banner
banner
banner

Wanna be a foodie?

ω(Εικ) Δημήτρης Φουσέκης ω(Εικ) Δημήτρης Φουσέκης Παρασκευή, 14 Ιανουαρίου 2011

Αδιάκοπο ψαχούλεμα σε ράφια, ψυγεία και καλάθια, μεγάλη όρεξη για γνώση, μια μεζούρα διαίσθηση και δύο κουταλάκια φαντασία κοχλάζουν σε μια trendy κατσαρόλα. Τι μαγειρεύουμε; Έναν foodie. Έναν ερασιτέχνη εραστή της γεύσης, δηλαδή, με διάθεση να βάλει τα δάχτυλά «επί τον τύπον των ήλων» και με δίψα για μάθηση. Σας δίνουμε τη συνταγή και απλές οδηγίες προς ναυτιλλομένους, σε θάλασσες… «προσωπικά» τερψιλαρύγγιες. Μπορεί να τη βρείτε ενδιαφέρουσα και να αποφασίσετε. Τι; Μα να… αυτομαγειρευτείτε.

Wanna be a foodie?

Πρώτα ήταν ένα βαζάκι με σπιτικό τραχανά και αρωματικά χορταράκια από ένα μπακαλικάκι στη Νάουσα που χτύπησε μυστικούς νευρώνες μια χειμωνιάτικη βραδιά, κι ένα τυρί Πυρηναίων μαζί με μια ρακλέτ, που από μια έμπνευση της στιγμής βρέθηκαν στο κατά τα άλλα mainstream καλάθι μου στο σούπερ μάρκετ. Ύστερα, ένα καλαθάκι Λήμνου κι ένα κρασοτύρι σφύριξαν ελληνικό comeback μέχρι τη σκυτάλη να πάρουν κάτι χειροποίητα ιταλικά ορεκιέτε – τα γνώρισα στην Απουλία, τα μαγείρεψα, τα πασπάλισα με ένα πατριωτάκι τους πεκορίνο με τρούφα και… μαγεύτηκα. Ξαφνικά, ένα λαμπάκι άναψε στο πίσω μέρος του μυαλού μου: «Ουπς, έγινα foodie». Γιατρέ μου, είναι μεταδοτικό;



Είναι. Σε μια εποχή που ο πιτσιρικάς Jamie Oliver μεγάλωσε κι έχει ήδη ανακατέψει τα πάντα στην κατσαρόλα του, μετατρέποντας το κουζινάκι του σε διεθνή υπερπαραγωγή, που ο ακαταπόνητος Ηλίας Μαμαλάκης έχει ήδη γυρίσει το μισό πλανήτη ξεναγώντας μας σε ωκεανούς από... φαγάκια, που οι εφημερίδες, εκτός από πολιτικό και κοινωνικό, απέκτησαν και γευστικό προφίλ και οι κυρίες του σπιτιού ξανάρχισαν (απενοχοποιημένα!) ν’ ανταλλάσσουν συνταγές («αντί για γεμιστά, κυρία Αφροδίτη μου, λέω να κάνω σήμερα κοτόπουλο με κάρι και μήλα»), ο foodie βασιλεύει.



Κι αν ακόμη δεν καταλάβατε ποιος είναι αυτός ο foodie μπαστούνι, θα σας πω αμέσως. Ο όρος πρωτοεμφανίστηκε το 1984 και, σε αντίθεση με το οργουελικό της χρονολογίας, ήταν πολύ πολύ θετικός. Το βιβλίο των Paul Levy, Ann Barr και Mat Sloan «The Official Foodie Handbook» έκανε θραύση κι ο foodie έγινε ο gourmet της διπλανής πόρτας. Εκείνος ο μυστήριος τύπος που δεν αγαπάει απλώς το φαγητό, ενδιαφέρεται πραγματικά γι’ αυτό. Το διυλίζει στο ερασιτεχνικό του εργαστήριο, το ψάχνει. ΟΚ, είναι επιρρεπής στις καθημερινές απολαύσεις. Αλλά ξέρει τι του αρέσει. Και κυρίως, ξέρει γιατί.



Τώρα, βέβαια, θα μου πείτε ότι όλο αυτό το ψάξιμο μπορεί να αποδειχτεί χρονοβόρα διαδικασία. Δεν αντιλέγω. Αλλά κανείς δεν γεννήθηκε γνώστης. Σιγά σιγά. Δεν θα υπεραναλύσουμε, δεν είναι της παρούσης. Βασικές κατευθυντήριες θα σας δώσουμε. Εσείς απλώς βάλτε τις (μέχρι τώρα) άδηλες προθέσεις σας. Μέχρι να το δηλώσετε ευθαρσώς στο… group therapy: «Με λένε Μαριλίζα/Αλέξη και είμαι foodie». Μην ανησυχείτε, όλα θα πάνε καλά.

banner
Πρώτη ύλη: το ήμισυ του παντός

Αν φτιάξεις μια pasta al pomodoro τρίβοντας τέλειες φρεσκότατες μυρωδάτες ντοματούλες, στην καλύτερη εποχή τους, και μια δεύτερη με έτοιμο πολτό ντομάτας, όσο αδαής κι απαίδευτος κι αν είσαι, δεν μπορεί, θα την καταλάβεις τη διαφορά. Ένας συνειδητοποιημένος foodie προφανώς αντιλαμβάνεται τη σημασία των πρώτων υλών για το τελικό αποτέλεσμα, οπότε φοράει το καπέλο του Σέρλοκ Χολμς κι ανάβει την πίπα του. Αναζητά τοπικούς προμηθευτές, χασάπηδες, μανάβηδες, ψαράδες και ούτω καθεξής, παίρνει σβάρνα τις λαϊκές και… μυρίζεται τα καλύτερα. Ψάχνει και καυκαλίθρες, σταμναγκάθι, αβρωνιές, βρωβιούς και άλλα αρωματικά χορταράκια για να βάλει στην ομελέτα του – τα αβγουλάκια αυστηρά απ’ το χωριό, έχει άκρες. Κάνει κι ένα πέρασμα από την Ευριπίδου για λίγο tandoori masala και άλλα ινδικά και αραβικά χαρμάνια. Συνεχίζει με την απαραίτητη στάση στο αγαπημένο του delicatessen για να δοκιμάσει τα νέα τυριά και βουτάει και δυο τρία μπουκάλια κρασί από τη «δική του» κάβα – Riesling σήμερα, θα φτιάξει μύδια. Κοινώς, τον τρώνε οι δρόμοι. Αλλά κι εκείνος, εντέλει, καλοτρώει.



Και για να βάλει την προσωπική πινελιά στο τραπέζι του, μια που αυλή δεν διαθέτει –παιδί της πόλης γαρ–, γεμίζει το μπαλκόνι του γλαστράκια (δεντρολίβανο, σέλινο, μάραθο, ρίγανη), τα ποτίζει ευλαβικά και αναμένει… καρπούς (φύλλα, για να κυριολεκτούμε). Η Αpivita πρόβλεψε, στην περίπτωση που κάποιος δεν έχει καν μπαλκόνι, κάτι απίθανα ντενεκεδάκια με χώμα, όπου φυτεύεις τα ενσωματωμένα στη συσκευασία αρωματικά – μπορείς να τα έχεις ακόμη και στον πάγκο της κουζίνας σου. Εγώ, πάντως, το πρώτο πέστο που έκανα μαδώντας τον πλατύφυλλο βασιλικό μου το περηφανεύομαι ακόμη. Ευωδίασε ο τόπος.

Οh, my kitchen: τα πολεμοφόδια

Εξοπλιστείτε πριν τη μάχη με τις κατσαρόλες. Η κουζίνα ενός foodie οφείλει προφανώς να έχει τα βασικά, αλλά αν είχε μόνο αυτά, θα ήταν κουζίνα φοιτητή – άλλου παπά ευαγγέλιο. Χρειάζεστε λοιπόν, εκτός από τις κατσαρόλες που λέγαμε πριν, τα ειδικά τους καλαθάκια και τα συν αυτοίς τηγάνια (για το αρχετυπικό αβγό μάτι, το οποίο, αν δεν το πετυχαίνετε ήδη απολύτως τέλειο, δεν έχουν νόημα αυτά που σας λέω). Απαραίτητο και το wok – παρότι έχω την εντύπωση ότι εξαφανίστηκε από τη βραδινή ζώνη telemarketing, κι αυτό σημαίνει ότι όλοι πλέον έχουν από ένα και είναι εξπέρ στο τηγανητό ρύζι, στα noodles και στο γλυκόξινο χοιρινό.



Επίσης, θα χρειαστείτε μαντεμένια σκεύη, μια πλάκα (για pizza κ.λπ.) και, αν το πάτε λιγάκι παραπέρα (μέχρι την Ελβετία ας πούμε), ένα σκεύος για fondue, το οποίο ως γνωστόν έχει μεγάλη πέραση στις παρέες και αφήνει τις καλύτερες εντυπώσεις – σας βγάζει και από την άσχημη θέση αν ξεχάσατε το γλυκό γιατί, όσο να ’ναι, μια δυο σοκολάτες όλο και κάπου θα τις έχετε κρυμμένες για τις δύσκολες ώρες.



Από κει και πέρα, η λίστα είναι μεγάλη. Πολλά, διαφόρων μεγεθών και… διαθέσεων μαχαίρια, ένα ξύλο κοπής, ένα ψαλίδι κουζίνας, σπάτουλες, πιρούνες και κουτάλες, ένα ζέστερ (εκείνο το «μαγικό» που βγάζει το ξύσμα από τα εσπεριδοειδή) και δοσομετρητές είναι –το αντιλαμβάνεστε και μόνοι σας– εργαλεία απαραίτητα. Ο μύλος μπαχαρικών θα σας «προωθήσει» στο «αδερφάκι» του, το μύλο μυρωδικών –μεγάλη ευκολία–, ενώ το απλό πινέλο για κρεατικά και ψάρια μπορείτε να το αντικαταστήσετε με ένα τέλειο από σιλικόνη, που αντέχει τις υψηλές θερμοκρασίες.



Η τεχνολογία προχωράει, φροντίστε για το updating. Απαραίτητα συμπληρώματα: ένα πολυμίξερ (για να νιώσετε, μεταξύ άλλων, το άρωμα των κόκκων του καφέ που γίνονται σκόνη) κι ένα blender (για ένα smoothie, βρε αδερφέ). Και μια μηχανή εσπρέσο/καπουτσίνο – με στιγμιαίο θα τη βγάλετε; Ε, μιας και επεκταθήκαμε, κι ένα σκεύος για μπεν μαρί. ένα φλόγιστρο για καραμέλωμα. έναν αποφλοιωτή ή μια πρέσα σκόρδου (ακόμη και στο Ikea έχει με 1 ευρώ).



Φιμώστε με, θα συνεχίσω, και πιθανόν να εκτινάξω τον προϋπολογισμό σας στον αέρα. Τα υπόλοιπα, ανάλογα με τις ανάγκες σας. δεν είναι για ντεκόρ. Πάντως είναι μακρύς ο δρόμος μέχρι το sous-vide (συσκευή που ψήνει σε κενό αέρος).

banner
Στην πράξη κολλάει το σίδερο – do it yourself
Στην πράξη κολλάει το σίδερο – do it yourself

Καλά τα προκάτ, και πολύ βολικά. Είναι γεγονός ότι, αν ας πούμε δεν προλάβατε να πάρετε ψωμί, τα έτοιμα καρβελάκια και μπαγκέτες που ψήνονται στο φούρνο σώζουν την κατάσταση. Αν όμως έχετε το χρόνο και τη διάθεση να φτιάξετε το δικό σας, δηλαδή να ζυμώσετε, να σκεπάσετε με πετσετούλα, να περιμένετε να αφρατέψει και να φουρνίσετε, όταν θα μοσχομυρίζει το σπίτι, θα νιώσετε… χρυσοχέρης/α. Προφανώς, μπορείτε να αγοράσετε κι έναν ειδικό παρασκευαστή ψωμιού. Πάλι με τα χεράκια σας θα λέτε ότι το φτιάξατε. Το ίδιο ισχύει και για την pasta – δεν είναι καθόλου δύσκολο να γίνει. Όσο για ζωμούς και σάλτσες, απλώς δεν το συζητώ, θα πρέπει να φέρουν

την υπογραφή σας. Αλλιώς, να έρθετε με τον κηδεμόνα σας.



Τώρα, στην περίπτωση των συνταγών, ο σωστός foodie, οφείλει να λειτουργήσει κριτικά και να εμπιστευτεί το ένστικτό του. Αν αντί για 30 λεπτά, το ψήσιμο χρειάζεται 20, τότε δείξτε γρήγορα αντανακλαστικά. Συνταγές και άδολη εμπιστοσύνη δεν πάνε μαζί. Το βιβλίο του Τζούλιαν Μπαρνς «Ο διανοούμενος στην κουζίνα», μεταξύ άλλων, πραγματεύεται και αυτό το φλέγον ζήτημα, προτρέποντας τον επίδοξο μάγειρα να μη φέρεται σαν είλωτας μπροστά στις συνταγές. Δείξτε θάρρος, κουζίνα είναι όχι ρώσικη ρουλέτα. Και αφού ξεπεράσετε το γευστικό συντηρητισμό και ξεκινήσετε τις προσωπικές δημιουργίες, είμαστε έτοιμοι για το cool στάδιο: βγάλτε την ποδιά και ετοιμαστείτε για λίγο αθώο, καθημερινό glam.



Ο κωδικός είναι cocktails. Κατ’ εμέ, foodie που δεν ξέρει να φτιάχνει σωστό dry martini δεν νοείται. Αν σταθμεύσει ξαφνικά ο Τζέιμς Μποντ στο σπίτι του, τι θα κάνει; Εντάξει, με πιάσατε, personal favorite. Ξεκινήστε από Bloody Mary, Daiquiri, Mojito και Caipirinha (μεσογειακοί τύποι γαρ) και επεκταθείτε σε σαμπανίζε Bellini και Kir Royal – Χριστούγεννα έρχονται, θα χρειαστούν. Μπαρ ακατοίκητο δεν υπάρχει. απλά… ακατήχητο.


Έχει σχέση ο Φλoμπέρ με το… φλαμπέ;

Το φαγητό κρύβει πίσω του μια μεγάλη βιβλιογραφία, οπότε, διαβάστε. Το πιο κατάλληλο εγκυκλοπαιδικού χαρακτήρα λυσάρι –για κάθε απορία– είναι βεβαίως βεβαίως το Larousse Gastronomique, το οποίο είναι μια πολύ καλή ευκαιρία να ξεσκονίσετε τα γαλλικά σας.



Αν αυτό δεν σας ενδιαφέρει, υπάρχει πλέον και η ελληνική έκδοση. Επίσης, ο αδηφάγος (ή να πω βιβλιοφάγος;) αναγνώστης θα βρει πολύ χρήσιμα τα πάσης φύσεως θεματικά handbooks που φιγουράρουν στα ράφια των βιβλιοπωλείων. Τα «Αβγά» του Michel Roux είναι ικανό παράδειγμα (πρόκειται άλλωστε για μείζον ζήτημα, όπως αποδεικνύουν το αβγό του Κολόμβου, το αβγό του φιδιού του Μπέργκμαν κι η ομελέτα-φαντασίωση του Ρεμπό), ενώ κυκλοφορούν άκρως κατατοπιστικά «λεξικά» για τα μπαχαρικά (για να μάθετε τι εστί αραβική χαρίσα), τα αλλαντικά (για να μάθετε τι εστί ιταλικό culatello και cotechino), τα τυριά (για να μάθετε τι εστί Langres και Pouligny Saint Pierre). Από θέματα άλλο τίποτα.



Το κρασί από την άλλη, είναι ένας ολόκληρος κόσμος από μόνο του. Πριν ξεκινήσετε τις γευσιγνωσίες –οι οποίες είναι αποδεδειγμένα ο καλύτερος τρόπος για να μάθετε, μέσω της σύγκρισης και της οινικής εμπειρίας–, καλό είναι να συμβουλευτείτε ένα βιβλίο με τα βασικά, τουτέστιν τις ποικιλίες, την παλαίωση, τις θερμοκρασίες, το σωστό σερβίρισμα. Όσον αφορά τους Έλληνες παραγωγούς, ο Wine Guide του «αθηνοράματος» μπορεί να αποδειχτεί ιδιαιτέρως κατατοπιστικός. Αναγκαστικά, θα προχωρήσετε αργά και σταθερά: από το χύμα του γείτονα μέχρι το Petrus του ’82 η απόσταση είναι μεγάλη.



Να σταματήσουμε τη… συμβατική ανάγνωση για να σας πούμε ότι η τεχνολογία βοηθάει επίσης: BBC Food, Observer Food Μonthly, Fine Cooking, Epicurius, το site του Wine Specatator και άλλοι πολλοί διαδικτυακοί τόποι έχουν μπόλικο υλικό για μελέτη. Τα εγχώρια blogs έχουν επίσης μεγάλο ενδιαφέρον. Το πολυδιαβασμένο Εrrata Culinaria (www.errata-culinaria.blogspot.com) στηλιτεύει λεκτικά, συντακτικά, μεταφραστικά και άλλα λάθη που αφορούν το θέμα «γεύση». το «Όλα στα Κάρβουνα» του Δημήτρη Ρουσουνέλου (olastakarvouna.blogspot.com) είναι πάντα to the point. τα «Μαγεροτσουκαλιάσματα» (magerotsoukaliasmata.blogspot.com), που μπορούν να βάλουν μια ιστορία σε ένα σπαγκέτι πράσινο (και τούμπαλιν) και να μετατρέψουν μια ληστεία στο καλύτερο ορεκτικό για ένα μοσχάρι λεμονάτο, αποδεικνύονται ευρηματικά απολαυστικά, με μπόλικο χιούμορ. Υπάρχουν πολλά ακόμη, αλλά δεν θα επεκταθώ ελλείψει χώρου – θα σας βοηθήσουν τα links. Ξεκινήστε το διάβασμα και, πού θα πάει, στο τέλος θα μαγειρέψετε το δικό σας blog.

Φάε, παιδί μου, πράγματα: στο σινεμά
Φάε, παιδί μου, πράγματα: στο σινεμά

To δικό μου Τop 5 από μεγάλες ταινίες περιλαμβάνει τη «Γιορτή της Μπαμπέτ», το «Μεγάλο Φαγοπότι», το «Chocolat», το «Bella Martha», το «Σοκολάτα σε καυτό νερό» – με το «Ο μάγειρας, ο κλέφτης, η γυναίκα του κι ο εραστής της» του Γκρίναγουεϊ για μπαλαντέρ. Αποδεικνύουν ότι ενίοτε ο μαγειρικός οίστρος που αποτυπώνεται στη μεγάλη οθόνη έχει πολλές κοινωνικές/πολιτικές προεκτάσεις. Βλέποντάς τα, foodie ξε-foodie, δεν μπορείς να μείνεις ψυχοσωματικά ανέπαφος – κι όχι μόνο εξαιτίας της κινηματογραφικής «ευαισθησίας» και της δυναμικής των εκάστοτε επιχειρημάτων.



Αυτό που κάνει το σελιλόιντ είναι να λειτουργεί ως κινητήριασ δύναμη για περαιτέρω σκέψη. Ούτως ή άλλως, το φαγητό δεν είναι ξεκομμένο από τη ζωή. Και κρύβει μια ολόκληρη άλλου τύπου πολεμική (βλέπε μεταλλαγμένα, fast food, ψευτο-βιολογικά κ.λπ.), η οποία αποτυπώνεται σε πολλά ντοκιμαντέρ και ενίοτε σε κάνει, αντί για fooding, να θες να πας για… φούντο. Ο καλύτερος τρόπος για να το αποφύγεις είναι η «αναίμακτη» εκδοχή της Pixar που ακούει στο όνομα «Ρατατούης». Κάντε επανάληψη στο DVD σας: το γκουρμέ ποντικάκι που λάνσαρε την ατάκα «όλοι μπορούν να γίνουν μάγειρες» είναι εξαιρετικά πειστικό. Και foodies μπορούν να γίνουν. Πιο εύκολα.

Test drive: μπροστά στο πιάτο

Σ’ ένα εστιατόριο, ο foodie διαβάζει προσεκτικά τον κατάλογο και διατυπώνει ελεύθερα απορίες, εφόσον αυτές προκύψουν. Αν συναντήσει, ας πούμε, ένα σκοτσέζικο black angus και δεν ξέρει τι είναι ακριβώς, αντί να το παραβλέψει, θα κοιτάξει ξεδιάντροπα κάτω από το κιλτ του (ή κοινώς θα ρωτήσει τον υπεύθυνο), θα το δοκιμάσει, θα το ξανατσεκάρει και μια δεύτερη και μετά θα το κατατάξει στα προσωπικά του must ή must not (σε πολλές περιπτώσεις, η εκτέλεση κάνει τη διαφορά). Αλλά σίγουρα θα την ψάξει τη δουλειά. Είθισται να καταπολεμά φοβίες και… γευστικά πάθη.



Λογικά, το διάσημο σορμπέ σαρδέλας του Bluementhal ή τα ακριβοθώρητα σοκολατάκια με γέμιση τυριού του παρισινού JP Hevin θα χτυπήσουν μυστικούς νευρώνες. Πλην όμως, ο foodie δεν είναι επαγγελματίας γευσιγνώστης, οπότε στην περίπτωση, ας πούμε, που στο μενού εντοπίσει τηγανητές ακρίδες (υπάρχουν σε αθηναϊκό εστιατόριο, δεν το λέω τυχαία) ή άλλα πιάτα που θυμίζουν Indiana Jones, το δικό μας τουλάχιστον savoir vivre του επιτρέπει να προσπεράσει. Να παρατηρήσουμε, πάντως, ότι αν υπάρχει menu degustation, καλό θα είναι να το επιλέξει, αφού ξεδιπλώνει αναλυτικότερα τις προθέσεις του σεφ.

Ο γύρος του κόσμου με πιρούνι και κουτάλι
Ο γύρος του κόσμου με πιρούνι και κουτάλι

Τα ταξίδια κρύβουν πολλά γευστικά «αξιοθέατα» – ή μήπως να τα πω αξιόγευστα; Όσοι πιστοί foodies προσέλθετε. Σε οινοποιεία (είναι ο καλύτερος τρόπος να συνδέσεις τις ποικιλίες με τις περιοχές τους και να αποκτήσεις συμπυκνωμένη γνώση για τους παραγωγούς), σε τοπικές παραγωγικές μονάδες (ο αγροτουρισμός φαίνεται να κερδίζει έδαφος) και σε μπακάλικα, όπου συνήθως κατοικούν εξαιρετικές τοπικές σπεσιαλιτέ. Εγώ, ας πούμε, πρόσφατα στις Σέρρες δοκίμασα τον καλύτερο καβουρμά που έχω φάει ποτέ. Η ίδια η σημασία των υλικών ΠΟΠ (Προστατευόμενη Ονομασία Προέλευσης πάει να πει) και το γεγονός ότι… γίνονται pop (popular) αποδεικνύει το εκτόπισμα που έχουν οι μικροί θησαυροί κάθε περιοχής. Θα σας προτρέψω επίσης να πάρετε το καλαθάκι σας και τα βουνά για να συλλέξετε άγρια μανιτάρια, φροντίζοντας να έχετε κάποιον ειδικό μαζί σας, γιατί μπορεί να αποβεί επικίνδυνο σπορ – θα ανταμειφθείτε όταν σβησμένα με κονιάκ και πασπαλισμένα με λίγο μαϊντανό θα αχνίζουν στο τηγάνι σας, πεντανόστιμα και μυρωδάτα.

Ανάλογη συμπεριφορά, προφανώς, θα πρέπει να επιδείξετε και στο εξωτερικό: αφού ψωνίσετε pata negra και jamon serano στο Mercato της Βαρκελώνης, λευκή τρούφα στην Alba και γαλλικό foie gras, θα είστε έτοιμοι για το επόμενο στάδιο. Διεθνείς gourmet προορισμοί, τα εστιατόρια των Veyrat, Bluementhal και άλλων αστεράτων αλά Michelin σεφ, με τελευταίο μεγάλο χιτ τη χώρα των Βάσκων, όπου διαδραματίζονται τα τελευταία γαστρονομικά θαύματα – Aduritz, Berasategui, Santamaria: ο Adria δεν είναι πλέον μόνος.

Επίλογος: Tutti foodie

«Πες μου τι τρως, κι εγώ θα σου πω ποιος είσαι», έγραψε κάποτε ο Anthelme Brillat-Savarin. Αυτό το… γευστικό ψυχογράφημα δεν είναι σε καμία περίπτωση άνευ νοήματος. Έπειτα από όλα αυτά, ο foodie μας, έχοντας «σπάσει» αρκετούς γαστρονομικούς μυστικούς κώδικες, έχοντας απορρίψει κλισέ, γεμίσει εικόνες και μυρωδιές, πειραματιστεί, δοκιμάσει και δοκιμαστεί, κατασταλάζει. Μπορεί να πει «veni, vidi, vici». Αποκτάει ύφος cool (όχι μπλαζέ αμφισβητία) κι αφήνει να ξεπηδήσει το προσωπικό του γευστικό ταμπεραμέντο. Από κει και πέρα, είναι έτοιμος να το επικοινωνήσει και να κεράσει και το διπλανό του το «μικρόβιο» – το είπαμε, είναι μεταδοτικό. Ο ίδιος θα συνεχίσει να ψάχνει, χαλαρά, με ουσία, γιατί η διαδικασία δεν σταματάει ποτέ. Foodies… de profundis. Λέτε να γίνει κίνημα;

Εγώ μπορώ να είμαι foodie;

Ίσως τρομάξατε. Όλα τα παραπάνω μοιάζουν πολλά, χρονοβόρα, πολύπλοκα, ακριβά. Μην ανησυχείτε. Στην πραγματικότητα είναι πιο απλό απ’ όσο φαντάζεστε!

Ίσως τρομάξατε. Όλα τα παραπάνω μοιάζουν πολλά, χρονοβόρα, πολύπλοκα, ακριβά. Μην ανησυχείτε. Στην πραγματικότητα είναι πιο απλό απ’ όσο φαντάζεστε!


Πόσο χρόνο θα μου πάρει;
Η δαπάνη extra χρόνου δεν είναι αναγκαία. Όταν περισσευούμενη ώρα απλώς δεν υπάρχει, ψώνισε τα απαραίτητα από το σούπερ μάρκετ, κάνοντας προσεκτικά τη
λίστα σου. Όσο για το μαγείρεμα, προφανώς εξαρτάται από τη συνταγή – μια περιποιημένη al dente μακαρονάδα θέλει από ένα τέταρτο μέχρι ένα
εικοσάλεπτο. Τα πιο περίπλοκα και πιο περίτεχνα θέλουν την ώρα τους.

Κι εκείνα τα delicatessen που λέγαμε;
Κάνε το σαββατοκύριακο μια βόλτα σε κοντινή ακτίνα από το σπίτι σου και εντόπισε ένα καλό ιχθυοπωλείο (π.χ., ο «Μυτιληνιός», Λ. Παπάγου 130, Ζωγράφου, 2107706215), ένα καλό χασάπικο (π.χ., Σπύρος Κεφαλληνός, στη Βούλα, 2108951471 ή το «Κρεωπωλείο» της Άννας Παριανού, Αριστείδου 124 και Ματζαγριωτάκη, Καλλιθέα, 2109518100) και έναν καλό φούρνο (π.χ., «Τάκης», με πάνω από 40 είδη ψωμιού και φανατικούς σε όλη την Αθήνα, στου Μακρυγιάννη, Μισαραλιώτου 14, ή το αρτοποιείο του Δημήτρη Κότσαρη στο Παγκράτι, Πρατίνου 13, 2107251941). Κάθε γειτονιά κρύβει μικρούς θησαυρούς και υπάρχουν πολλά ακόμη εκεί έξω που περιμένουν να τ’ ανακαλύψεις.

Τι πρέπει να έχει η κουζίνα μου απαραιτήτως;
Εκτός των πολύ βασικών (κατσαρόλες, τηγάνια, σωστά μαχαίρια, μιξεράκι κ.λπ.), μια μεζούρα, ένα γουδί, ένα χρονόμετρο, ένα πινελάκι, και προφανώς αποθηκευτικά σκεύη, μια ειδική «τρόμπα» που βγάζει τον αέρα από το μπουκάλι του κρασιού – έτσι διατηρείται στο ψυγείο και αφότου ανοιχτεί.
Τα υπόλοιπα σιγά σιγά.

Πόσο ακριβότερα κοστίζει το σπορ;
Παρότι φλερτάρουν με ένα σύμπαν γαστρονομικό, το κόστος των πρώτων υλών δεν είναι κατ’ ανάγκη… αστρονομικό. Ο foodie λειτουργεί ανάλογα με την τσέπη του. Ένα φρέσκο ψάρι προφανώς κοστίζει περισσότερο από ένα καταψυγμένο και μια βιολογική ντομάτα λίγο παραπάνω από μια μη βιολογική, αλλά τίποτα από τα δύο δεν θα τινάξει τον προϋπολογισμό σου στον αέρα. Ένα 10-15% πάνω ίσως τον πάει, πάντως.

Το (πιο) γρήγορο φαγητό αποκλείεται;
Όχι. Απλώς εστιάζεις στα καλύτερα του εκάστοτεείδους και βάζεις την προσωπική σου πινελιά.
Για παράδειγμα, σε μια έτοιμη σαλάτα από το σούπερ μάρκετ προσθέτεις λίγο φρέσκο βασιλικό και ένα πολύ καλό βαλσάμικο. Φτιάχνεις (ακόμα και) instant noodles για βραδινό σνακ και τ’ αρωματίζεις με λίγο φρέσκο τζίντζερ. Απλό είναι, θα δεις…


Στο τραπέζι

banner

Τα βασικά

Πρώτες ύλες και υλικά συνταγών

banner

Ανά χώρα

Τρόπος μαγειρέματος

banner

Εποχές

Ειδικές κατηγορίες

banner

Γιορτές και περιστάσεις

Βιολογικα / Delicatessen

Αναζήτηση με φίλτρα

Αναζήτηση

Αναζήτηση
Αναζητήστε στο αρχείο του αθηνόραμαUmami δίνοντας μέρος του ονόματος