Τι θα έκανε αν ήταν πρωθυπουργός; Γιατί ντρέπεται να μιλάει για την πολιτική, αλλά η στάση της απέναντι σε όλα είναι εξόχως πολιτική; Ποια είναι η πρώτη ερώτηση που συμβουλεύει να κάνουμε σε κάποιον προτού αποφασίσουμε να τον γνωρίσουμε καλύτερα; Συναντήσαμε τη Ματούλα Ζαμάνη λίγο πριν τις εμφανίσεις της στο Club του «Σταυρού του Νότου» από την Παρασκευή 19/2 κι εκείνη μίλησε για όλα!
Εκατό τίτλους μπορείς να βγάλεις από μία ώρα κουβέντας με τη Ματούλα. Τον πρώτο μού τον έδωσε όταν τη συνάντησα στον πεζόδρομο της Βαλτετσίου να παρκάρει τη βέσπα της και παρατήρησα ότι ήταν ντυμένη ασορτί με το φιστικί χρώμα της μηχανής. «Είμαι ασορτί με την πλάση», με διόρθωσε εκείνη. Κι αργότερα, έπειτα από αλλεπάλληλες διακοπές της συζήτησης για τη σειρά εμφανίσεών της στον «Σταυρό» για να κάνουμε update για τα προσωπικά μας και να σχολιάσουμε διάφορα πρόσωπα και πράγματα, πρότεινε το «Ματούλα Ζαμάνη: Off the record». Τελικά κατέληξα στο «Είμαι φουλ ρεαλιτέ και Κλάιβ Μπάρκερ μαζί», γιατί αυτό ακριβώς είναι η Ματούλα: ρεαλισμός και φαντασία μαζί.
«Μόνο για πολιτικά δεν θέλω να κουβεντιάσουμε. Ντρέπομαι για ό,τι συμβαίνει. Δεν νευριάζω, ντρέπομαι», με προειδοποιεί. Κι όμως, η στάση της κι η αντίληψή της (ακόμη κι η επιλογή να μην αποκαλύπτει ποιοι είναι οι «μυστηριώδεις καλεσμένοι» στα live) είναι πέρα για πέρα πολιτική. Μετά τις πρόσφατες συναυλίες σε ευρωπαϊκές πόλεις που τη μάγεψαν («Ας υπήρχε εδώ το 10% από το επίπεδο ζωής αυτών των χωρών, κι ας είχαμε δύο ώρες λιγότερες ήλιο») έχει καταλήξει τι θα έκανε αν ήταν πρωθυπουργός: «Θα έβγαζα σε όλους μας εισιτήρια για το εξωτερικό, για να δούμε τι παίζει εκεί. Δεν είναι δυνατό να βγαίνεις μια βόλτα στην Αθήνα και να πέφτεις πάνω σε ανθρώπους που δεν έχουν να φάνε. Με πληγώνει πολύ αυτό. Δεν επιτρέπεται να συζητάμε για απλή επιβίωση. Έχω αρχίσει να πιστεύω στις θεωρίες συνωμοσίες, ότι είναι κατευθυνόμενη η καταστροφή της χώρας».
Συμφωνούμε ότι η αντίσταση σ’ αυτή την «ανθρωπιστική και περιβαλλοντολογική κρίση» ξεκινάει από μέσα μας. Όπως από το να σταματήσουμε να βάζουμε ταμπέλες: «Δεν με νοιάζει αν είσαι σκουπιδιάρης ή αν είσαι ο Νίκος από το “αθηνόραμα”. Πάντα έτσι ήταν όμως. ΠΑΣΟΚ και Νέα Δημοκρατία, Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός, έντεχνο και σκυλάδικο. Μια ζωή έτσι, ταμπέλα και άγιος ο θεός. Χωρισμένοι άνθρωποι με τα ίδια αφεντικά». Αλλά και από τα πιο απλά στον τρόπο που ζούμε: «Να πάρεις δέκα ανάσες σ’ έναν από τους λόφους που υπάρχουν τριγύρω στην Αθήνα, να κατέβεις με το λεωφορείο στην Πειραϊκή. Και μετά να κάνεις τη δουλειά σου».
Η δική της η δουλειά είναι να τραγουδάει: «Ελπίζω ότι έχω καταφέρει να κάνω κάποιους ανθρώπους να νιώσουν πράγματα. Ένα βράδυ τραγουδούσα την “Πέρδικα” του Θανάση και βλέπω μια γυναίκα να πλαντάζει. Και μια άλλη βραδιά, μετά την “Μπανιστιρτζού”, είδα δυο ανθρώπους να φιλιούνται».
Είπαμε πολλά ακόμη, ανάμεσα σε τσιτάτα του Άκη Δήμου και του Χρόνη Μίσσιου, και τηλεφωνήματα με τη μητέρα της, που της μιλούσε στα βλάχικα: Ότι είναι ψιλοέτοιμη να αφήσει την Αθήνα για ένα νησί, ότι με την μπάντα της φτιάχνουν το δεκάλογο των ερωτήσεων που πρέπει να κάνεις σε έναν άνθρωπο που γνωρίζεις για να τον καταλάβεις (πρώτη ερώτηση: «Τρως πρωινό;»), ότι ετοιμάζει με τον Θανάση Παπακωνσταντίνου ένα live δίσκο που θα κυκλοφορήσει πριν από το καλοκαίρι. Από τον προσωπικό της δίσκο, που θα κυκλοφορήσει πολύ αργότερα, μου βάζει στο κινητό να ακούσω το καινούργιο τραγούδι «Πριν» – και σ’ ένα sms αργότερα μου γράφει ότι αυτό το τραγούδι «είναι ζωή που έγινε στιχάκια και μουσική».
