Η μπάντα του Ορέστη και του Λύσανδρου Φαληρέα εμφανίζεται κάθε Παρασκευή στο Upstairs του «PassPort Κεραμεικός» (επόμενες εμφανίσεις στις 15, 22 και 29 Δεκεμβρίου), όπου ολοκληρώνει την επετειακή περιοδεία. Μ’ αυτή την αφορμή, τα δύο αδέρφια κάνουν μια αναδρομή στα δέκα χρόνια των Imam Baildi μιλώντας για τις ξεχωριστές στιγμές που έχουν ζήσει, τη μόδα της επανακτέλεσης παλιών τραγουδιών και, φυσικά, το ιμάμ μπαϊλντί.
Δέκα χρόνια Imam Baildi. Ποιες στιγμές θα θυμάστε για πάντα και ποιες θέλετε να ξεχάσετε για πάντα;
Θα θυμόμαστε σίγουρα τις πρώτες φορές που παίξαμε μπροστά σε μεγάλο κοινό σε φεστιβάλ του εξωτερικού, ξεκινώντας από το Rencontres Trans Musicales στη Ρεν, όπου μας προσκάλεσαν έχοντας ακούσει κομμάτια από το πρώτο μας άλμπουμ στο Internet. Είναι μοναδικό το συναίσθημα να βλέπεις τη μουσική σου να γίνεται αποδεκτή από κοινό που δεν έχει σχέση με την Ελλάδα. Θα θυμόμαστε επίσης την πρώτη μεγάλη δική μας συναυλία στην Τεχνόπολη το 2012, την οποία είχαμε οργανώσει εξ ολοκλήρου μόνοι μας, και ιδίως τη στιγμή που ανέβηκε η Μαίρη Λίντα στη σκηνή. Δεν υπάρχουν στιγμές που θέλουμε να ξεχάσουμε. Ακόμη και οι δυσκολίες μας βοήθησαν να γίνουμε καλύτεροι.
Πώς έχετε εξελιχθεί ως μπάντα από το ξεκίνημά σας μέχρι τώρα;
Έχουμε εξελιχθεί πολύ. Ξεκινήσαμε να διαμορφώνουμε το συγκρότημα αφού κυκλοφόρησε ο πρώτος μας δίσκος το 2007. Η μπάντα πήρε τη σημερινή της μορφή το 2011, με τη Ρένα Μόρφη, τον MC Yinka, τον Λάμπη Κουντουρόγιαννη (κιθάρα), τον Γιάννη Δίσκο (σαξόφωνο) και τον Αλέξη Αραπατσάκο (μπουζούκι). Μέσα στα χρόνια το συγκρότημα έχει διαμορφώσει τη δική του ηχητική ταυτότητα, η οποία κινείται παράλληλα αλλά και αλληλεπιδρά με τη δημιουργική μας πορεία στο στούντιο.
Ποιοι έχουν υπάρξει οι καθοριστικοί σταθμοί που διαμόρφωσαν τη μουσική ταυτότητα και το live προφίλ σας;
Κάθε στιγμή που βρίσκεσαι μπροστά στο κοινό ή που ολοκληρώνεις ένα κομμάτι στο στούντιο, είναι ένα μικρό λιθαράκι. Σίγουρα πάντως πρέπει να αναφέρουμε τις συνεργασίες που έχουμε κάνει, από τη Δήμητρα Γαλάνη και την Ελένη Τσαλιγοπούλου μέχρι τον Εισβολέα και τους Delinquent Habits.
Έπειτα από δέκα χρόνια, το να ξεσηκώσετε το κοινό είναι πια εύκολο ή αποτελεί κάθε φορά μια καινούργια πρόκληση;
Είναι κάτι που ποτέ δεν πρέπει να παίρνεις ως δεδομένο, γιατί τη στιγμή ακριβώς που θα το κάνεις σταματά να είναι πηγαίο και αληθινό. Πέρα απ’ αυτό, αυτή η ατμόσφαιρα γιορτής μάς βγαίνει φυσικά, αλλά κάθε φορά προετοιμαζόμαστε και προσπαθούμε να δώσουμε τον καλύτερο εαυτό μας.
Τι παρουσιάζετε στο «PassPort Κεραμεικός»;
Έχουμε ένα πρόγραμμα που δουλέψαμε πολύ στην πρόσφατη περιοδεία μας. Είμαστε πολύ χαρούμενοι γιατί χτίστηκε λίγο-λίγο με κάθε συναυλία, με αποτέλεσμα τώρα να είναι πολύ ζωντανό και διασκεδαστικό. Έχει αρκετά από τα καινούρια κομμάτια που θα περιλαμβάνονται στο επόμενο άλμπουμ μας και, φυσικά, όλα τα κομμάτια που έχει αγαπήσει ο κόσμος. Τις βραδιές θα ανοίγουν οι KΑΛΤΑband προσεγγίζοντας την παραδοσιακή μουσική με ιδιαίτερο τρόπο και μια μοναδική επιλογή οργάνων. Γενικά, το πρόγραμμα έχει μεγαλύτερη διάρκεια απ’ ό,τι συνήθως καθώς και πολλές εναλλαγές διάθεσης και συναισθημάτων. Κυρίως έχει πολύ κέφι. Γιορτάζουμε άλλωστε!
Επανεκτελώντας παλιά τραγούδια, ήσασταν οι πρωτεργάτες μιας τάσης που βρήκε πολλούς μιμητές. Πώς έχει διαμορφωθεί αυτή η τάση;
Η μουσική πάντοτε εξελίσσεται μέσα από την επαναπροσέγγιση του παρελθόντος της. Για παράδειγμα, το ροκ του ’60, που ήταν ένα πολύ καινοτόμο ρεύμα, στηρίχτηκε πολύ στα προγενέστερα μπλουζ. Κατά συνέπεια, θεωρούμε αυτή την τάση πολύ φυσική. Σίγουρα μπορεί να καταλήξει τόσο σε ωραία όσο και σε όχι τόσο αξιόλογα αποτελέσματα, όπως άλλωστε κάθε είδος.
Υπάρχει ακόμη ελληνική μουσική από το παρελθόν για να ανακαλύψουμε;
Οπωσδήποτε. Το ρεπερτόριο είναι πραγματικά τεράστιο και πολύ πλούσιο σε ήχους, στιλ και συναισθήματα.
Τι είναι η νοσταλγία για εσάς;
Πηγή δημιουργίας.
Εκτός από το ιμάμ μπαϊλντί ποια είναι τα αγαπημένα σας φαγητά;
Παρά τον τίτλο του project, το ιμάμ μπαϊλντί δεν είναι από τα αγαπημένα μας φαγητά! Μας αρέσει πάντως να πειραματιζόμαστε εξίσου στην κουζίνα και το κάνουμε συχνά.
