Κάποτε αρχίζεις να κουράζεσαι να δίνεις εξηγήσεις για τις επιλογές και τις προτιμήσεις σου. Θέλεις να σταματήσεις να απολογείσαι για το ότι σου αρέσει ο Γιάννης Χαρούλης αλλά και ο Γιώργος Μαζωνάκης, ο Πασχάλης Τερζής αλλά και η Χάρις Αλεξίου.
Με το μουσικό πρόγραμμα που υπογράφει για πρώτη φορά η ίδια και το βαφτίζει από το τραγούδι «Χωρίς εξηγήσεις» του πιο πρόσφατου δίσκου της «Μ’ αγαπούσες κι άνθιζε», αισθάνθηκα πως η Ελεωνόρα θέλει να εκφράσει τη δυσαρέσκειά της σε όσους θέλουν από την αρχή της καριέρας της να τη βάλουν σε καλούπια – αλλά τους μπερδεύουν πότε τα μαλλιά, πότε ένας νέος δίσκος σε διαφορετικό μουσικό ύφος από τον προηγούμενο, πότε το setlist των συναυλιών και των εμφανίσεων σε μουσικές σκηνές, που μπορεί να κινείται από το έντεχνο στην pop και από εκεί στο παλιό λαϊκό. Αυτό το ανακάτεμα το επιτρέπει το εύρος της φωνής της (ίσως η καλύτερη στο δικό της επίπεδο αναγνωρισιμότητας) και το υποβάλλει μια προσωπικότητα την οποία η ίδια δεν διστάζει να σκιαγραφεί στις συνεντεύξεις.
Το πρώτο μέρος γεμίζει σχεδόν αποκλειστικά με το ρεπερτόριό της (άλλο ένα κλείσιμο ματιού, σε όσους τη μέμφονται ότι δεν διαθέτει), αν και ξεκινάει με ένα τραγούδι που δεν είναι δικό της, τον «Δερβίση» του Κραουνάκη και της Νικολακοπουλου, γιατί εξέφραζε την ψυχολογική της κατάσταση τη στιγμή που το διάλεξε, ενώ περιέχει υποβλητικές ερμηνείες των «Χειμωνανθός» και «Μακριά μου να φύγεις». Έτσι, σαν μια λυτρωτική και απελευθερωτική συνεδρία ψυχοθεραπείας αρχίζει να κυλά το πρόγραμμα, με την Ελεωνόρα να περιγράφει διαφορετικούς τύπος αντρών μέσα από τραγούδια (σε μια ενότητα παρουσιασμένη με κέφι στο πρώτο μέρος, όπου έχει θέση και ο «Μακρυμάλλης» του πατέρα της, Γιάννη Ζουγανέλη), να θυμώνει (και να μας προτρέπει να θυμώσουμε κι εμείς στο «Τα λέμε»), να καταλήγει να ξεφαντώνει.
Ένα όμορφο στιγμιότυπο ακολουθεί την παρουσίαση των μουσικών σε αυτό το μέρος: εκείνοι αποχωρούν και παραμένει στη σκηνή μόνο ο Δημήτρης Μπαρμπαγάλας, ο μαέστρος, που παίζει κιθάρες· η Ελεωνόρα τον πλησιάζει και τραγουδάει το «Όλες του κόσμου οι Κυριακές» της Αλεξίου, ενώ στο μεταξύ έχει βγει ο Παρασκευάς Κίτσος προς τον οποίο κατευθύνεται για να τη συνοδεύσει με το μπάσο του στο «Να ’φευγα» του Γιάννη Κότσιρα· τελευταία «στάση» ο πιανίστας, ο Γιάννης Οικονομίδης, με τον οποίο κάνουν ένα medley του «Έπεσε έρωτας» του Κώστα Μακεδόνα (η Ελεωνόρα) και του «Sorry seems to be the hardest word».
Το δεύτερο μέρος ξεκινά με το «Χωρίς εξηγήσεις», γιατί εδώ ακριβώς συνυπάρχουν η Μαρινέλλα, η Σπεράντζα Βρανά, ο Γιάννης Πουλόπουλος, ο Γιάννης Χαρούλης, ο Βασίλης Τσιτσάνης και άλλοι – ακόμη και ένα ολιγόλεπτο πάλκο με τους άντρες της ορχήστρας. Η φωνή, αλλά και η κίνηση και η στάση της Ελεωνόρας προσαρμόζονται σωστά σε όλα (είτε στροβιλίζεται στο «Σου μιλώ και κοκκινίζεις» είτε κλείνεται στον εαυτό της για να αποδώσει το «Μονάχα εγώ»), αποδιώχνοντας κάθε σκέψη να ζητήσεις εξηγήσεις για οτιδήποτε εκείνη την ώρα – οι συνεχείς παραρατάσεις του προγράμματος, μέχρι τις 7 Απριλίου, αποδεικνύουν ότι κανείς δεν το κάνει.
