Μιλάμε με τον Γιάννη Ζουγανέλη λίγο από τη σκηνική επανασύνδεση στην «Ακτή Πειραιώς» μιας παρέας καλλιτεχνών που γνωρίζεται καλά και έχει εμφανιστεί στον ίδιο χώρο πριν από δέκα χρόνια.
Το «Να δεις τι σου ’χω για μετά» είναι ένα τραγούδι του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα από το δίσκο «Ρίξε κόκκινο στη νύχτα» του 1993 (το ερμήνευαν σε ντουέτο Μαχαιρίτσας και Βασίλης Παπακωνσταντίνου) το οποίο, βαφτίζοντας τη μουσική παράσταση στην «Ακτή Πειραιώς» (από την Παρασκευή 10/11), «κλείνει το μάτι στον κόσμο και δίνει μια νότα αισιοδοξίας, διότι ακόμη κι αν έρχονται νέα δεινά, πάντα θα επιβιώνουμε».
Με αφορμή την επανασύνδεση αυτής της καλλιτεχνικής παρέας δέκα χρόνια μετά τη συνεργασία τους στην ίδια σκηνή, ο Γιάννης Ζουγανέλης (στον οποίο ανήκει η παραπάνω ερμηνεία του τραγουδιού) μου θυμίζει πως με τον Παπακωνσταντίνου συνεργάζονται καλλιτεχνικά από τη δεκαετία του 1980 κι έχουν μοιραστεί τη σκηνή στο «Αχ Μαρία», στη «Σφεντόνα» και στο «Οξυγόνο»: «Αισθάνομαι τυχερός που έκανε ξακουστά τραγούδια που έγραψα, όπως το “Φοβάμαι”, η “Στέλλα”, ο “Τρελός” και το “Τσιφτετέλι αυτόνομον”. Θυμάμαι επίσης ως μια υπέροχη εμπειρία τη μουσική και το δίσκο “Ατρείδες” για την παράσταση του Δημήτρη Ποταμίτη, στην οποία ο Βασίλης ήταν κορυφαίος του Χορού».
Για όλους έχει να πει τα καλύτερα ο Ζουγανέλης (για τον Δημήτρη Σταρόβα αστειεύεται ότι, εκτός από καλοσύνη, απόλυτη ειλικρίνεια και σκηνική ευφυΐα, διαθέτει και σοβαρό… εκτόπισμα στην κωμωδία), κρατώντας ωστόσο τον πιο γλυκό λόγο για τη Μιρέλα Πάχου, την οποία χάιδευε από όταν ήταν ακόμη στην κοιλιά της μητέρας της.
Η μουσική παράσταση στην «Ακτή Πειραιώς», όπως προηγούμενες που έχουν παρουσιαστεί εκεί, βασίζεται στη γνώριμη κι επιτυχημένη συνταγή της συνεχούς εναλλαγής, που δεν σε αφήνει να βαρεθείς. Ο Παπακωνσταντίνου και ο Μαχαιρίτσας, αυτοί οι δύο «γερόλυκοι» της ελληνικής ροκ, θα ερμηνεύσουν τραγούδια τους, ο Ζουγανέλης και ο Σταρόβας θα παρουσιάσουν σκετς μαύρης κωμωδίας τα οποία θα ξορκίζουν το θάνατο, καθώς θα εκτυλίσσονται σε γραφεία κηδειών, ενώ εμβόλιμα βίντεο θα λειτουργούν ως συνδετικοί κρίκοι. Συμμετέχουν ακόμη η ερμηνεύτρια Φρόσω Στυλιανού και ο Ιταλός κιθαρίστας Steve Tesser, συνεργάτης του Μαχαιρίτσα.
Έχοντας παρακολουθήσει την πορεία του Γιάννη Ζουγανέλη και μιλώντας συχνά μαζί του, παρατηρώ ότι του αρέσουν τα πολυσυλλεκτικά σχήματα. Κι εδώ, στο «Να δεις τι σου ’χω για μετά», βρίσκεται ανάμεσα σε διαφορετικές προσωπικότητες. Συμφωνεί ότι «δεν μοιάζω καλλιτεχνικά με κανέναν από αυτούς, αλλά το ίδιο κι εκείνοι» και συμπληρώνει: «Απεχθάνομαι τη ματαιοδοξία και τον εγωισμό, αλλά πιστεύω στη σύνθεση των πραγμάτων. Την επιτυχία την κάνουν η σύνθεση, η αποδοχή της διαφορετικότητας, η συνύπαρξη και ο αλληλοσεβασμός. Θα μπορούσα να σου γράψω διδακτορικό για την… ανυπαρξία του ρήματος “υπάρχω”. Για να υπάρξω, πρέπει να υπάρχουν και οι άλλοι γύρω μου». Πέρα από τη φιλοσοφική του αυτή στάση, ο Ζουγανέλης έχει και ξεκάθαρη γνώμη για τη νυχτερινή διασκέδαση: «Το κοινό έχει αναφορές σε μουσικές σκηνές, συγκεκριμένα καλλιτεχνικά σχήματα και παραστάσεις. Από την εμπειρία μου και την υποδοχή της δουλειάς μου από το κοινό, αντιλαμβάνομαι ότι ανάμεσα στις ιδιαίτερες προτιμήσεις του είναι οι μουσικές παραστάσεις με θεατρικά μέρη, τα οποία μάλιστα λειτουργούν καταλυτικά και θετικά στα μουσικά και τραγουδιστικά».
Στο τέλος τον ρωτάω αν έχει κουραστεί να κάνει σάτιρα κι εκείνος μου απαντάει αποφασιστικά: «Η κωμωδία και η σάτιρα είναι κατά τη γνώμη μου το σοβαρότερο πράγμα, πρώτα στη ζωή και μετά στην τέχνη». «Το βλέπουν έτσι και ο Παπακωνσταντίνου, και ο Μαχαιρίτσας, που είναι ροκ τύποι;» απορώ κι εκείνος είναι αποστομωτικός: «Τι σημαίνει “ροκ”; Μουσικοί είναι όλοι. Δεν τους δίνει άλλοθι για τίποτα το είδος που υπηρετούν».
