Focus

Τι έγραφε το «α» για το «Contagion» το 2011;

Ανασύρουμε από το κινηματογραφικό μας αρχείο την κριτική του Χρήστου Μήτση για την ταινία του Στίβεν Σόντερμπεργκ, το σενάριο της οποίας φαίνεται να μοιάζει τρομακτικά με αυτό που βιώνουμε σήμερα.

Τι θα συνέβαινε αν ο προπέρσινος (σ.σ.: το 2009) συναγερμός, τον οποίο είχε σημάνει ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας για τον ιό Η1Ν1 είχε εξελιχτεί με το χειρότερο δυνατό σενάριο; Κι αν κάτι τέτοιο συνέβαινε με έναν ιό δέκα φορές πιο θανατηφόρο; Η ιδέα μοιάζει να ταιριάζει περισσότερο σε (έστω δραματοποιημένο) τηλεοπτικό ντοκιμαντέρ και λιγότερο σε κινηματογραφικό θρίλερ, αλλά οι Στίβεν Σόντερμπεργκ («Traffic», «Η Συμμορία των 11») και Σκοτ Μπερνς (συνεργάτης του στο «The Informant!» και σεναριογράφος του «Τελεσιγράφου του Μπορν») βάζουν το δύσκολο στοίχημα και σχεδόν το κερδίζουν.

Τεμαχίζοντας την πλοκή σε πολλές μικρές, παράλληλες ιστορίες με διαφορετικούς πρωταγωνιστές, το «Contagion» θυμίζει ταινία καταστροφής των '70s: μια γυναίκα επιστρέφει στη Μινεάπολις από επαγγελματικό ταξίδι στο Χονγκ Κονγκ και η αρχική αδιαθεσία της εξελίσσεται ραγδαία σε πυρετό, βήχα, σπασμούς, εγκεφαλική αιμορραγία και θάνατο. Με τα ίδια συμπτώματα ένας νεαρός πεθαίνει στην κινέζικη μεγαλούπολη, κάποιος άλλος στο Λονδίνο, το Σικάγο, το Τόκιο.

«Ντοκιμαντερίστικος ρεαλισμός και ταινία καταστροφής συνδυάζονται σε ένα αγωνιώδες θρίλερ, που όμως θυμίζει καλογυρισμένη τηλεταινία»

Με ασθμαίνον μοντάζ-σήμα κατατεθέν της αφηγηματικής βιρτουοζιτέ του σκηνοθέτη, ο Σόντερμπεργκ φέρνει τον πλανήτη αντιμέτωπο με μια πανδημία η οποία εξαπλώνεται με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Το Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων στις ΗΠΑ προσπαθεί να απομονώσει και να αναλύσει τον παθογόνο ιό, ενώ ο ΠΟΥ κηρύσσει τη μία χώρα μετά την άλλη σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης.

Με οδηγούς κάποιους χαρακτήρες-κλειδιά από τη μία (ο σύζυγος της πρώτης νεκρής, ένας ακτιβιστής μπλόγκερ, μια γιατρός, μια ερευνήτρια, ένας υψηλά ιστάμενος αξιωματούχος των υγειονομικών υπηρεσιών), ώστε ο θεατής να διατηρεί την ψυχολογική ταύτιση, και μια ντοκιμαντερίστικη σκηνοθετική προσέγγιση από την άλλη, το «Contagion» μας προειδοποιεί και μας μεταδίδει τον ιό του σασπένς παραμένοντας μέχρι τέλους σε αληθοφανές, ρεαλιστικό πλαίσιο.

Οι ιστορίες του δεν είναι όλες το ίδιο πειστικές, μικρές διδακτικές κορόνες ξεφεύγουν δεξιά και αριστερά, το σύνολο όμως διαθέτει στιβαρότητα κι ελάχιστη από τη σεναριακή αφέλεια με την οποία ένα χολιγουντιανό μπλοκμπάστερ θα εξολόθρευε την ανάλογη μολυσματική απειλή.

Βαθμολογία: 2,5/5

iH κριτική του Χρήστου Μήτση γράφτηκε για το τεύχος νούμερο 597 του «α» που κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 2011

Σχετικά Θέματα