Ο Φοίβος Δεληβοριάς στα κλαρίνα! Ανυπομονούσαμε να ανακοινώσουμε το νέο του project και ήρθε η ώρα να σας το σερβίρουμε αποκλειστικά στη... λαδόκολλα!
Ήρθε, λοιπόν, η ώρα να μας ανακοινώσεις αυτό που ετοιμάζεις για τον Φεβρουάριο...
Ετοιμάζω, παρέα με το συγκρότημα ΓΙΑΝ ΒΑΝ, έναν κύκλο 4 μεσημεριανών κυριακάτικων λαϊκοδημοτικών πανηγυριών. Όλες τις Κυριακές του Φεβρουαρίου στις 4 το μεσημέρι ακριβώς στο «Hotel Ερμού». Πιθανοί τίτλοι, «Λαδόκολλα», «Το ελληνικό τσαρούχι» ή «Ο Διπλοπαντρεμένος».
Πώς ήρθε η ιδέα γι’ αυτό τον κύκλο εμφανίσεων; Και γιατί στο «Hotel Ερμού»;
Κάποιος με κάλεσε πέρσι ν’ ακούσω την παρθενική συναυλία των ΓΙΑΝ ΒΑΝ. Ήταν καταπληκτικοί. Ο αρχηγός της μπάντας, ο ντράμερ Γιάννης Αγγελόπουλος, έχει ένα μειλίχιο και βαθύ πάθος για τα πανηγύρια και για τη μουσική τους. Είναι μέγας συλλέκτης κασετών του Καρναβά, του Σκαφίδα, της Φιλιώς Πυργάκη. Έφτιαξε μια all-star 7μελή μπάντα και ηχογράφησαν μαζί μια κασέτα (!) με καινούργια λαϊκοδημοτικά σε στίχους του Ευθύμη Φιλίππου. Πού και πού παίζουν και ζωντανά στήνοντας ένα είδος πανηγυριου σε μικρούς χώρους της πόλης. Τους πρότεινα να διασκευάσουν τα γνωστότερα κομμάτια μου στο ύφος κλαριτζίδικου στεκιού της Ομόνοιας του ’70 ή του ’80 και εκείνοι δέχτηκαν και αντιπρότειναν να συν-ερμηνεύσω επίσης μαζί τους μερικά αριστουργήματα του Καρναβά, για παράδειγμα, αλλά και του Μάκη Χριστοδουλόπουλου, του Μητροπάνου, του ύστερου Τσιτσάνη κλπ. Μου φάνηκε τέλεια ιδέα να βρούμε ένα χώρο στο κέντρο και να παίξουμε αποκλειστικά Κυριακές μεσημέρια.Το «Hotel Ερμού» ήταν ιδανικό, αφού εκεί –στον πεζόδρομο της Ερμού- καταλήγει ούτως ή άλλως η μεσημεριανή Κυριακάτικη βόλτα. Τι καλύτερο λοιπόν από το να οδηγείται στα «κλαρίνα»; Και μάλιστα σε νευρωτικά κλαρίνα, παιγμένα από παιδιά της πόλης και της γενιάς μας;
Θέλεις να κάνεις κάτι «ανατρεπτικό», «διαφορετικό». Τι;
Όχι, όχι! Προσπαθώ, όπως προσπαθώ πάντα, να οδηγηθώ σε κάτι ωραίο και με κάποιο λίγο νόημα. Και σε κάτι που μουσικά δεν το έχω ξαναζήσει. Δεν είμαι καν ο πρώτος τραγουδοποιός που συνομιλεί μ’ αυτό το είδος. Ο Σαββόπουλος στα «Τραπεζάκια», ο Πανούσης, ο Κραουνάκης, ο Ξυδάκης έρχονται αμέσως στο μυαλό. Η δική μου ανάγκη, που προέκυψε ακούγοντας την πρωτότυπη προσέγγιση των ΓΙΑΝ ΒΑΝ, είναι να ξεφύγω (κι εγώ κι οι φίλοι μου) από τη σίγουρη μελαγχολία του κυριακάτικου απογεύματος με τις κατεβασμένες σειρές στο σπίτι και τα εικονικά καβγαδάκια και τα καβλαντίσματα του Facebook. Και να βρεθώ σε μια γιορτή, σε ένα ωραίο μεθύσι, σε ένα γλέντι με υλικό όλα όσα απωθούμε. Ιδανικά θα ’θελα να έρθουν σ’ αυτό και απροσδόκητοι καλεσμένοι, όχι μόνο από τον λαϊκοδημοτικό χώρο, αλλά από όλα τα παράλληλα μουσικά σύμπαντα της πόλης.
Εννοείς και την Άννα Βίσση, που εμφανίζεται σ’ αυτόν το χώρο;
Τώρα τη γνώρισα. Της ζήτησα να μας παραχωρήσει το χώρο αυτές τις τέσσερις Κυριακές και το έκανε χωρίς δεύτερη κουβέντα, με αγάπη και ενθουσιασμό για την ιδέα. Σκέφτομαι μάλιστα σε μία απ’ αυτές να της ζητήσω να έρθει για να φτιάξουμε κάτι παρέα, να παίξουμε λίγο. Αν κρίνω από την πρώτη γνωριμία, ο κίνδυνος να μαγευτώ είναι μεγάλος. Και δεν θα μπω καν στο κλασικό διαφημιστικό τριπάκι των «αταίριαστων» κλπ. Όλοι οι άνθρωποι του τραγουδιού που αντέχουν και αλλάζουν όπως η Βίσση, είναι «διπλοπαντρεμένοι» σε όποιο είδος κι αν ανήκουν. Ενώνουν τα διάφορα δίπολα μέσα μας γιατί είναι τρελοί, γιατί δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς. Γιατί αγαπάνε την τρελή ζωή και θέλουν να της δώσουν.
