Σε ένα σκηνικό σικάτης πολυτέλειας στο ανακαινισμένο «Baraonda», ο Γιώργος Χατζηνάσιος και ο Γιώργος Θεοφάνους κάνουν μια αναδρομή στο έργο τους με τη συνδρομή μιας πολυάριθμης ομάδας ερμηνευτών.
Όσο ο κόσμος τακτοποιείται στα στρωμένα με τραπεζομάντιλα τραπέζια ή έχει ξεκινήσει να απολαμβάνει το μενού του Θοδωρή Αφεντάκη, εμείς παρατηρούμε τον ανακαινισμένο χώρο: ένα ατμοσφαιρικό music restaurant με όλα εκείνα τα στοιχεία σικάτης πολυτέλειας, δηλαδή πέτρα, καθρέφτες, βαθιά γήινα χρώματα και σαλονάτη επίπλωση – στο σύνολο υπάρχει και μια μοντέρνα πινελιά, δηλαδή ένα κυψελωτό πλέγμα που «στεγάζει» τη σκηνή. Ο χώρος υπαγορεύει με τη διακριτική υποβλητικότητά του τις συνθήκες ακρόασης: εδώ δεν θα χορέψεις, αλλά θα απολαύσεις μουσική και φωνές. Ίσως σε αυτό το πλαίσιο επιλέχτηκε η σύντομη οπερατική εισαγωγή, με λυρικούς καλλιτέχνες να ερμηνεύουν πασίγνωστα θέματα από το «Φάντασμα της όπερας» και την «Κάρμεν». Η πολυαναμενόμενη συνέχεια φέρνει τους δύο πρωταγωνιστές της βραδιάς, τον Γιώργο Χατζηνάσιο και τον Γιώργο Θεοφάνους, στη σκηνή. Με δεκάδες δίσκους και συνεργασίες στο ενεργητικό τους, το στοίχημα που περιμένεις να κερδηθεί είναι να καλύψουν χωρίς κενά τόσες δημιουργικές δεκαετίες.
Ξεκινώντας να διανύουν ξανά «το δικό τους το δρόμο» (όπως είναι και ο τίτλος του προγράμματος), ο Θεφάνους λέει: «Μας λένε Γιώργο και ποτέ δεν τραγουδάμε», σε μιαν αναφορά στο τραγούδι του Χατζηνάσιου αλλά και στο ότι εκείνη τη βραδιά ήταν κρυωμένος και με δυσκολία μιλούσε. Πότε σε σόλο, πότε σε ντουέτα ή ομαδικούς σχηματισμούς, οι Ζωή Παπαδοπούλου, Παναγιώτης Ραφαηλίδης, Αντώνης Φωκάς, Βάλια Σωμαράκη, Φώτης Παπαζήσης και Μαίρη Στεφανακίδη μπαινοβγαίνουν με ρυθμό που σίγουρα χρειάστηκε πολλές πρόβες για να επιτευχθεί. Όλοι έχουν τις δυνατές στιγμές τους, ενώ εκείνοι που ξεχωρίζουν είναι η Παπαδοπούλου, ο Ραφαηλίδης (είναι άψογος σε όλα) και ο Φωκάς. Θεωρούμε ότι το στοίχημα μιας αντιπροσωπευτικής αναδρομής κερδίζεται: στο τέλος αισθάνεσαι ότι δεν σου λείπει καμία από τις επιτυχίες των δύο συνθετών.
