Η Λεά Σεϊντού μιλά στο "α" για το "Φρανς"

Η διάσημη ηθοποιός στην ταινία του Μπρούνο Ντιμόν υποδύεται έναν από τους πιο ενδιαφέροντες ρόλους της και μας αποκαλύπτει περισσότερα γύρω από αυτόν.

frans2

Μία από τις καλύτερες ηθοποιούς της γενιάς της, η Γαλλίδα σταρ Λεά Σεϊντού χαρακτηρίζεται από την άρνησή της να ταυτιστεί με συγκεκριμένους ρόλους και ηρωίδες. Εξάλλου, στη φιλμογραφία της συνυπάρχουν, μεταξύ πολλών άλλων, το Bond girl Μαντλέν, η ερωτική Έμα ("Η Ζωή της Αντέλ") και η βλοσυρή αρχηγός των Μοναχικών ("Αστακός"). Αυτήν τη φορά ενώνει τις δυνάμεις της με τον Μπρουνό Ντιμόν, έναν από τους πλέον αταξινόμητους Γάλλους σκηνοθέτες, για τις ανάγκες του "Φρανς". Πρόκειται για ένα δράμα που σμίγει διαφορετικά στιλ, όπως το δημοσιογραφικό θρίλερ με τις ρομαντικές κομεντί, έτσι ώστε να καταθέσει ένα βιτριολικό σχόλιο για τη σχέση μας με τη δημόσια εικόνα. Όλα αυτά, μέσα από τις περιπέτειες της Φρανς ντε Μερ, την οποία ενσαρκώνει, μιας διάσημης μαχητικής δημοσιογράφου που βλέπει τη ζωή της να ανατρέπεται όταν γίνεται η ίδια έκτακτη είδηση. Γι’ αυτά και πολλά ακόμα, απαντά η ίδια η πρωταγωνίστρια.

Μοιράζεστε άραγε κοινά χαρακτηριστικά με τη Φρανς ντε Μερ;
Ομολογώ πως όχι, αν και ο Μπρουνό είμαι σίγουρη ότι δανείστηκε κάποια στοιχεία του χαρακτήρα μου για να τα ενσωματώσει σε αυτόν της Φρανς. Αλλά αυτό είναι ολότελα διαφορετικό με το να πω ότι μοιάζουμε στ’ αλήθεια. Διότι στο ρόλο μου συνυπάρχουν πολλές αντιφάσεις με τις οποίες όφειλα να συμφιλιωθώ. Από την άλλη, οι αμφισημίες αρέσουν στον Μπρουνό, κάτι που φαίνεται από το γεγονός πως ενώ η Φρανς δείχνει επιφανειακή, στην πραγματικότητα η αυτογνωσία της βρίσκεται σε άριστο επίπεδο.

frans3

Αν δεν κάνω λάθος, εσείς ήσασταν εκείνη που προσέγγισε τον Ντιμόν για συνεργασία. Ήταν κάποια συγκεκριμένη ταινία του που σας κινητοποίησε;
Έτσι συνέβη, όχι όμως εξαιτίας ενός μόνο φιλμ. Ο Μπρουνό διαθέτει μια μοναδική κινηματογραφική ματιά και οι κόσμοι που δημιουργεί δεν έχουν αντίστοιχο. Παλαιότερα μου είχε κάνει τρομερή εντύπωση σε μια συνέντευξή του η δήλωση πως ορισμένα πράγματα στη ζωή είναι ταυτόχρονα ιερά και βλάσφημα. Με συγκίνησε αυτή η προσέγγιση και, πράγματι, η συμβίωση αυτών των στοιχείων αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του σινεμά του. Όπως όταν οι ταινίες του φέρονται ταυτόχρονα βίαια και τρυφερά. Ως προς αυτό, θυμάμαι χαρακτηριστικά μια σκηνή στο "Φρανς", όπου η κάμερα βρίσκεται κοντά στο πρόσωπό μου που σταδιακά αλλάζει μορφή και από αρμονικό γίνεται αποτρόπαιο. Μου φαίνεται, δηλαδή, τρομερά ενδιαφέρον πώς ο Μπρουνό καταφέρνει αβίαστα να διαστρεβλώνει την εικόνα της ηρωίδας που υποδύομαι.

Στο πλαίσιο της προετοιμασίας σας για το ρόλο, κάνατε καθόλου έρευνα γύρω από τη δημοσιογραφία;
Αυτό που έκανα ήταν να έρθω σε επαφή με μια πολύ γνωστή Γαλλίδα δημοσιογράφο και κατά τη διάρκεια ενός καφέ να μάθω όσα περισσότερα μπορώ για το επάγγελμά της. Δεν είμαι βέβαιη ότι κατάλαβε πραγματικά τι αφορά η ταινία, αφού την παρουσίασα ως ένα πορτρέτο μιας μελαγχολικής γυναίκας, αλλά εκείνη είχε μια πιο πραγματιστική ανάγνωση της υπόθεσης.

France

Για να της δώσουμε ένα δίκιο, πρόκειται για ένα έτσι κι αλλιώς ακατάτακτο φιλμ. Είναι δράμα και ταυτόχρονα μια μεταμοντέρνα σάτιρα που δανείζεται στοιχεία από τις κομεντί.
Όντως, είναι όλα αυτά μαζί! Αλλά εκτιμώ αυτό τον πλούτο της, το πώς σε βάζει στην αγκαλιά των ηρώων, αλλά την ίδια στιγμή σε κρατά σε απόσταση ώστε να ψηλαφίσεις τα κίνητρά τους. Ήταν ένας από τους στόχους του Μπρουνό αυτός. Να βάλει τους θεατές στη θέση του κριτή, αλλά όχι με αέρα υπεροψίας, αλλά σαν να ψυχαναλύει ο καθένας τον εαυτό του μέσα από τη δράση. Κάτι που μου αρέσει επίσης στο "Φρανς" είναι ότι απαιτεί από εμένα να είμαι ενεργή. Συνήθως, όταν παρακολουθώ μια ταινία, νιώθω αμέτοχη. Εδώ κάτι τέτοιο είναι αδύνατο, αφού οι πρωταγωνιστές αλλάζουν προθέσεις από τη μία στιγμή στην άλλη, αποκτούν τις ανθρώπινες διαστάσεις τους εξαιτίας του αμφιλεγόμενου ηθικού τους κώδικα και γι’ αυτό γίνονται απρόβλεπτοι.

Ένα κομβικό κομμάτι στην αφήγηση της ταινίας αφορά την έκθεση των διάσημων προσώπων. Πώς τη βιώνετε εσείς ως ένα από τα πιο γνωστά ονόματα του παγκόσμιου σινεμά;
Τα τελευταία χρόνια έχει αυξηθεί τόσο ο βαθμός της απαιτούμενης έκθεσης, κάτι που είναι από μόνο του ιδιαίτερα απαιτητικό. Προσωπικά, όμως, δεν έχω υπάρξει ποτέ θύμα της διασημότητάς μου. Έπειτα, σε κάθε περιοχή του κόσμου είναι διαφορετικά. Ευρώπη, ΗΠΑ, Ασία δεν συγκρίνονται σε αυτό το θέμα. Στη χώρα μου, τη Γαλλία, είναι ακόμα εφικτό να προστατέψεις την ιδιωτικότητά σου. Μπορώ να πάω οπουδήποτε, δεν υπάρχουν παπαράτσι να με ακολουθούν. Υπό αυτή την έννοια, δηλαδή, η ζωή μου δεν έχει αλλάξει ριζικά. Έναν κάποιο ρόλο παίζει και το πώς το διαχειρίζεσαι ο ίδιος. Ποτέ δεν με αντιλήφθηκα ως "δημόσιο πρόσωπο", δεν οργανώνω τη ζωή μου γύρω από αυτό. Ωστόσο, αναγνωρίζω ότι υπάρχουν άνθρωποι τρομακτικά διάσημοι, για τους οποίους οποιαδήποτε έννοια κανονικότητας είναι ανέφικτη.

Εκτίμησα το παιχνίδι που κάνει η ταινία ανάμεσα στη μυθοπλασία και την πραγματικότητα. Συγκεκριμένα, στο πώς μια κατάσταση μπορεί να αποδεικνύεται ψεύτικη, όπως όταν η ηρωίδα σας παγιδεύεται εν αγνοία της από ένα δημοσιογράφο, αλλά τα συναισθήματα που γεννιούνται εντός μας μπορεί να είναι αληθινά. Συμφωνείτε με αυτό;
Πολύ καλή ερώτηση… Πιστεύω πως είναι ένα υποκειμενικό ζήτημα, διότι ποτέ δεν μπορούμε να είμαστε απολύτως σίγουροι. Ακόμα και σε ένα καθημερινό πλαίσιο, όταν ερωτευόμαστε κάποιον, είναι αδύνατο να κρίνουμε την αλήθεια όσων νιώθει. Πώς θα μπορούσαμε να είμαστε αντικειμενικοί; Πάντως, μου αρέσει να σκέφτομαι ότι μπορείς να πιστεύεις τα συναισθήματα ανεξάρτητα από τη συνθήκη. Και η ταινία αυτό υπαινίσσεται…

Περισσότερες πληροφορίες

Φρανς

France
2
  • Δραματική
  • 2021
  • Διάρκεια: 133 '
  • Μπρουνό Ντιμόν

Ύστερα από ένα ασήμαντο αυτοκινητικό ατύχημα, η κορυφαία τηλεοπτική δημοσιογράφος της Γαλλίας παθαίνει κρίση συνείδησης κι αποφασίζει να επανεξετάσει τις προτεραιότητές της.

Διαβάστε ακόμα

Τελευταία άρθρα Σινεμά

Ελληνικό box office: Ράιαν Γκόσλινγκ εναντίον Γκάρφιλντ

Σε μια εβδομάδα όπου τα σινεμά υπολειτουργούσαν και οι θεατές είχαν το νου τους στον οβελία, ο "Γκάρφιλντ" κέρδισε τις εντυπώσεις, ενώ δυναμικό ήταν το άνοιγμα του "Κασκαντέρ" από την Δευτέρα του Πάσχα.

ΓΡΑΦΕΙ: ΧΡΗΣΤΟς ΜΗΤΣΗς
10/05/2024

Είναι επίσημο: Έρχονται νέες ταινίες "Άρχοντα των Δαχτυλιδιών"

Το στούντιο της Warner Bros. έδωσε το πράσινο φως για την ανάπτυξη δύο ταινιών υπό την επίβλεψη του Πίτερ Τζάκσον.

Το Cine Paris επέστρεψε! Δείτε πώς άλλαξε το ιστορικό θερινό σινεμά

Βρεθήκαμε στην άτυπη "πρόβα τζενεράλε" του πλήρως ανανεωμένου κινηματογράφου ο οποίος ανοίγει ξανά από το Cinobo.

Arkadiko Film Festival: Στο "Any Day Now" του Χαμί Ραμεζάν το Βραβείο Κοινού

Ολοκληρώθηκε με επιτυχία το online φεστιβάλ που διοργάνωσε το Cinobo μαζί με τα Filmin και MyMovies, ενώνοντας το παρελθόν με το παρόν του ευρωπαϊκού σινεμά.

Τζέσικα Χάουσνερ: "Υπάρχει μια κοινωνικά υστερική εμμονή για ομορφιά"

Η Αυστριακή σκηνοθέτρια του "Club Zero" μιλάει για τη στιλάτη και διεισδυτική σάτιρά της με πρωταγωνίστρια τη Μία Γουασικόφσκα, η οποία έκανε πρεμιέρα στο περσινό Φεστιβάλ Καννών.

Το Βασίλειο του Πλανήτη των Πιθήκων

Σίκουελ με ποιότητες ικανές να διατηρήσουν το ικανοποιητικό επίπεδο του αναβιωτικού franchise, το οποίο όμως αποδυναμώνεται από την ανοικονόμητη σκηνοθεσία και το άνισο γράψιμό του.

Club Zero

Κοινωνική σάτιρα με έντονα σαρδόνιο χιούμορ και weird σκηνοθετικό στιλιζάρισμα. Αν και θεματικά ενδιαφέρουσα, η ψυχρότητά της μοιάζει εκβιαστική και η πικρή ειρωνεία της επιτηδευμένη.