Στον «Μπάσταρδο γιο», ένα από τα τραγούδια της «Καλλιθέας», του δίσκου τον οποίο έγραψε στη φάση της πατρότητας ή ίσως και μιας ηλικιακής κρίσης των 40 και που βγάζει γλυκόπικρη νοσταλγία, ο Φοίβος Δεληβοριάς αναφέρει ένα ένα τα ορόσημα του βαριετέ και της επιθεώρησης (αλλά και του θεάτρου) των περασμένων εποχών: μεταξύ άλλων, τη «Μάντρα» του Αττίκ, το «Μετροπόλιταν», το «Γκριν Παρκ» και την «Οδό Ονείρων». Ως άνθρωπος που παράγει μουσική και θέαμα, ο Φοίβος τα απαριθμεί ως μπάσταρδος καλλιτέχνης, ο οποίος νιώθει αποκομμένος από τις ρίζες του, τις καλλιτεχνικές και τις αστικές. Όλα αυτά τα γνωρίζει μόνο από αφηγήσεις τυλιγμένες στο μύθο, ονειρικά και εξιδανικευμένα.
Η «Ταράτσα του Φοίβου», το πολυθέαμα που παρουσιάζεται από την περασμένη Τετάρτη σε μια ταράτσα στην Ιερά Οδό η οποία μοιάζει να ίπταται σαν drone μεταξύ Ακρόπολης, Θησείου, θάλασσας και δυτικών προαστίων, είναι η σύνδεση του Φοίβου με τις ρίζες του, με τα λαϊκά θεάματα των αναψυκτηρίων, των επιθεωρήσεων και των υπαίθριων θεάτρων της Πατησίων, καθώς και με τα ακούσματα από βινίλια, κασέτες και την ασπρόμαυρη τηλεόραση.
Είναι επίσης το θέαμα που προετοίμαζε μέσα στο κεφάλι του πολύ καιρό τώρα. Ένα θέαμα όπου θα διοχέτευε την αγάπη του για την pop κουλτούρα και θα συγκέντρωνε, με πιο γόνιμους τρόπους από μια απλή guest εμφάνιση του τύπου «είναι εδώ σήμερα μαζί μας ο τάδε, θα σηκωθείς να πούμε ένα τραγούδι μαζί;», τους πάμπολλους δημιουργικούς ανθρώπους τους οποίους αγαπά να συναναστρέφεται (από τον Κώστα Μανιάτη που συνυπογράφει τα κείμενα και τον «συν-κονφερασιέ» Σπύρο Γραμμένο, μέχρι όλη τη νεότερη γενιά του τραγουδιού, ινδάλματα όπως η Γαλάνη, η Αλεξίου και ο Μπακιρτζής, και stand-up κωμικούς).
Κάθε διήμερο οι καλεσμένοι εναλλάσσονται, δίνοντας συνεχώς στην ομάδα (σκηνοθέτης: Άγγελος Τριανταφύλλου) νέες προκλήσεις για να τους «δέσει» μεταξύ τους και να τους ενσωματώσει στον σταθερό κορμό της παράστασης – αλλά και σε εμάς αφορμές για να επιστρέφουμε ξανά και ξανά. Στην πρεμιέρα, η ροή ανάμεσα σ’ αυτά τα σταθερά μέρη (αφιέρωμα στο σατιρικό τραγούδι με «Το σκυλάκι το κανίς», «Μαλακά πιο μαλακά», «Αχ Ευρώπη» κ.ά., medley με παλιές διαφημίσεις, νούμερα από τον stand up μάγο Κωνσταντίνο Καρυπίδη) και στα νούμερα των καλεσμένων (ένας Λάμπρος Φισφής σε απόλυτη φόρμα, μια «κόντρα» μεταξύ της Νατάσσας Μποφίλιου και του Θανάση Αλευρά που τη μιμούνταν) ήταν ομαλή και αρκετά γοργή – το μεγαλύτερο στοίχημα κερδήθηκε.
Το πρώτο διήμερο, η συνύπαρξη αυτών των αγαπητών performers, που περιμένουν τη σειρά τους δισκεδάζοντάς το σε έναν μεγάλο καναπέ δίπλα από την τσαρουχική σκηνή (σκηνογραφία: Έλλη Παπαγεωργακοπούλου), δημιουργούσε ένα ευφρόσυνο συναίσθημα. Από τα καθίσματα που είναι πλεγμένα με λευκό πλαστικό σύρμα (απ’ αυτά που διατηρούν ακόμη κάποια θερινά σινεμά ) παρακολουθούσαν τον Σπύρο Γραμμένο να τραγουδάει τον «Τύπο αθλητικό» και τη Νεφέλη Φασούλη το «Βαριέμαι» ξαπλωμένη σε ένα φωτισμένο μισοφέγγαρο, τον Φισφή να ισοπεδώνει τα rooms to let της ελληνικής επικράτειας και τη μετακίνηση με λεωφορείο, τον Αλευρά να χορεύει φτυστός η Πάολα και την Μποφίλιου να γίνεται η «Σκλάβα» του Φοίβου.
Όλα καταλήγουν στο «Καλοκαίρι θα ’ρθει», ένα από τα μετρημένα στα δάχτυλα του ενός χεριού τραγούδια του που λέει ο Φοίβος, που ακούγεται τόσο γλυκά και συγκινητικά σε εκείνο το σημείο σαν να συγκεντρώνει μέσα του αναμνήσεις από καλοκαίρια που έχουμε ζήσει εμείς οι ίδιοι ή έχουν ζήσει άλλοι και μας τα έχουν αφηγηθεί σαν παραμύθια.
