Από την απόλυτη μυσταγωγία στη γλεντζέδικη εξωστρέφεια και πάλι πίσω μας ταξιδεύουν ο Γιάννης Χαρούλης και η παρέα του, στην Κεντρική Σκηνή του «Σταυρού του Νότου».
Τρεις φορές έσπασαν οι χορδές στο λαούτο του Γιάννη Χαρούλη από την ένταση με την οποία ανεβοκατέβαιναν τα δάχτυλα πάνω τους… Κι αν εκείνος αστειεύτηκε για το ατυχές γεγονός σε άπταιστα… κρητικά: «Θα τσι πιάσω τσι Κινέζους και θα τσι σφάξω», εμείς το ερμηνεύσαμε ως ενθουσιασμό και αγάπη για τη μουσική.
Πολλές ήταν οι στιγμές που έγερνε το κεφάλι και αγκάλιαζε το λαούτο, σολάροντας ακατάπαυστα και απογειώνοντας με αυτόν τον τρόπο το κοινό. Το γλεντζέδικο feeling που έχουν οι εμφανίσεις του προκύπτει από τη θητεία του σε πολλά κρητικά πανηγύρια και «κουμπώνει» με τη (σεμνή) εξωστρέφεια και το επικοινωνιακό γκελ που έχει στον κόσμο. Πράγματι, ο Χαρούλης έχει καταφέρει να χτίσει στενούς δεσμούς με ένα πολυσυλλεκτικό κι ετερόκλητο κοινό που γέμισε ασφυκτικά την Κεντρική Σκηνή του «Σταυρού του Νότου» (τόσο που κοντέψαμε να πάθουμε κρίση πανικού!). Κι εκείνος ανταπέδωσε δηλώνοντας ξεκάθαρα το σεβασμό του στη δυναμική μας: «Χωρίς εσάς δεν θα κατάφερνα τίποτα, θα γύριζα απλώς πίσω στην Κρήτη, στη ρακή και στα πανηγύρια».
Το πρόγραμμα ξεκίνησε με το υπέροχο ακυκλοφόρητο τραγούδι «Πλύστρα» και την υπογραφή του Θανάση Παπακωνσταντίνου, που δημιούργησε εξαρχής ένα μυσταγωγικό κλίμα επικοινωνίας στους δρόμους των πραγματικών αισθημάτων. Αυτονόητα κάποια από τα σπουδαία κομμάτια του Θεσσαλού τραγουδοποιού είχαν την τιμητική τους στο πρόγραμμα –είναι μεγάλο σχολείο ο Θανάσης!– και ξεσήκωσαν, όπως πάντα, το κοινό.
Τα παλιότερα δικά του τραγούδια πάλι («Της λήθης το πηγάδι», «Σύννεφα του Γιαλού», «Έλα πάρε με», «Χειμωνανθό»), όπως και τα «Ερωτόκριτος» και «Συ μ’ έμαθες πώς αγαπούν», με έντονο το παραδοσιακό κρητικό μουσικό ιδίωμα, ξετυλίχτηκαν με δυναμικές (κι ενίοτε πιο σκοτεινές) ενορχηστρώσεις, που εμπλουτίζονταν άλλοτε με έναν πιο ροκ, ηλεκτρισμένο ήχο και άλλοτε από παραδοσιακά πνευστά, όπως το κλαρίνο και η γκάιντα.
Το εντυπωσιακό με τον Γιάννη Χαρούλη είναι ότι, αν κι έχει βαθιά ριζωμένη την παράδοση μέσα του, τη χρησιμοποιεί ως βάση και τροφή για νέα, πιο εξελιγμένα πράγματα. Και παρότι είναι προικισμένος με μια φωνή που συγγενεύει με εκείνη του αξέχαστου Νίκου Ξυλούρη, εκείνος καταφέρνει περίτεχνα να ξεπεράσει το σκόπελο της σύγκρισης χαράζοντας το δικό του ιδιαίτερο δρόμο. (φωτό Κωστής Παπακωνσταντίνου)
Highlights> Ο εκπληκτικός πνευστός Κωνσταντίνος Μπιστιόλης, που παίζει κλαρίνο και γκάιντα με τρόπο απόλυτα φυσικό και ταυτόχρονα απόκοσμο, σαν να είναι η δεύτερη φύση του. Απλός και φυσικός άλλωστε είναι και ο τρόπος ζωής του, όπως έχουμε μάθει: έχει επιλέξει να μετακινείται μόνο με ποδήλατο, δεν έχει κινητό τηλέφωνο και τα καλοκαίρια κοιμάται… στα δέντρα.
> Εξαιρετική είναι και η υπόλοιπη ορχήστρα που συνοδεύει τον Γιάννη Χαρούλη: ο Πάνος Τόλιος (x-Ξύλινα Σπαθιά) στα τύμπανα, ο Παύλος Συνοδινός στην ηλεκτρική και την ακουστική κιθάρα και ο Μιχάλης Πορφύρης στο ηλεκτρικό τσέλο.
> Είσ. με ποτό στο μπαρ € 15, φιάλη ουίσκι € 135, κρασί € 70.
> Παρ.-Σάβ.
