Οι Άγαμοι Θύται γιορτάζουν το «Σίλβερ Αννιβέρσαρυ» κάθε Σάββατο στο «PassPort Κεραμεικός». Με αφορμή αυτήν την επετειακή παράσταση, ο Ιεροκλής Μιχαηλίδης, η ψυχή της ομάδας, μας μιλάει για τα highlights αυτών των 25 χρόνων και τον ρόλο της σάτιρας.
Έπειτα από 25 χρόνια, οι Άγαμοι Θύται έχουν τη δική τους προσωπικότητα;
Από την πρώτη στιγμή την είχαν. Οι Άγαμοι Θύται δεν είναι επιθεώρηση, δεν είναι βαριετέ, δεν είναι καμπαρέ, δεν είναι stand up comedy. Αλλά χρησιμοποιούν στοιχεία απ’ όλα αυτά τα είδη σε ένα θέαμα με ομαλό κυματισμό. Με τη μουσική, ως ενοποιητικό στοιχείο, να επιτρέπει τη διαδοχή διαφορετικών συναισθημάτων και ατμόσφαιρας.
Τι θυμάσαι απ’ αυτά τα 25 χρόνια;
Τα πρώτα δύο χρόνια στη Θεσσαλονίκη, όταν παίζαμε έξι φορές την εβδομάδα κι είχαμε γίνει η ατραξιόν της πόλης. Είχαμε το φανατισμό του νεοφώτιστου τότε. Ευτυχής συγκυρία ήταν η συνεργασία με τον Νταλάρα το 1993. Σημαντική ήταν και η πρώτη φορά που συνεργαστήκαμε με τους Lucchettino. Βασικά τα περισσότερα χρόνια της καλλιτεχνικής μου ζωής οι Άγαμοι Θύται βρίσκονταν στο background. άρα είναι συνδεδεμένοι με πολλές και διαφορετικές φάσεις της προσωπικής μου ζωής.
Αν ξεχώριζες μόνο ένα σκετς που θα είχε θέση σε όλες τις παραστάσεις σας, ποιο θα ήταν;
Η «Επιστολή Βορειοηπειρώτη».
Έχει επετειακό χαρακτήρα η παράσταση στο «PassPort Κεραμεικός»;
Η επέτειος είναι προσχηματική, η θεματική δεν αλλάζει. Μέσα από τα κείμενα, τα οποία έχει γράψει κυρίως η Δήμητρα Παπαδοπούλου, περνάνε όσα με απασχολούν μόνιμα. Οτιδήποτε με ενοχλεί στην καθημερινότητά μου και την κοινωνία, οι ευθύνες οι δικές μου και κατά συνέπεια οι ευθύνες όλων μας. Συν κάποια υπαρξιακά.
Υπάρχουν κάποια καινούργια πράγματα που σε ενοχλούν;
Μπα, τα ίδια! Η χώρα πάει κατά διαόλου και κανείς από το πολιτικό προσωπικό δεν μας εξηγεί γιατί. Εμείς διατυπώνουμε μέσα από την παράσταση υποθέσεις για το τι μπορεί να φταίει τόσο σε ατομικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο.
Τι είδους επιρροή ασκεί τελικά η σάτιρά σας;
Δεν νομίζω ότι επηρεάζει. Γενικά δεν πιστεύω στη στρατευμένη τέχνη. Δεν σημαίνει, βέβαια, ότι δεν εκφράζεις άποψη για τα κοινά. Θεωρώ όμως ότι η λειτουργία της τέχνης είναι παρηγορητική. Έστω και για μερικές ώρες δημιουργείς στους ανθρώπους μια ακτίνα ζωής.
Με τους Lucchettino συνεργάζεσαι για δεύτερη φορά.
Την πρώτη φορά, το 2003, ήταν άγνωστοι. Τώρα πια χαίρουν μεγάλης αναγνωρισιμότητας, καθώς συγκαταλέγονται στους ελάχιστους εναπομείναντες πλανόδιους της commedia dell’arte. Ήταν πολύ ευγενικό που δέχτηκαν να ξανάρθουν. Η δική τους γλώσσα, που έχει κάτι το ναΐφ, με τη δική μας, που βασίζεται περισσότερο στο λόγο, συνδέονται υπογείως, με διαλεκτικό και συμπληρωματικό τρόπο.
Πόσα χρόνια ακόμη θα κάνεις παραστάσεις με τους Άγαμοι Θύται;
Έλεγα ότι θα το κάνω μια εικοσαετία. Ε, εντάξει, εκπληρώθηκε ο στόχος. Πόσο να το κρατήσω ακόμη; Όταν έπαιξα για πρώτη φορά τη γιαγιά, φορούσα κάτι γυαλιά αντίκα και δεν έβλεπα μπροστά μου. Τώρα τα χρειάζομαι τα χοντρά γυαλιά λόγω ηλικίας, για να μπορώ να βλέπω!
