Ο Μανώλης Μητσιάς, ο ερμηνευτής του «Στην Ελευσίνα μια φορά» και του «Τρελού» μας μιλάει με αφορμή τη μουσική παράσταση «Εξ αδιαιρέτου» από το Σάββατο 2/4 στο «Γυάλινο Μουσικό Θέατρο», όπου συναντάει τη νέα γενιά στο πρόσωπο του Σταύρου Σιόλα και της Γεωργίας Νταγάκη.
Τι μας ετοιμάζετε στο «Γυάλινο»;
Μια μουσική παράσταση με δύο νέους τραγουδοποιούς, με τους οποίους προσπαθούμε να γεφυρώσουμε τη δική μου γενιά και τη δική τους, παρουσιάζοντας τραγούδια που έχει αγαπήσει ο κόσμος και έχουν καταξιωθεί στη συνείδησή του. Περνάμε μια φάση κατάθλιψης και πρέπει να ανυψωθούμε. Μόνο το καλό τραγούδι μας βγάζει από τα αδιέξοδά μας. Τα άλλα, τα τραγούδια της κοιλιάς όπως τα λέω, κρατούν μόνο για ένα δεκάλεπτο και μετά τα ξεχνάμε.
Ο Σταύρος Σιόλας και η Γεωργία Νταγάκη είναι ταλαντούχοι. Τους γνωρίζατε;
Τους είδα σε ένα live στον «Σταυρό του Νότου», τους έκανα την πρόταση να δουλέψουμε μαζί κι εκείνοι ανταποκρίθηκαν με μεγάλη χαρά και σεβασμό. Ο Σιόλας μ’ αρέσει πολύ. Τα «Διόδια» είχαν τόσο μεγάλη επιτυχία, αλλά εμένα μου είχε κάνει εντύπωση από το Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης με «Της Άρνης το νερό». Κι η Νταγάκη είναι τόσο καταπληκτική με τη λύρα. Χαίρομαι που και οι δύο έχουν μεγάλη αγάπη για το δημοτικό τραγούδι. Μ’ αυτά μεγάλωσα, άλλωστε, κι αυτό μας οδήγησε να κάνουμε ένα πρόγραμμα που να έχει έναν αέρα παράδοσης, μαζί με Χατζιδάκι, Θεοδωράκη και όλους τους μεγάλους δημιουργούς. Θα το ευχαριστηθείτε αρκεί να έρθετε με ανοιχτή καρδιά!
Παρακολουθείτε τους νέους;
Αλίμονο, συνέχεια!
Δεν είναι αυτονόητο όμως.
Ναι, καταλαβαίνω τι εννοείτε. Άλλοι το κάνουν και άλλοι όχι. Οι επόμενες γενιές από τη δική μου έβγαλαν εξαιρετικούς τραγουδοποιούς και αυτό συνεχίζεται. Εγώ εμπιστεύτηκα τον Σιόλα να μου γράψει κάποια τραγούδια που θα κυκλοφορήσουν αργότερα… ίσως πω κάποιο απ’ αυτά στο πρόγραμμα. Έχουν σύγχρονο ήχο και στίχους σημερινούς. Σχεδιάζουμε μάλιστα καλοκαιρινές συναυλίες με τα δύο παιδιά.
Αυτό που επιδιώκουμε εμείς οι παλιότεροι είναι να ανανεωνόμαστε από τα νέα παιδιά. Από την άλλη, σίγουρα κάποιοι τραγουδιστές είχαν καλομάθει με τα σουξεδάκια τους και αδιαφορούσαν για τους νέους, ενώ οι δισκογραφικές συντηρούσαν το σταρ σίστεμ, ρούφαγαν τους δημιουργούς και έφεραν την κρίση στο τραγούδι. Είναι κρίμα να υπάρχουν νέα παιδιά με ταλέντο και να είναι δύσκολο να τα ανακαλύψουμε.
