Υπηρετεί το είδος του «βιωματικού τραγουδιού», έχει ιδρύσει την ανεξάρτητη εταιρεία μουσικών παραγωγών και εκδόσεων ΚΥΜΑ και συμμετέχει ενεργά σε συναυλίες κοινωνικού χαρακτήρα. Με αφορμή τις εμφανίσεις στο «Ίλιον Plus» απ’ το Σάββατο 22/10 (και για τέσσερα Σάββατα), ο Δημήτρης Ζερβουδάκης μας μιλάει για την αλληλεγγύη, το Νόμπελ του Bob Dylan και το σημείο όπου συναντιούνται Ανατολή και Δύση.
Γυρίσατε την Ελλάδα απ’ άκρη σ’ άκρη τους περασμένους μήνες. Πώς ήταν το καλοκαίρι σας;
Γόνιμο το καλοκαίρι μας σε μια πολύ δύσκολη συνθήκη για όλη την κοινωνία του τόπου μας. Η μουσική στο προσκήνιο, εντός μας, μα κυρίως ο συνδετικός μας κρίκος με τους ανθρώπους που ακόμη ελπίζουν, πιστεύουν και πάνω απ’ όλα νοιάζονται και συμμετέχουν.
Ποια είναι η διαφορά μεταξύ του κοινού στην επαρχία και στην Αθήνα ή τη Θεσσαλονίκη;
Κακά τα ψέματα τον τόνο στα πράγματα τον δίνει κυρίως η Αθήνα πια. Ίσως περισσότερο απ’ ό,τι στο πρόσφατο παρελθόν. Το κοινό της επαρχίας είναι πιο διψασμένο να δει και να ακούσει πράγματα. Αυτό του δίνει κάποια άλλα ποιοτικά χαρακτηριστικά και αντανακλαστικά, που το βοηθούν στην επικοινωνία. Το κοινό των μεγάλων πόλεων, αφομοιώνει νέα πράγματα με πολύ μεγαλύτερη ευκολία.
Τι έρχεται αυτόν το χειμώνα, ξεκινώντας από το «Ίλιον»;
Οι καθιερωμένες μας πια εμφανίσεις στην Αθήνα. Υπάρχει ένας προγραμματισμός που αφορά σε όλον το χειμώνα. Έχω κάποιες συμμετοχές σε δίσκους, κυρίως εκτός των τειχών, που ήδη κάποιοι απ’ αυτούς έχουν κυκλοφορήσει. Προγραμματίζω κάποιες εκδόσεις από το ΚΥΜΑ. Ήδη κυκλοφορεί «Ο τρελός του χωριού» του Νίκου Χρηστίδη. Νέος δημιουργός, εξαιρετικός μουσικός. Φοβερή παρέα. Πανέμορφη δουλειά... Αναζητήστε το!
Ακούστε ένα νέο τραγούδι του Δημήτρη Ζερβουδάκη με τίτλο «Το δένδρο» και τραγούδια από το δίσκο του Νίκου Χρηστίδη «Ο τρελός του χωριού»:
Κάποτε γράψατε ότι «η αλληλεγγύη είναι η χαρά μας». Μόνο τους τελευταίους μήνες συμμετείχατε στην Αντιρατσιστική Γιορτή και σε συναυλία στις Σκουριές.
Η αλληλεγγύη αποτελεί μορφή αντίστασης. Αυτό είπα και το πιστεύω ακόμη εννοείται. Ναι, συμμετείχα στην Αντιρατσιστική Γιορτή, βάζοντας «πλάτη» σε όλους όσοι πιστεύουν πως με τη φυσική τους παρουσία μπορούν και πρέπει να αλλάξουν κάποια πράγματα. Μεγαλώνω κι εγώ παιδιά και προσπαθώ να τα ασκήσω στη Δημοκρατία και τη συμμετοχή. Ανησυχώ όμως διότι το «σύστημα» δεν αστειεύεται. Κανείς μόνος του! Όσον αφορά στις Σκουριές, ναι, συμμετείχα το καλοκαίρι στην προσπάθεια που έγινε στο βουνό δίπλα στο εργοστάσιο. Με κάλεσε η επιτροπή αγώνα Μεγάλης Παναγιάς. Οριακή στιγμή για την οποία επί του παρόντος δεν θα ήθελα να επεκταθώ. Κρατήστε μόνο το γεγονός ότι απόλαυσα μια ανάσα ελευθερίας που μου χάρισαν μεγαλόκαρδα όλα αυτά τα ριζοσπαστικοποιημένα παιδιά, που προσπαθούν να κρατήσουν ζωντανό τον αγώνα μέσα στη φωτιά και τη λάσπη. Υπήρξε φόρτιση και μεγάλη συγκίνηση. Παιδιά στην κυριολεξία, κορίτσια και αγόρια που κάποιοι φρόντισαν να τα αφήσουν μόνα τους και εκτεθειμένα χωρίς κανέναν ουσιαστικό ή πραγματικό λόγο. Παρόντες και αλληλέγγυοι νέοι από την Ευρώπη. Ήταν σαν ένα νησί Δημοκρατίας, αυτο-οργάνωσης και δράσης. Και όχι νυφοπάζαρο! Θα δούμε...
Γενικά, πώς βλέπετε να εξελίσσονται τα πράγματα;
Ερήμην μας...
Τελικά οι μουσικοί καλλιτέχνες μπορούν να ανακουφίσουν με τη δουλειά τους αυτή την κοινωνία; Εσείς, με τη δική σας δουλειά τι θεωρείτε ότι προσφέρετε στο κοινό σας μέσα στην παρούσα κατάσταση;
Πάντα προσπάθησα να βιώνω αυτό που λέω ή που κάνω. Από λάθη άλλο τίποτα βέβαια. Αλίμονο! Τους φοβάμαι τους αλάνθαστους. Τρομάζω πια με τους «επιτυχημένους». Το βάλατε σε σωστή βάση θεωρώ: «να ανακουφίσουμε». Αυτό μπορούμε να κάνουμε για όλον αυτό τον κόσμο με τον οποίο ταλαιπωρούμαστε μαζί, καθώς κι εμείς κομμάτι του είμαστε. Ο κόσμος περιμένει από τους καλλιτέχνες. Προσδοκά μια έντιμη στάση αλήθειας, τουλάχιστον απ’ αυτούς, μέσα σ’ αυτή την ερημιά που έχει προκύψει στις μέρες μας.
Ποια είναι η γνώμη σας για την απονομή του Νόμπελ λογοτεχνίας στον Bob Dylan;
Τον αγαπώ αυτόν τον καλλιτέχνη από παλιά και πολύ. Είναι «τεράστιος». Έχω τραγουδήσει τραγούδια του στα πρώτα μου βήματα. Τώρα για το Νόμπελ, τι να πω... Εφόσον ο ίδιος το χαίρεται, όλα καλά. Δεν θέλω να μπω σε πιθανούς κρυφούς συμβολισμούς, διότι μου φαντάζουν προβλήματα πολυτελείας. Συγχαρητήρια, μα μου είναι αδιάφορο.
Πώς εξελίσσεται το πείραμα της ανεξάρτητης εκδοτικής εταιρείας μουσικών παραγωγών ΚΥΜΑ; Γνωρίζοντας ότι το θέμα σας απασχολεί πολύ, απαντάει το ΚΥΜΑ σε ζητήματα της κυκλοφορίας του μουσικού υλικού;
Το ΚΥΜΑ είναι ένας τρόπος αυτενέργειας για μένα και άλλους ομότεχνους, παλιούς ή νέους, που με συναρπάζει. Σιγά σιγά βρίσκουμε την περπατησιά μας. Το χαίρομαι και το απολαμβάνω. Χρηματοδοτούμε τις δουλειές μας μόνοι μας εργαζόμενοι στη μάχιμη μουσική κι αυτό είναι ιδιαίτερα αξιοπρεπές, αν μη τι άλλο. Οι πωλήσεις δεν ενδιαφέρουν το ΚΥΜΑ που απλά «συντονίζει». Οι καλλιτέχνες και δημιουργοί που συμμετέχουν, βρίσκουν και επιλέγουν μόνοι τους τον τρόπο που θα διακινήσουν τη δουλειά τους. Το ΚΥΜΑ τους φιλοξενεί ως έκδοση, χωρίς εμπορικά προαπαιτούμενα και περιορισμούς. Πάντως μπλουζάκια δεν πουλάμε!
Ο τελευταίος σας δίσκος κυκλοφόρησε το 2014. Υπάρχουν σχέδια για επόμενο;
Δημιουργικά είμαι σε αγρανάπαυση. Έχω όμως τη μεγάλη χαρά να ηχογραφώ τη δουλειά του φίλου μου από παλιά και συνεργάτη μου τα τελευταία χρόνια, Παναγιώτη Κουτσούρα. Αν και αργούμε, πάμε καλά. Λίγο στη Θεσσαλονίκη, λίγο στην Αθήνα, προχωράμε. Σύντομα κοντά σας. Από το ΚΥΜΑ κι αυτό.
Ανακατεύοντας στη μουσική σας στοιχεία της Ανατολής και της Δύσης, τελικά, πού βλέπετε να συναντιούνται αυτοί οι δύο κόσμοι;
Στην αγάπη. Στην ανημποριά. Στην ευτυχία. Στη φτώχεια. Στην πίστη για κάτι καλύτερο σ’ αυτήν τη ζωή. Στη δύναμη της παρέας. Στην ανάγκη να είμαι ο εαυτός μου. Στην αλήθεια που λέγεται πολίτης του κόσμου. Στη σχέση με το καλό ή το κακό. Στο άρωμα του μέλλοντος που επελαύνει. Στη βαθιά παρόρμηση για Τέχνη και ειδικά για μουσική.
