Ο Σταμάτης Κραουνάκης παίρνει στα μισά της βραδιάς τη θέση του ανάμεσα στα αγόρια της ομάδας Σπείρα-Σπείρα (αφού πρώτα τον έχουμε ράνει με τα γαρίφαλα που μας έχουν μοιράσει σε σακουλάκια οι σερβιτόροι και με κόκκινες χαρτοπετσέτες) και φωνάζει «ένα σπέσιαλ!» μόλις ο Χρήστος Γεροντίδης ξεκινά να τραγουδά το «Ένα βότανο ωραίο» και ξανά «ένα σπέσιαλ!» πριν από το «Χαρικλάκι» το οποίο τραγουδάει απολαυστικά ο Γιώργος Στιβανάκης έχοντας βάλει δυο γαρίφαλα στ’ αφτιά. Το μουσικό πρόγραμμα «Τα παιδιά της Σφίγγας» (στη «Σφίγγα») είναι πραγματικά κάτι σπέσιαλ, γιατί σε κάνει Δευτέρα βράδυ να φεύγεις με ένα χαμόγελο στα χείλη, έτοιμος να αντιμετωπίσεις την εβδομάδα με καλή διάθεση.
Τα αγόρια, φορώντας εργατικές φόρμες και καρό πουκάμισα ως επί το πλείστον (αξεσουάρ και ρούχα από την Έβελυν Σιούπη), διαθέτουν καταπληκτικές φωνές και χαρίζουν υπέροχες ερμηνευτικές στιγμές: ο Νίκος Σταδιάτης με το ακορντεόν του ανοίγει και κλείνει τη μουσική παράσταση με το «Τριανταφυλλάκι»· ο Κώστας Μπουγιώτης λέει καθισμένος στο πάτωμα σαν προσευχή το «They Won’t Go When I Go»· ο Χάρης Φλέουρας ξεσηκώνει με την υπερκινητική «Μαλάμω»· ο Βάιος Πράπας, που παίζει μπουζούκι, λέει ένα μερακλωμένο «Ένα βράδυ που ’βρεχε» και ο Σάκης Καραθανάσης πάλλεται από τα συναισθήματα του «Σε θέλω» της Μοσχολιού.
Ο Κραουνάκης βάζει τη δική του πινελιά ερμηνεύοντας μεγάλες επιτυχίες του με ξεσπάσματα έντασης σε συγκεκριμένες λέξεις, σε ένα πρόγραμμα με εκπλήξεις (μια τέτοια είναι το medley του «Sometimes I feel like a motherless child» με τον «Γάτο»), σκηνικό αυθορμητισμό και συναισθηματικές διακυμάνσεις που οδηγούν τελικά σε ένα ευφορικό αποτέλεσμα. Καθώς επιστρέφεις στο σπίτι σου στους άδειους δρόμους της πόλης, ο στίχος «Α, να μην υπάρχει κανένας χωρίς ζευγάρι/Α, να μην υπάρχει κανένας μοναχός» από το τραγούδι που έχει γραφτεί για την παράσταση, τριγυρίζει στο κεφάλι σου και σε ζεσταίνει...
