"Sunward": Ο Φάνης Σακελλαρίου στήνει μια σκοτεινή τελετουργία για την υπόσχεση του παραδείσου στο θέατρο Ροές

"Sunward": Ο Φάνης Σακελλαρίου στήνει μια σκοτεινή τελετουργία για την υπόσχεση του παραδείσου στο θέατρο Ροές

Πόση βία χρειάζεται για να εκπληρωθεί η υπόσχεση ενός παραδείσου; Η εικαστική performance του πολυπράγμονα καλλιτέχνη Φάνη Σακελλαρίου που χτίζει ένα σκοτεινό τελετουργικό σύμπαν γύρω από τη σχέση του ανθρώπου με την έννοια της βίας, του ιερού και της αθανασίας, κάνει πρεμιέρα απόψε στις Ροές.

Ο Φάνης Σακελλαρίου επιστρέφει με το «Sunward», τη δεύτερη πράξη της τριλογίας του «As above so below» — μια σκοτεινή, διακαλλιτεχνική τελετουργία για τη βία, την αθανασία και την υπόσχεση της σωτηρίας που ποτέ δεν εκπληρώνεται. Η νέα εικαστική performance που παρουσιάζει ο διεθνής καλλιτέχνης σε δικό του κείμενο, σκηνοθεσία και sound design, που μόλις έκανε πρεμιέρα, μεταμορφώνει το θέατρο Ροές σε έναν μετα-αποκαλυπτικό τόπο τελετής, θυσίας και αναγέννησης. 

Ανάμεσα στην εικαστική performance, το installation και τη ζωντανή ηχητική σύνθεση κινείται το «Sunward», που έρχεται μετά το «Homeward», για να εξερευνήσει τη σχέση του ανθρώπου με την έννοια της βίας, του ιερού και της αθανασίας. Το έργο μοιάζει με μια παράδοξη, ανάποδη ανάσταση: ένας χορός γύρω από μια μαύρη τρύπα που διαρκώς παραμορφώνεται. Σε έναν άγονο, ερειπωμένο κόσμο, τρία αλλόκοτα πλάσματα επιχειρούν να ανοίξουν τον παράδεισο και να αναστηλώσουν έναν νέο ήλιο, έναν ήλιο που υπόσχεται να κάψει το κακό και να επαναφέρει τα πάντα από την αρχή. Επί σκηνής ερμηνεύουν οι ηθοποιοί Θοδωρής Βράχας, Αλέξανδρος Καναβός και Μαρία Κωνσταντά.

Στην καρδιά της performance βρίσκεται ο Σιδηρουργός, που ξυπνά τον Νεκρό με στόχο να οικοδομήσει ξανά τον ανθρώπινο πολιτισμό, υποσχόμενος ως αντάλλαγμα την αθανασία και τον παράδεισο. Όταν αυτή η υπόσχεση διαψεύδεται, ο Νεκρός κατασκευάζει την Άγγελο — μια γυναικεία μεσσιανική μορφή που προορίζεται να θυσιαστεί ώστε να ανοίξει η πύλη του παραδείσου.

Αντλώντας υλικό από μεσσιανικούς μύθους, τελετές θυσίας και αναστάσιμους ψαλμούς, το έργο εξερευνά ερωτήματα που διατρέχουν ολόκληρη την τριλογία: Πώς συνυπάρχει ο άνθρωπος με τη γνώση της θνητότητάς του; Πώς η ιδέα της αθανασίας διαμόρφωσε τον πολιτισμό; Είναι η βία αναπόσπαστο στοιχείο της ανθρώπινης φύσης ή είναι συνειδητή επιλογή; Και τελικά, πόση βία απαιτεί η υπόσχεση ενός παραδείσου;

Σε σημείωμά του, ο δημιουργός Φάνης Σακελλαρίου, συνδέει την αφετηρία του έργου με την πρώτη συνειδητοποίηση της θνητότητας και με μια κοσμική αφήγηση για το τέλος του σύμπαντος — μια διαδρομή από την εποχή των άστρων έως την απόλυτη σκοτεινότητα και την εξαΰλωση των πάντων. Μέσα από αυτή τη σκέψη, το «Sunward» μετατρέπει τον φόβο του θανάτου σε εικαστική τελετουργία και αναζητά τι απομένει από τον άνθρωπο όταν καταρρεύσουν οι μύθοι της σωτηρίας.

Η παράσταση προκύπτει μέσα από συλλογική έρευνα και πειραματισμό της καλλιτεχνικής ομάδας πάνω στις σύγχρονες πρακτικές της performance, του ήχου και των εικαστικών τεχνών, σε συνδυασμό με θεατρικά εργαλεία. Στόχος της ομάδας είναι η δημιουργία έργων που λειτουργούν ολιστικά, ενσωματώνοντας διαφορετικές μορφές τέχνης σε μια ενιαία δραματουργική εμπειρία.

TIPS

*Τη δραματουργία υπογράφει η Δάφνη Πατσουράκου. Τη σκηνογραφία έχει αναλάβει η Όλγα Ντέντα, τα κοστούμια σχεδίασε ο Κωνσταντίνος Χαλδαίος, ενώ τον σχεδιασμό της κίνησης επιμελείται η Μάρω Πέτλη. Οι φωτισμοί είναι του Βαγγέλη Μούντριχα. Η παραγωγή είναι της Λυδίας Λαμπροπούλου.
*Η παράσταση απευθύνεται σε θεατές άνω των 16 ετών και περιλαμβάνει δυνατά ηχητικά επίπεδα και χρήση στροβοσκοπικού φωτισμού. Στην είσοδο θα διατίθενται ωτοασπίδες.
*Ο Φάνης Σακελλαρίου για την παράσταση «Sunward»: «Διάβασα ότι η ζωή του σύμπαντος χωρίζεται σε πέντε εποχές. Εμείς ζούμε στην Αστεροειδή Εποχή, στο πρώτο φως των αστεριών. Μετά θα έρθει ο Μεγάλος Εκφυλισμός, όλα σιγά σιγά θα χαλάνε, σαν μια μηχανή που αρχίζει να σκουριάζει. Διάβασα για κάτι που λέγεται εντροπία. Άστρα θα πεθαίνουν, ήλιοι θα σβήνουν και το σύμπαν θα γεμίζει μαύρες τρύπες. ΘΚαι θα έρθει μια στιγμή που θα σβήσει και η τελευταία μαύρη τρύπα. Και κανένα φως δεν θα υπάρχει και όλα θα είναι σκοτεινά και άδεια και παγωμένα. Και κανείς δεν θα θυμάται ότι ζήσαμε, ότι πεθάναμε, ότι πήγαμε στον Άρη, ότι καταφέραμε παγκόσμιους πολέμους και εμφυλίους, ότι ερωτευτήκαμε, ότι κυλήσαμε τη ρόδα, ότι κατασκευάσαμε θεούς και γράψαμε άγια βιβλία, βρήκαμε ερήμους αχανείς και τις γεμίσαμε, φτιάξαμε δικαστήρια και με τους νόμους μας πληθύναμε, κάψαμε μάγισσες παρθένες και γριές και στη φωτιά τους ζεσταθήκαμε, χτίσαμε προφήτες και μεσσίες και έπειτα τους σφάξαμε σε μισοτελειωμένα γιαπιά κάπου μες στο σύμπαν. Ότι τόσα πολλά μάθαμε και είδαμε και κάναμε και ποτέ δεν ανοίξαμε τον Παράδεισο. Μόνο κάτω από άγιους πατέρες παντοκράτορες χρυσούς, θυσιάζαμε σφαχτάρια στον φόβο του θανάτου. Και αφού και αυτοί οι πατέρες όπως όλα θα πεθάνουν, ίσως να είμαστε ελεύθεροι».