Είναι ένα από τα πιο ελπιδοφόρα ονόματα του έντεχνου τραγουδιού, διότι διαθέτει φωνή, παιδεία και ευαισθησία – μουσική και ψυχική. Έχει κυκλοφορήσει δύο προσωπικούς δίσκους μαζί με τον Αλέξανδρο Εμμανουηλίδη («Όμορφοι και ηττημένοι», «Άβουλο θεριό») και –αυτόν τον καιρό– το χειροποίητο EP σε βινίλιο «3º». Διδάσκει τραγούδι, έχει γράψει το «Απαγορεύεται» για την Ελεωνόρα Ζουγανέλη και το «Γυάλινη» για τη Ρίτα Αντωνοπούλου και με τις περσινές και φετινές εμφανίσεις της στο Club του «Σταυρού του Νότου» συστήθηκε επάξια σε ένα μεγαλύτερο κοινό. Η Μαρία Παπαγεωργίου επιστρέφει στον ίδιο χώρο από την Πρωτομαγιά και μ’ αυτή την αφορμή επιλέγει τα δέκα αγαπημένα της τραγούδια και αυτοβιογραφείται μέσα απ’ αυτά.
1. Adieu mon pays (Enrico Macias)
Τα πρωινά της Κυριακής ο πατέρας μου προσπαθούσε να μας ξυπνήσει με τα τρία ακόρντα που ήξερε στην κιθάρα και με τα πέντε τραγούδια που έπαιζε όλα κι όλα σ’ αυτήν. Αυτό το τραγούδι, που ποτέ του δεν έμαθε να λέει σωστά, έμελλε να γίνει το πρώτο τραγούδι που θα έπαιζα στην κιθάρα. Όλες αυτές οι Κυριακές κι αυτά τα τρία ακόρντα ήταν ένα μικρό σχολείο που δεν το είχα ούτε καν εγώ καταλάβει.
2. Images and words (Dream Theater)
Τα ταξίδια από την παιδική ηλικία στην ενηλικίωση και η εφηβική επανάσταση που συνοδεύεται από το progressive metal… Κάποια στιγμή ο «πόλεμος» μέσα μου τελείωσε, όμως ευτυχώς οι –πολύ διαβασμένοι και σπουδαγμένοι πάνω στη μουσική– Dream Theater μου έμαθαν πως υπάρχει μουσική πέρα από τα 4/4!
3. Χάθηκε το φεγγάρι (Σταύρος Ξαρχάκος/Βαγγέλης Γκούφας, από τη Βίκυ Μοσχολιού)
Εκτός του ότι είναι ένα υπέροχο τραγούδι, είναι για μένα το πέρασμα σε μια άλλη εποχή. Την εποχή που όταν ήθελες να ακούσεις ένα τραγούδι δεν ήταν εύκολο να το βρεις, περίμενες να προβληθεί η ταινία όπου ακουγόταν, να στήσεις το αυτί σου, να προσπαθείς σε τρία λεπτά να αποστηθίσεις τα λόγια και να περιμένεις την επόμενη προβολή για να το ξανακούσεις.
4. Αγάπη (Βασίλης Δημητρίου/Κατίνα Παΐζη, από τον Χρήστο Θηβαίο)
Για όλους είναι μια βαθύτατη ιστορία αγάπης. Για μένα είναι η στιγμή που το τραγουδάω σε ένα μικρό μαγαζί στα Γρεβενά λίγες μέρες προτού αφήσω τον τόπο μου, εκεί κοντά στα 18 μου, για να σπουδάσω στην Αθήνα, και ακούω στο βάθος τη μάνα μου να αναστενάζει και να λέει στον πατέρα μου «Αχ, πώς θα μου φύγει;». Κλαίω, σταματώ το κομμάτι στη μέση. Κατάφερα να το ξαναπώ μετά από δέκα περίπου χρόνια.
5. Πού να σε βρω (Μαρία Παπαγεωργίου)
Αν διαβάσεις αυτή τη λίστα, να ξέρεις ότι σε ερωτεύτηκα βαθιά. Και μοναδικά.
6. Truth (Alexander Ebert)
Πάρε ένα κασετόφωνο, μπες μέσα στα χώματα, μέσα στα ποτάμια, στις λάσπες, ερωτεύσου και ζήσε σαν άνθρωπος. Στη γη. Και αν δεν κατάλαβες, δες το βιντεοκλίπ.
7. Ερημιά του ήχου (Αλέξανδρος Εμμανουηλίδης, από τη Μαρία Παπαγεωργίου)
Με τον Αλέξανδρο, με τον οποίο συνεργαστήκαμε πάνω από 4 χρόνια, μαλώναμε σπάνια. Σε έναν από τους μεγάλους μας καβγάδες κλείστηκε στο δωμάτιό του και σε μία ώρα γύρισε και μου έγραψε αυτό το τραγούδι. Όχι για χαμένες αγάπες, θλίψεις και παρακάλια. Για μια αγάπη που υπάρχει.
8. Winter (Tori Amos)
Όλα μου τα φοιτητικά χρόνια. Το λεωφορείο 040, τα walkman στ’ αυτιά, η αγωνία για την καινούργια μου ζωή στην Αθήνα που φάνταζε θεριό, οι χειμώνες με το χέρι μου μες στο γάντι του μπαμπά. Δεν θέλω να μεγαλώσω.
9. Νεράιδα (Γιώργος Κωνσταντινίδης)
«Δεν μπορείς να αγγίξεις την εκτέλεση του Κωνσταντινίδη, θα ξεφτιλιστείς». Έτσι μου είχε πει ένας παιδικός μου φίλος όταν του είπα ότι θέλω να το τραγουδήσω κάποια στιγμή. Πείσμωσε τόσο πολύ το κεφάλι μου που κάθισα σπίτι με ένα πρόγραμμα της πλάκας και ένα μικρόφωνο των 3 ευρώ και το ηχογράφησα όπως-όπως. Το τραγούδι αυτό, ύστερα από επιθυμία ανθρώπων που το άκουσαν, συνοδεύει τις παραστάσεις μου τα τελευταία χρόνια, με δένει με ανθρώπους και έχει αγαπηθεί ιδιαίτερα. Μου έμαθε ότι ο καθένας μπορεί να βρει τη δική του αλήθεια στα τραγούδια και πως όταν θέλεις κάτι πολύ δεν πρέπει να αφήνεις κανέναν να σου κόβει τη φόρα.
10. Τώρα τα πουλιά (Παραδοσιακό)
Το τραγουδούσε ο παππούς μου και λίγο πριν μας αφήσει προλάβαμε να τον ηχογραφήσουμε σε μια κασέτα. Καμιά φορά ομολογώ πως όταν πάω βόλτα στο δάσος και δεν είναι κανείς, το τραγουδώ δυνατά νομίζοντας πως θα με ακούσει.
