Εικόνες βγαλμένες λες από ταινία του Γιώργου Λάνθιμου, DJ set με καθαρόαιμη house και «Ανήκω σ’ εμένα» στο μεταμοντέρνο show του Γιώργου Μαζωνάκη στο «Σημείο G», που ερεθίζει την περιέργεια.
Ο μόνος που θα μπορούσε να φέρει εις πέρας και να αισθανθεί άνετα σ’ ένα μεταμοντέρνο show το οποίο πλαισιώνει ένα ρεπερτόριο πίστας είναι ο Γιώργος Μαζωνάκης. Είναι ο μόνος επίσης που θα έβαφε σε ροζ χρώμα τον προθάλαμο ενός νυχτερινού μαγαζιού που έχει ταυτιστεί με βαριά ονόματα του νέου λαϊκού τραγουδιού όπως ο Βασίλης Καρράς κι ο Γιάννης Πλούταρχος, ή θα επέλεγε έναν DJ για ζέσταμα αντί για τραγουδιστές. Οι ερεθιστικές εκπλήξεις ξεκινούν από τον προθάλαμο, όπου επικρατεί το ροζ και μεγάλες επιφάνειες είναι ντυμένες με ασύμμετρα κομμένα κομμάτια καθρέφτη – σαν να βρίσκεσαι σε showroom της Juicy Couture ή της Agent Provocateur. Από εκεί ακούς τον Chris Child να τα δίνει όλα με καθαρόαιμη house – η πρώτη φορά που ακούμε DJ σε πίστα να παίζει καλή ηλεκτρονική χορευτική μουσική αντί να (παριστάνει πως) μιξάρει EDM και R&B της σειράς. Το DJ booth βρίσκεται απέναντι από το τετράγωνο stage, δεξιά κι αριστερά από το οποίο υπάρχουν δύο βιτρίνες όπου την ώρα που μπαίνουμε δύο κορίτσια με σχολικές ποδιές παίζουν ανέκφραστα με χούλα-χουπ. Ακολουθούν κι άλλα δρώμενα, όπως η ανύψωση δύο κοριτσιών με ολόσωμες λευκές latex φόρμες στα πλάγια του DJ booth, αλλά και μια ομάδα μουσικών ντυμένων σαν να παίζουν σε φιλαρμονική, που παρεμβαίνουν με τα πνευστά τους στο «Insomnia» των Faithless και στο «One more time» των Daft Punk.
Η είσοδος του Γιώργου, ντυμένου με μοβ κοστούμι και καπέλο αλά Beyoncé να τραγουδάει το «Δε γουστάρω», γίνεται μέσα από ένα «κουτί» που φέρνουν στην επιφάνεια «μάγισσες» με στραφταλιστά μίνι μοβ φορέματα και ψηλά κωνικά καπέλα. Γενικά, στην εικονογραφία και την κινησιολογία θα διακρίνεις αναφορές στον Λάνθιμο, στο «American Horror Story», στα θεάματα του Δημήτρη Παπαϊωάννου και σε δυστοπικές sci-fi ταινίες (σκηνοθεσία/art direction: Έφη Γούση, χορογραφίες: Δημήτρης Καράλης, κοστούμια: Βασίλης Μπαρμπαρίγος). Όλα αυτά τα arty pop στοιχεία πλαισιώνουν ένα πολυαγαπημένο λαϊκό ρεπερτόριο, που στέκεται σε μια άλλη πλευρά της ελληνικής pop. Αυτή η διασταύρωση διαφορετικών διαστάσεων της pop κουλτούρας είναι τελικά το «Σημείο G» που εξερευνά ο Μαζωνάκης και η ομάδα του.
