Focus

Ναι, όντως άκουσες το «Bad Guy» στο «Bridgerton»

Το Netflix έχει ως πάγια τακτική να μη δημοσιεύει τα νούμερα που σημειώνουν οι θεάσεις των σειρών και των ταινιών του∙ εκτός, βέβαια, αν πρόκειται να σπάσουν κάποιο ρεκόρ, όπως έκανε η νέα σειρά εποχής «Bridgerton». Σύμφωνα με τη streaming πλατφόρμα, 63 εκατομμύρια θεατές από όλον τον πλανήτη αναμένεται να παρακολουθήσουν τα ερωτικά βάσανα της οικογένειας Bridgerton, μέσα στον πρώτο μήνα από την κυκλοφορία της πρώτης σεζόν (πρεμιέρα ανήμερα των Χριστουγέννων). Διόλου παράξενο, δεδομένου ότι η σειρά κυκλοφόρησε μέσα στις γιορτές που βρήκαν τις περισσότερες χώρες σε καραντίνα, προσφέροντας το απόλυτο escapism binge watching που απαιτούν οι θεατές αυτήν την στιγμή: πάθη που θυμίζουν άρλεκιν, μια εσάνς από «Gossip Girl» και τα (αβάσταχτα για τους πρωταγωνιστές) προβλήματα της υψηλής κοινωνίας.

Η σειρά, που βασίζεται στο βιβλίo της Julia Quinn «The Duke and Ι» και έχει τη σφραγίδα της Shonda Rhimes στην παραγωγή, ακολουθεί τις ζωές των οκτώ νεαρών Bridgertons, κατά την αναζήτηση κατάλληλου γαμπρού για την πολύφερνη μεγαλύτερη κόρη τους, καθώς και της αντίπαλης, και λιγότερο τυχερής (και αξιόλογης) οικογένειας των Featheringtons. Το ρομάντζο της νεαρής ντεμπιτάντ Daphne Bridgerton (Phoebe Dynevor) με τον Δούκα του Χέιστινγκς Simon Basset (Regé-Jean Page) είναι η (επιφανειακά) φλογερή ραχοκοκαλιά της σειράς, μαζί με την ανατάραξη της, πλούσιας και έτοιμης για κουτσομπολιό, κοινωνίας του Λονδίνου, από την σκανδαλοθηρική φυλλάδα της ανώνυμης Lady Whistledown (σε αφήγηση Julie Andrews).

Ο ένας χορός διαδέχεται τον επόμενο, η Βασίλισσα Σάρλοτ παρακολουθεί αδιάλειπτα το κάθε τι, τα σκάνδαλα ξεφεύγουν από τις κρεβατοκάμαρες και το αριστερό φρύδι του πρωταγωνιστή μένει μονίμως σηκωμένο (αλήθεια, γιατί αυτό;), υπό τους ήχους μινουέτων που πολλές φορές κάτι θυμίζουν, χωρίς να χρειάζεται να έχεις κάνει διδακτορικό στον Μότσαρτ ή τον Σοπέν.

Το score της σειράς, που επιμελήθηκε ο συνθέτης Kris Bowers («Το Πράσινο Βιβλίο», «Dear White People»), περιλαμβάνει ανάμεσα στα κλασικά βαλς και τις καντρίλιες διασκευές σύγχρονων hits, όπως τα «thank u, next» της Arianna Grande, το «bad guy» της Billie Eilish, το «Girls Like You» των Marroon 5 αλλά και το «Love Yourself» του Sufjan Stevens. Τα κομμάτια διασκευάστηκαν από τους Vitamin String Quartet καθώς και από τον ίδιο τον Bowers μαζί με τον Duomo («Strange» της Celeste και «Wildest Dreams» της Taylor Swift»), συνηγορώντας στην προσπάθεια διακριτικού εκσυγχρονισμού των Βικτωριανών θεματικών.

Για την ιστορία, η Sofia Coppola στο ιστορικό δράμα «Μαρία Αντουανέτα» (2006), που είναι επίσης διαθέσιμο στο Netflix, είχε επιχειρήσει πρώτη την ανάμειξη κλασικής μουσικής με τις, original εδώ, εκδοχές post punk και new wave ύμνων, όπως το «Hong Kong Garden» της Siouxsie and the Banshees και το «All Cats Are Grey» των The Cure. Στην περίπτωση του «Bridgerton», ωστόσο, όπως το συμπεριληπτικό καστ που φέρνει στο προσκήνιο το κίνημα του black joy (η μαύρη ιστορία δεν είναι μόνο ποτισμένη με πόνο, αλλά και με ανθρώπους που χαίρονται και ερωτεύονται, όπως εξηγεί ο Regé-Jean Page), η απόπειρα στησίματος μιας μητριαρχικής κοινωνίας (η βασίλισσα και οι μητέρες των δύο οικογενειών που κάνουν κουμάντο) και το κλισέ της μικρότερης αδερφής που αρνείται να δει ως προτεραιότητα το γάμο έναντι της μόρφωσης, έτσι και η μουσική συνηγορεί στην κατασκευή μιας μοντέρνας ματιάς στην καταπιεστική κοινωνία του 19ου αιώνα∙ το πετυχαίνει όμως πολύ καλύτερα από το ψευδο-φεμινιστικό σενάριο που θα έκανε τις Αδερφές Μπροντέ να κρυφτούν από ετεροντροπή πίσω από τα κρινολίνα τους.

Ακούστε το soundtrack εδώ

Δείτε το τρέιλερ