Δεν είναι πολλά τα ακούσματα που, στoν κυνισμό των ημερών μας, διατηρούν τη δύναμη να διαρρήξουν το κέλυφος της καθημερινότητας και να μας φυγαδεύσουν σε μια εποχή βαμμένη με την αφέλεια της εφηβείας μας, όμως με έναν τρόπο μαγικό, όταν από το εξαιρετικό ηχοσύστημα του «Ίλιον Plus» ξεδιπλώνονται οι πρώτες νότες του «Αν ήσουν άγγελος», ακριβώς αυτό συμβαίνει: ένα μαγικό χαλί εμφανίζεται, ζεστό και χουχουλιάρικο κάτω από τα πόδια σου, χορηγία του Βασίλη Καζούλη, που στέκει χαμογελαστός κι αγέρωχος επί σκηνής. Κι όταν από το λαρύγγι του βγαίνουν, με γλύκα απαράλλαχτη, οι πρώτοι στίχοι, είναι σαν να αποκαλύπτεται από τις σκιές κάποια παλιά, ιδανική αγαπημένη…
Αυτός ο αναστημένος ρομαντισμός μπορεί να μην είναι η πιο σπουδαία, είναι όμως η πιο συναισθηματική από τις συγκινήσεις που προσφέρει η σειρά εμφανίσεων που έχει σκαρώσει ο Πάνος Κατσιμίχας στο λαϊβάδικο της οδού Κοδριγκτώνος (Σάββατα έως και 15/2) και των οποίων ηγείται φυσικά ο ίδιος. Εκεί σταχυολογεί μερικές από τις σημαντικότερες επιτυχίες της διαδρομής του, με αγέραστο το μέταλλο της φωνής αλλά και λαμπρή τη σεμνότητα ενός ανθρώπου που δεν χρειάστηκε ποτέ κάτι περισσότερο από την ευαισθησία και το ταλέντο του για να ορίσει, με τον τρόπο του, το ρου της τραγουδοποιίας στη χώρα.
Τραγούδια που δεν ακούγονται τόσο συχνά, όπως τα «Φοβισμένα αγόρια» ή το «Σου άξιζε μια καλύτερη αγκαλιά» (το οποίο ερμηνεύει για πρώτη φορά, όπως σημειώνει), μπλέκονται με ύμνους του επαναστατισμού των ’90s αλλά κι εμβληματικές στιγμές που δονούν το χώρο, σαν το «Νύχτωσε νύχτα» ή το «Μη γυρίσεις». Το φάσμα της ρομαντικής ροκ του Καζούλη και της σοφιστικέ του Κατσιμίχα συμπληρώνει η πιο νευρώδης εκδοχή του Δημήτρη Καρρά, που ερμηνεύει κομμάτια από τις «Εξακριβώσεις» του (μελοποιήσεις ποιημάτων του Παύλου Σιδηρόπουλου) αλλά κι επιλογές από τη low bap σκηνή, μπλεγμένες με αγγελακικές φούγκες σαν το «Ο χαμένος τα παίρνει όλα».
Την πολυσχιδή διαδρομή της ξεδιπλώνει και η Ελένη Τσαλιγοπούλου στο «Πειραιώς 131» (Σάββατα έως και 29/2), το οποίο παραμένει ένας από τους πιο άνετους, ανθρώπινους χώρους της πόλης. Φορμαρισμένη και γεμάτη ενέργεια, παρουσιάζει μια νοσταλγική περιπλάνηση στο βαθύ ρεπερτόριό της (τα «Θέλω να αλλάξεις το εισιτήριο» και «Θα ’μαι πάντα εδώ» προσφέρουν δύο από τις πιο συναισθηματικές ερμηνείες της βραδιάς) αλλά και στάσεις εκστατικές, όπου τραγούδια σαν το «Τράβα ρε μάγκα» σε surf rock εκδοχή ή το τζαζίστικο «Τα παιδιά της γειτονιάς σου» δίνουν ανάσες στη σάλα. Ο Γιάννης Παπαγεωργίου, ταλαντούχος τραγουδοποιός και λαϊκός κιθαρίστας, φέρνει ιδιαίτερη δυναμική στη σκηνή με χορταστικές ερμηνείες σε τραγούδια όπως το «Ας Πάν’ στην Ευχή τα Παλιά», ή το «Κάτω απ’ το Πουκάμισό μου», το οποίο φορτσάρουν με ροκ γκάζια οι Bogaz Musique, ξεσηκώνοντας την πλατεία στο πιο αλέγρο, λαϊκο-ρεμπέτικο δεύτερο μέρος του προγράμματος.
Αλέγρα είναι και η νεανική παρέα που έχει μαζέψει γύρω του ο δεινός ανιχνευτής ταλέντων Γιώργος Θεοφάνους για την ιδιαίτερη, ζεστή και αγαπησιάρικη συνθήκη που έχει στήσει στο «Red Room». Καθρέφτες, βελούδα και ζεστός φωτισμός φτιάχνουν το mood, αίσθηση καμπαρέ και supper club με νότες από ’30s κυριαρχούν στο διάκοσμο, ενώ fados, tangos κι ελαφρά ελληνικά κάνουν χαλαρό ξεκίνημα προτού ο συνθέτης και στιχουργός μερικών από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του σύγχρονου ελληνικού ρεπερτορίου, από το καθαρό λαϊκό μέχρι το ακραιφνές ποπ, ανεβεί στο πιάνο του για να διευθύνει ένα παρεΐστικο πάρτι, κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του κομψού, καλοζωισμένου crowd, με το ασήμι στα μαλλιά και τα γουναρικά στον ώμο.
Προσεχώς επί σκηνής
Πέννυ Μπαλτατζή
Eπιστρέφει στη σκηνή που εγκαινίασε πριν από ένα χρόνο για να παρουσιάσει κομμάτια από το πρώτο προσωπικό της άλμπουμ αλλά και διασκευές. («Πειραιώς 131», από 7/2)
Φοίβος Δεληβοριάς
Στον τόπο του περσινού του σουξέ, με κομμάτια από τον επερχόμενο δίσκο του αλλά και αναπάντεχες επιλογές από αγαπημένους του καλλιτέχνες. («Κύτταρο», από 1/2)
Ελεωνόρα Ζουγανέλη
Κατηφορίζει την Πειραιώς για ένα ταξίδι στα αγαπημένα της μουσικά ιδιώματα, διανθισμένα με επιλογές από δουλειές Ελλήνων συνθετών και τραγουδοποιών. («Anodos», από 1/2)
