Συνέντευξη

Ο Αλέξανδρος Πέρρος αγαπάει τα Πατήσια γιατί έχουν ιστορία

Από -

Ο ηθοποιός που έπιασε καθημερινό δείκτη στις οθόνες μας χάρη στη σειρά «Αγγελική», μιλά για τη γειτονιά που τον τράβαγε από πάντα, μέχρι να γίνει το οριστικό σπίτι του. Από τις ιστορικές πολυκατοικίες μέχρι τα σημεία αποσυμφόρησης που χάριζαν ηρεμία και ανάσες οξυγόνου μέσα στην καραντίνα, τα Πατήσια κερδίζουν συνεχώς έδαφος ανάμεσα στις αστικές γειτονιές της Αθήνας, διεκδικώντας και πάλι τη χαμένη τους αίγλη.

Έμενες από πάντα στα Πατήσια ή μετακόμισες στην πορεία;
Έχω περάσει πολλά χρόνια εδώ γιατί ήταν το πατρικό της μητέρας μου, το σπίτι της γιαγιάς μου, δηλαδή, την οποία όμως δεν είχα την τύχη να γνωρίσω. Ωστόσο, εδώ παρέμενε η αδερφή της μητέρας μου, οπότε κάπως την ήξερα την περιοχή. Όταν τελείωσα το σχολείο, πήγα για δέκα χρόνια στον Άγιο Παντελεήμονα, αλλά πάντα ερχόμουν και έβγαινα προς τα εδώ σιγά σιγά, οπότε σκέφτηκα ότι ήταν πιο λογικό να έρθω να μείνω στα Πατήσια.

Τι σε κρατάει στη συγκεκριμένη γειτονιά;
Η αλήθεια είναι ότι εδώ έχω κι ένα υπέροχο σπίτι, ένα διαμέρισμα που ανήκει σε μια παλιά πολυκατοικία που ονομάζεται «Χαρά», όπως και το ζαχαροπλαστείο από όπου πήρε το όνομά του. Είναι μια ιστορική πολυκατοικία που απλώνεται σε ένα ολόκληρο οικοδομικό τετράγωνο: ουσιαστικά πρόκειται για τέσσερις πολυκατοικίες ενωμένες σε μία, οι οποίες στο μέσο τους έχουν έναν ακάλυπτο που δυστυχώς δεν χρησιμοποιείται πια. Στο υπόγειο αυτής της πολυκατοικίας, η οποία μάλλον χρονολογείται λίγο αργότερα από την Μπλε Πολυκατοικία των Εξαρχείων, οι αρχιτέκτονες είχαν φτιάξει καυστήρα για τα σκουπίδια τους. Οπότε είχαν και σκουπιδοφάγους, έριχναν τα σκουπίδια τους και τα έκαιγαν. Ωστόσο, παρότι είναι ένα εντυπωσιακό κτίριο, δεν παύει να μιλάμε για ένα κουτί: με ωραία, ψηλοτάβανα διαμερίσματα αλλά ένα φουλ αστικό τοπίο και μηδενική ηχομόνωση.

Τι αγαπάς πιο πολύ στα Πατήσια;
Είναι ο συνδυασμός του αστικού τοπίου και του κέντρου της Αθήνας, το οποίο επειδή θεωρείται απόκεντρο έχει μπορέσει να ξεφύγει από το τόσο τσιμέντο και να έχει αρκετά πάρκα, όπως το πάρκο ΦΙΞ που αναπλάστηκε πρόσφατα. Έχει φύση και το σπουδαίο είναι ότι μπορείς να κάνεις όλες σου τις δουλειές από εδώ, χωρίς να κατεβαίνεις συνέχεια στο κέντρο. Είναι μια μεγάλη, οργανωμένη γειτονιά, που, εκτός των άλλων, μ’ αρέσει πολύ επειδή έχει ιστορία. Ακόμα και οι νέοι γύρω στα τριάντα ή μικρότεροι, μπαίνουν σε μια διαδικασία να κρατήσουν την ατμόσφαιρα των Πατησίων ζωντανή. Εδώ είναι οι γειτονιές του Παύλου του Σιδηρόπουλου, που έχουν νεολαία που ασχολείται με τον ακτιβισμό και που διοργανώνει συναυλίες και προσφέρει εκδηλώσεις ελεύθερα στον κόσμο.

Βλέπεις να υπάρχει ένα κύμα μετακίνησης προς τα Πατήσια, που ξεκίνησε από την Κυψέλη και τώρα ανεβαίνει προς τα εκεί;
Η Κυψελάρα ανέβηκε, όπως και η Φωκίωνος κάποια στιγμή και είναι λογικό να θες σιγά σιγά να απεγκλωβιστείς από το κέντρο, το οποίο σε κουράζει πάρα πολύ.

Με την καραντίνα έγινε πιο έντονη η ανάγκη για χώρους πρασίνου μέσα στην πόλη, που θα μας βοηθούν να ξεμακραίνουμε χωρίς να φεύγουμε όντως μακριά;
Kατά τη διάρκεια του lockdown, όσοι αποφεύγουμε τις συγκοινωνίες ήμασταν πλήρεις σ’ αυτή τη γειτονιά – σε μια μεγάλη γειτονιά που είχες και το αστικό σου τοπίο αν ήθελες, και τα όργανα γυμναστικής για να ασκηθείς έξω και, κυρίως, τη δυνατότητα να πας σε ένα πάρκο να αναπνεύσεις λίγο περισσότερο οξυγόνο και λιγότερο καυσαέριο.

Έργα όπως η ανάπλαση του Πάρκου ΦΙΞ ήταν κάτι που έλειπε από την περιοχή; Ποιο είναι το αγαπημένο σου σημείο και η αγαπημένη σου βόλτα στο πάρκο;
Το Πάρκο ΦΙΞ το έχω συνήθως σαν πέρασμα: ένα ωραίο πέρασμα, που θα το διασχίσω αντί να περάσω από την Πατησίων, για όλες τις δουλειές. Μπορεί να πάω και λίγο εκεί προς το σιντριβάνι του, να αράξω από την πίσω πλευρά που βγάζει δροσούλα. Από εκεί και πέρα, κυρίως απολαμβάνω που το χαίρεται ο κόσμος. Εγώ, όμως, γενικά δεν τα έχω καλά με τον κόσμο, οπότε δεν μπορώ να είμαι στο πάρκο όταν έχει πολλή κίνηση. Η καλυτερή μου είναι να πηγαίνω νύχτα που δεν είναι κανείς και δεν ακούγεται τίποτε.

Τι θα ήθελες να αλλάξει στα Πατήσια;
Αν μπορούσαν η κίνηση, ο θόρυβος και αυτή η αδιανόητη ηχορύπανση να σταματούσαν ή έστω να μειωνόταν θα ήταν υπέροχα. Ας πούμε, η πρώτη καραντίνα ήταν από τις πιο ευτυχισμένες στιγμές της ζωής μου: ήμουν ακραία ευτυχισμένος και συνολικά, αλλά και ειδικά επειδή δεν άκουγες κανέναν και καμία εκεί έξω. Δεν άκουγες κόρνα ούτε αμάξι να κουνιέται και αυτό ήταν ένα υπέροχο συναίσθημα. Ήμουν αδιανόητα χαρούμενος, δεδομένου ότι δεν το έχω ξαναζήσει στην Αθήνα.