Ανάμεσα σε μια καταπληκτική μπάντα που τη συνοδεύει με το κέφι που γεννά ο θαυμασμός, άνετη και εμφανώς ενθουσιασμένη και η ίδια, η Άννα Βίσση διασκεδάζει φίλους και fannatics στο posh live stage «Hotel Ερμού». Την είδαμε δύο φορές και μεταφέρουμε εντυπώσεις.
Την πρώτη φορά που πήγα στο «Hotel Ερμού» δεν κράτησα ούτε μία σημείωση. Από εκείνη τη βραδιά δεν θυμόμουν τι ακριβώς είχε τραγουδήσει η Άννα, ποιος από τους μουσικούς της σόλαρε πού, ποια medleys έκανε. Το μόνο που θυμάμαι είναι ότι όλα της τα τραγούδια, φρεσκαρισμένα, ήταν στη θέση τους ώστε να πιούμε και ν’ αρχίσουμε να μιλάμε με αγνώστους – επίσης ότι χαθήκαμε στα λέιζερ στο breakdown του «Αγάπη υπερβολική» και ότι δοκιμάσαμε τις δυνατότητές μας στο τσιφτετέλι στο οριεντάλ μέρος το οποίο απογειώνει ο Μιχάλης Μπακάλης με το τουμπερλέκι του (αυτό ενθουσίασε ένα Λιβανέζο φίλο μας που πάταγε πρώτη φορά το πόδι του σε νυχτερινό μαγαζί στην Αθήνα, δεν σταμάτησε να τραβάει βίντεο την Άννα, αναγνώριζε αμυδρά τραγούδια της και δεν ήθελε να τελειώσει η βραδιά).
Τη δεύτερη φορά, είπα να είμαι πιο παρατηρητικός. Και πάλι όμως με παρέσυρε η φάση, που θυμίζει το «Δώδεκα», αλλά στο πιο μαζεμένο και στο πιο παρεΐστικο (το «Hotel Ερμού» είναι μια νέα πρόταση live stage πλην κάποιων θεμάτων ορατότητας) και σίγουρα ανανεωμένο μουσικά. Έπειτα από εκείνο το εκρηκτικό show στο «Rex» το 2011, που ήταν σαν μία θριαμβευτική αναδρομή με τη μορφή πάρτι, είχαμε διαβλέψει την ανάγκη να επανεφεύρει η Άννα τον εαυτό της, ξεφεύγοντας από τη συνθήκη της πίστας.
Το δοκίμασε με δύο μιούζικαλ και μία θεατρική παράσταση, και εντέλει διάβασε τις σκέψεις μας δημιουργώντας μια νέα συνθήκη κι ένα στέκι που της πάει… απόλυτα, ενώ τη φέρνει σε άμεση επαφή μ’ ένα σταθερό κοινό που τη λατρεύει. Έχοντας από κάτω φίλους κι όχι πελάτες, πίνει σφηνάκια μαζί τους, δέχεται παραγγελιές (ή τις αποκρούει ορθά-κοφτά), ζητάει μαύρα γυαλιά για να πει το σχετικό τραγούδι.
Πέρα από το μικρό χώρο που διάλεξε –με το stage στρωμένο με χαλιά, τα πολλά μικρά, άνετα «σαλονάκια» και τα σεπαρέ στους εξώστες–, το ευφυές και αυτονόητο βήμα που έκανε η Άννα ψάχνοντας κι ακούγοντας τριγύρω είναι η συγκέντρωση μιας μπάντας από τους εκλεκτότερους μουσικούς που έχουν συνοδεύσει ονόματα της «έντεχνης» σκηνής (μην ξεχνάμε επίσης ότι στίχους της έδωσε ο Γεράσιμος Ευαγγελάτος. Από τον Παναγιώτη Τσεβά (ακορντεόν) μέχρι τον Αντώνη Ανδρέου (τρομπόνι) κι από τον Δημήτρη Γάσια (βιολί) μέχρι τον Δημήτρη Σιάμπο (κιθάρα), με τρομερό κέφι αλλά και θαυμασμό απέναντι στον βισσικό μύθο, οι μουσικοί δίνουν ένα old school feeling στα hits της, άλλοτε δίνοντάς τους swing αέρα κι άλλοτε γυρίζοντάς τα στον πρωτότυπο ήχο τους (π.χ. «Αντίστροφη μέτρηση»). Υποστηρίζουν επίσης τα καινούργια τραγούδια από τη «Συνέντευξη» (οι περισσότεροι άλλωστε συμμετείχαν στην ηχογράφησή τους), που έχουν τοποθετηθεί έξυπνα ώστε να αναδειχθούν αλλά και να συμβάλλουν στο χτίσιμο του πολύωρου (τι άλλο θα ήταν με την Άννα;) προγράμματος – να μου το θυμηθείτε πάντως ότι το «Ξανά μανά» θα είναι το επόμενο «Λάμπω» της.
Στο καμαρίνι την περιμένω να μιλήσει με τη Λυδία και την Εύα που της έχουν φέρει μια αφίσα που έφτιαξαν. Μέχρι να την ξεδιπλώσουν προλαβαίνει να με ρωτήσει αν έχω δει καμιά καλή ταινία και σειρά, μου λέει ότι είδε την «Απόφαση» αλλά ότι γενικά δεν έχει πολύ καλές ταινίες αυτή η σεζόν, μετά απλώνει την αφίσα στον τοίχο και μου ζητάει να τη βγάλω μια καλή φωτογραφία. Μέχρι να μπει ο επόμενος για αυτόγραφα και φωτογραφίες, μου λέει «Του χρόνου σκέφτομαι να βάλω και κλαρίνο» και μερικές άλλες ιδέες για να βρίσκεται αυτό το hotel σε high season για πολλούς επόμενους χειμώνες.
