ενδεχομένως μας οδήγησαν σε δρόμους συναρπαστικούς. Και στο τέλος της μέρας –ή καλύτερα της νύχτας– βγαίνεις στο δρόμο έχοντας την αίσθηση ότι ο Λαυρέντης βρίσκεται εκεί τριγύρω και χαμογελάει.
