Ο Σπύρος Γραμμένος ευτυχώς (ή δυστυχώς – δεν ξέρουμε τι έχει στο μυαλό του και αν το μετανιώνει ή όχι) δεν πήγε γυμναστήριο στα καθοριστικά χρόνια για τη διάπλαση του σώματός του. Έτσι δεν έγινε... Χρήστος Χολίδης, για τον οποίο μας λέει ότι, όταν τον πρωτοείδε, θαύμασε το σώμα του κι ευχήθηκε: «Αν μια μέρα γίνω τραγουδιστής, θέλω να γίνω σαν κι αυτόν». Αντί για γυμναστήριο, προτίμησε τα σουβλάκια, που του έχουν προσθέσει κιλά κι ένα αγαπημένο τραγούδι στη δισκογραφία του, τον «Τύπο αθλητικό».
Το πρώτο μέρος του νέου σόου του στο Club του «Σταυρού του Νότου» (για ακόμη δύο Παρασκευές, 17 και 24/11) περιστρέφεται γύρω από τους προβληματισμούς και τη δισκογραφία του – η Κρυσταλλία λέει δυο τραγούδια, το την «Επόμενη φορά» (σε στίχους δικούς του) και το «Θέμα χαρακτήρα» (σε στίχους Γεράσιμου Ευαγγελάτου), που κάνει τη Γωγώ, μασκότ του «Σταυρού», να λικνίζεται. Δεν είναι πάντα (αυτο)σαρκαστικός ο Σπύρος. Σαφώς, όταν μια παρέα από κορίτσια μπαίνουν αργά, τις ρωτάει αν έκαναν λάθος και αν ήθελαν να πάνε στον Παυλίδη, ενώ μιμείται τον συνάδελφό του που τραγουδάει την ίδια ώρα επάνω, στην Κεντρική Σκηνή.
Πέρα από αυτήν την πλευρά του, ωστόσο, βγάζει ένα θυμό με τα καθιερωμένα (στους σκληρούς στίχους του «Valentine’s Day», που μαλακώνουν μόνο στο τέλος), είναι αγνός μουσικόφιλος (λέει το καινούργιο «90άρα TDK» εξηγώντας πως «κασέτα είναι αυτό που έχουν από πίσω τα iPhone»), είναι εξομολογητικός (πριν από τη «Σεροτονίνη» ζητάει να σηκώσουν το χέρι όσοι υποφέρουν από κρίσεις πανικού) και στέκεται απορημένος μέσα στον κόσμο («Ο βλάκας»), ζητώντας μάλιστα βοήθεια από φίλους, που περιγράφει σε ένα καινούργιο τραγούδι πώς τους θέλει («Αυτοί που θα σε βγάλουν από τη φυλακή/που θα σε βάλουν στο φορείο/αυτοί που θα ’ναι ξύπνιοι όταν κοιμάσαι/Είναι οι φίλοι που σου δίνουνε τις μπίρες).
Στο δεύτερο μέρος, ίσως επειδή έχει μιλήσει αρκετά στο πρώτο, δίνει το λόγο στη μουσική (έχει ετοιμάσει μερικές trippy ενορχηστρώσεις για το άνοιγμα), στα πολιτικά του τραγούδια «Τι με κοιτάς» και «Στη χώρα των λωτοφάγων» (χωρίς περιττές εισαγωγές), στη δροσερή Κρυσταλλία και στον Αποστόλη Μπαρμπαγιάννη, ο οποίος φυσικά εμφανίζεται ως Τσολιάς.
Κι αν ο Σπύρος είναι πιο επηρεασμένος από τον Φοίβο Δεληβοριά, παρότι διαφέρουν ουσιαστικά («Ο σκύλος μου» είναι ένα tribute στον Δεληβοριά), η τηλεοπτική περσόνα της «Ελληνοφρένειας» κλίνει προς τον Τζίμη Πανούση, με λιγότερες εμμονές, αλλά με παρόμοια κωμική προσέγγιση. Στο δικό του μέρος, με το οποίο κλείνει η μουσική παράσταση, ο λαοφιλής Τσολιάς ψάχνει γυναικείες τσάντες, την πέφτει στις κοπέλες στο κοινό, σχολιάζει πρόσωπα και γεγονότα της επικαιρότητας (όπως η υποτιθέμενη αγορά ακινήτων στα Εξάρχεια από Κινέζους) και όταν θέλει να σταθεί σε κάποιο συγκεκριμένο, λέει τραγούδια γραμμένα ειδικά για την περίσταση (όπως για τους εξωγήινους στον Υμηττό!).
