Review

Το πανηγυρικό «Last Dance» του Μάικλ Τζόρνταν απογειώνει το Netflix

Όλοι έχουν ακουστά το μύθο, όμως λίγοι ξέρουν πώς αυτός πήρε σάρκα και οστά. Ο μπασκετικός άθλος των Chicago Bulls στα '90s ξεπέρασε την κοινή λογική και μαζί τα όρια του αθλήματος. Ανέδειξε σε ποπ φαινόμενο μια ομάδα η οποία μόλις μια δεκαετία νωρίτερα αντιμετωπιζόταν ως περίγελος του NBA. Χάρη σε έναν αθλητή όμως οι Bulls έγιναν αντικείμενο λατρείας, με τον κόκκινο μαινόμενο ταύρο της ομάδας να γίνεται συνώνυμος της απόλυτης μπασκετικής κυριαρχίας.

Η ιστορία θα είχε γραφτεί πολύ διαφορετικά εάν δε φόραγε τη φανέλα της Πόλης των Ανέμων ο Μάικλ Τζόρνταν. Ο άνθρωπος που με τις αδιανόητες ικανότητές του στο γήπεδο έδωσε υπερβατικές διαστάσεις στο άθλημα, απογειώνοντας έτσι τη δημοφιλία του. Τον αντιμετώπιζαν σα θεό, μια υπερβολική μα εύλογη αντίδραση που αποδεικνύει την εξωπραγματική επίδραση του Τζόρνταν στους θεατές και συναθλητές του. Βέβαια δεν τα κατάφερε όλα μόνος, είχε πλάι του παίκτες όπως ο Σκότι Πίπεν και ο Ντένις Ρόντμαν, χωρίς τους οποίους συχνά το οικοδόμημα των επιτυχιών κατέρρεε. Μαζί όμως, κατάφεραν να κάνουν θαύματα στο παρκέ και να αφήσουν μια δυσαναπλήρωτη κληρονομιά, «προσηλυτίζοντας» χιλιάδες στο ενδιάμεσο.

Για αυτό και η είδηση της κυκλοφορίας του «Last Dance», της σειράς που ιχνηλατεί την ανεπανάληπτη καριέρα του Τζόρνταν με έμφαση στη συνταρακτική σεζόν 1997-1998, αναπόφευκτα κορύφωσε την ανυπομονησία κάνοντας το τρέιλερ της viral σε λίγα λεπτά. Πλέον, από τις 20/4, τα δύο πρώτα επεισόδια της σειράς βρίσκονται στο Netflix, με οκτώ ακόμα να απομένουν και το παγκόσμιο κοινό να κρατά την ανάσα του.

Βέβαια, σημαντικό κομμάτι της προσοχής που απολαμβάνει το «Last Dance» οφείλεται και  στο υλικό που παρουσιάζεται για πρώτη φορά και έρχεται κατευθείαν από την περίοδο προετοιμασίας των Bulls πριν το πρωτάθλημα - κλειδί. Τότε ο Τζόρνταν, σε συνεννόηση με τον προπονητή Φιλ Τζάκσον, δέχθηκε να επιτρέψει σε κινηματογραφικό συνεργείο να έχει πλήρη πρόσβαση στην ομάδα και τα αποδυτήρια. Ο σκοπός υπήρχε από τότε να γυριστεί ένα ντοκιμαντέρ πάνω στην ομάδα και τον Τζόρνταν, καθώς όλοι αντιλαμβάνονταν τη σημασία εκείνης της σεζόν, το υλικό όμως μέχρι σήμερα παρέμεινε ανεκμετάλλευτο. Ο άνθρωπος που ανέλαβε να φέρει εις πέρας το πρότζεκτ είναι ο Τζέισον Χέχιρ, ένας έμπειρος σκηνοθέτης αθλητικών ντοκιμαντέρ, ο οποίος μεταξύ άλλων έχει στο όνομά του τρία επεισόδια από τη διάσημη σειρά του ESPN «30 for 30».

Χάρη στην τηλεοπτική προϋπηρεσία του Χέχιρ στο «Last Dance» απολαμβάνουμε την ιδανική ισορροπία αφηγηματικής οικονομίας και μοντάζ που κρατά το σασπένς στα ύψη. Όπως συχνά συμβαίνει και στο «30 for 30», ο σκηνοθέτης υιοθετεί τη λογική του timeline για να κατευθύνει το κοινό ως προς τις χρονικές εναλλαγές που κάνει, ανάμεσα στο παρόν το γεγονότων (προετοιμασία σεζόν), το παρελθόν των παικτών (πρώτη επαφή με το μπάσκετ) και το παρόν τους (ως παλαίμαχοι), όταν οι αθλητές μιλούν οι ίδιοι για όσα συνέβησαν. Δεν πρόκειται φυσικά για κάποια καινοτομία, ο Χέχιρ όμως κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον γιατί ξέρει ακριβώς πότε πρέπει να «αλλάξει» το χρόνο και ποιες πληροφορίες να αποκρύψει για τη συνέχεια.

Έτσι στήνεται μια κλασική αφήγηση Δαυίδ εναντίον Γολιάθ, του αουτσάιντερ που τα βάζει με τα φαβορί, ένα είδος ιστοριών που διαχρονικά γοητεύουν το κοινό ειδικά στα σπορ. Σε αυτήν την περίπτωση βέβαια, μιλάμε για μια σπάνια απόπειρα ενός μπασκετμπολίστα σαν τον Τζόρνταν, ο οποίος έχει αγγίξει την τελειότητα, να ξεπεράσει τον εαυτό του. Ο Χέχιρ καταφέρνει να αναδείξει το ανυπέρβλητο ύψος της δυσκολίας που έχει μπροστά του, αλλά και το πόσο εθισμένος στον ανταγωνισμό ήταν. Απλά ανέβασε τον πήχη ψηλότερα και ο Τζόρνταν δε θα λογαριάσει τίποτα για να τον ξεπεράσει.

Αυτή είναι και λιγότερο γνωστή πλευρά του παίκτη. Εκείνη που του επιτρέπει να μη λυγίσει κάτω από την κυριολεκτικά ασφυκτική πίεση των Μέσων, τα παιδιάστικα κόλπα της διοίκησης για να περάσει τη γραμμή της, σε μια ομάδα με τις αναπόφευκτες μεταξύ της τριβές. Εκείνο που ξεκαθαρίζει μια και καλή το «Last Dance» λοιπόν, είναι πως δεν αρκεί το ταλέντο για να κερδίζεις πρωταθλήματα. Χρειάζονται ακόμα πολλά συστατικά στη σωστή δοσολογία για να περάσεις πρώτος τη γραμμή, για αυτό και από τα παρασκήνια είναι ξεκάθαρο πως όλα κρέμονται από ένα σκοινί.

Επομένως, ήδη από τα δύο πρώτα επεισόδια, το ντοκιμαντέρ πετυχαίνει να μας παρασύρει στον κόσμο του, αποδίδοντας παράλληλα δικαιοσύνη σε έναν από τους πιο αδικημένους παίκτες του NBA, τον Σκότι Πίπεν. Ο Ρόντμαν δεν έχει μπει ακόμα στο παιχνίδι, αλλά υπάρχει ακόμα καιρός. Το στοίχημα που πρέπει να κερδίσει στη συνέχεια ο Χέχιρ είναι να μη ξεχειλώσει τη σφιχτή σκηνοθεσία του ώστε να μη σταματήσουν τα καρδιοχτύπια μας. Εξάλλου ξέρουμε πως αυτά είναι τα τελευταία δέκα επεισόδια που θα βλέπουμε τον Τζόρνταν να παίζει όπως παλιά.

Σχετικά Θέματα