Με αφορμή την κυκλοφορία του πέμπτου προσωπικού του άλμπουμ, του επικείμενου «Φυλακή υψίστης ασφαλείας» με τη συμμετοχή του Γιώργου Νταλάρα και του Μπάμπη Στόκα, αλλά και της σταθερής επιτυχίας του «Acro», μιλάμε με τον Γιώργο Σαμπάνη για όλα – ακόμη και για την τελευταία ταινία του Σκορσέζε, η οποία δεν του άρεσε.
Μιλήσαμε καμιά ώρα με τον Γιώργο Σαμπάνη για τον πρόσφατο προσωπικό του δίσκο, για εκείνον που έρχεται με Νταλάρα και Στόκα (τον έχουν προαναγγείλει τα «Κλειδαριές», «Η θάλασσα εντός μου» και «Υπομονή»), για το «Acro» που σκίζει για τέταρτη χρονιά, για την «οικογένειά» του, τη στιχουργό Ελεάνα Βραχάλη, τον παραγωγό Χρήστο Soumka, την εταιρεία Cobalt και τον Μάριο Παπαδάτο, όσους δηλαδή «εγγυώνται την επιτυχία στη μουσική του». Την επόμενη μία ώρα το γυρίσαμε στους δίσκους, στις ταινίες και τις σειρές – του πρότεινα το «Vinyl» του Μάρτιν Σκορσέζε, που δεν το έχει δει και ας έχει λιώσει το soundtrack.
Στον Σκορσέζε σταθήκαμε κάμποση ώρα –δεν του άρεσε η «Σιωπή»–, όπως και στον Τζον Χιούστον και τον Μπίλι Γουάιλντερ. περνάει τη φάση που καλύπτει τα σινεφιλικά του κενά. Θυμήθηκε που έφηβος αγόραζε το «αθηνόραμα» κι έκοβε τις διαφημιστικές καταχωρίσεις των ταινιών για να φτιάξει ένα κολάζ με όσες είχε δει κάθε σεζόν. Μου ανέφερε επίσης ότι την προηγούμενη ημέρα είχε πάει για δίσκους και είχε αγοράσει το καινούργιο των Slayer («Είναι λίγο άτεχνοι για τα γούστα μου»), Megadeth («Αριστούργημα!»), Cactus, έναν του Tim Buckley που του έλειπε, το «Dumb» των Portishead (σε βινίλιο, διότι το αγαπάει), ένα best of του Παντελίδη κι ένα της Βελεσιώτου. Αυτή η φαινομενικά αλλοπρόσαλλη shopping list εξηγεί (κι εξηγείται από) την ευρεία μουσική αντίληψη και προσαρμοστικότητα του Γιώργου.
Την περασμένη χρονιά έδωσε τραγούδια στους Ρέμο, Μαζωνάκη, Γαρμπή, Θεοδωρίδου. «Τους αγαπώ τους καλλιτέχνες», μου αναφέρει. «Σε κανέναν δεν έχω δώσει τραγούδι χαριστικά ή κατά λάθος. Πρέπει όμως να εκτιμώ είτε τη φωνή είτε την προσωπικότητά του. Πολλές φορές δεν παίρνω χρήματα για να δώσω ένα τραγούδι. Πληρώνομαι από τα πνευματικά δικαιώματα. Αυτό μου έχει λύσει τα χέρια, αφού έτσι δεν κάνω τον έμπορο. Η πρόκληση είναι να οδηγήσω τους τραγουδιστές κάπου αλλού».
Στην περίπτωση του Γιώργου Νταλάρα, του μουσικού του ήρωα («Έβαζα τη μητέρα μου να αγοράζει κάθε καινούργιο άλμπουμ που έβγαζε και τον έχω δει πάνω από 100 φορές ζωντανά»), ο οποίος συμμετέχει στο δίσκο «Φυλακή υψίστης ασφαλείας» μαζί με τον Μπάμπη Στόκα, η πρόκληση ήταν άλλη: «Να του κάνω προτάσεις που θα του “μιλήσουν”, θα μπορούν να παιχτούν στο ραδιόφωνο, θα ταιριάζουν με την αισθητική του κόσμου, με αυτό που έχω εγώ ανάγκη να κάνω». Ο δίσκος αυτός, ο οποίος θα κυκλοφορήσει κοντά στο Πάσχα, βασίζεται στο βιβλίο της Ελεάνας Βράχαλη (εκδ. Καστανιώτη). Για πρώτη φορά ο Γιώργος μιλάει για το πώς δέχτηκε ο Νταλάρας να συμμετάσχει: «Του έστειλα τα τραγούδια μια Τρίτη μεσημέρι στο e-mail του. Δεν θα το ξεχάσω ποτέ… Την Τετάρτη το μεσημέρι μου τηλεφώνησε και μου είπε: “Είμαι μέσα”. Είχαν κοπεί τα πόδια μου! Μου ζήτησε απλώς να πει όσα τραγούδια είναι πιο κοντά στο ύφος του.
Ο δεύτερος ερμηνευτής που σκεφτήκαμε ήταν ο Μπάμπης Στόκας. Πήγαμε με την Ελεάνα σε πρόβες του και του παίξαμε στην κιθάρα τα τραγούδια. Σαν να ήταν συνεννοημένοι με τον Νταλάρα, είπε κι εκείνος: “Είμαι μέσα”». Ανάμεσα σε όλα αυτά, ο Γιώργος στάθηκε και συνεπής στην κυκλοφορία ενός προσωπικού άλμπουμ, όπως κάνει ανά δύο χρόνια. Για τη δημιουργία του «Λόγια που καίνε» μου λέει: «Οι συνεργάτες μου με συμβούλευσαν να σταματήσω να σκέφτομαι τι σημαίνει για μένα η επιτυχία ή με ποιον τρόπο θα πάω παραπέρα…
Ξέρεις, αυτά τα άγχη που μας πιάνουν. Τους άκουσα, λοιπόν, που μου έλεγαν να γράψω μέσα από την καρδιά μου, όπως κάνω πάντα». Κρίνοντας το αποτέλεσμα μέσα στη συνολική πορεία του, παρατηρεί: «Προσέχω το κόμμα, την τελεία, την κάθε λέξη. Προσπαθώ να είμαι κάθε χρόνο πιο έντιμος, κάθε χρόνο και λίγο καλύτερος, όχι σε όγκο, αλλά σε ποιότητα. Έχουν περάσει ήδη πέντε χρόνια από τον τελευταίο μουσικό συμβιβασμό που έκανα».
Στο «Acro» η κοσμοσυρροή συνεχίζεται – ο Γιώργος μαζί με την Demy και τη Μαλού θα βρίσκονται εκεί μέχρι την Κυριακή των Βαΐων. Όταν πριν από τέσσερα χρόνια τον εμπιστεύτηκε ο Ηλίας Μαροσούλης, πήρε ένα ρίσκο, καθώς δεν είχαν κυκλοφορήσει ακόμη σούπερ επιτυχίες όπως το «Κανείς δεν ξέρει». Το στοίχημα πέτυχε επειδή ο Γιώργος βάζει κι εκεί όλο το μουσικό του είναι. «Υπάρχει ένα τέταρτο με τραγούδια για να γίνει τζέρτζελο. Είναι όμως η μοναδική παραχώρηση που κάνω στα προγράμματά μου προς το παρόν. Θέλω να νιώθω τόσο καλά που να… λιώνω πάνω στη σκηνή!»
