Θέμα

Αποκαθιστά το «Zack Snyder’s Justice League» τη χαμένη τιμή των DC υπερηρώων;

Από -

Με το πέρασμα του χρόνου το «καν’ το όπως η Marvel» φαίνεται να στοιχειώνει όλο και πιο επώδυνα όλους τους χολιγουντιανούς παραγωγούς, οι οποίοι από την Warner και τους χάρτινους ήρωες της DC έως την Universal και τα τέρατά της πασχίζουν επίμονα να χτίσουν το δικό τους χρυσοφόρο cine-Universe. Με πυρομαχικά όπως ο Σούπερμαν και ο Μπάτμαν στο οπλοστάσιό της, η συμμαχία της DC Comics με την Warner έχει καταφέρει να ρίξει γερά θεμέλια, κυρίως χάρη στην επιτυχημένη τριλογία του «Σκοτεινού Ιππότη» δια χειρός Κρίστοφερ Νόλαν, αλλά η προσπάθεια θεαματικής ανέγερσης του DC Extended Universe (DCEU) αποδεικνύεται εξαιρετικά επίπονη. Εκεί που το σύμπαν της Marvel προετοιμάζει ήδη την τέταρτη φάση του και σε 23 ταινίες έχει μετρήσει οκτώ με εισπράξεις άνω του ενός δισεκατομμυρίου δολαρίων, ενώ μόλις μια εμπορική αποτυχία («Ο Απίθανος Hulk»), το αντίπαλο δέος έχει δει μόνο τον «Aquaman» να γίνεται δεκτός στο κλαμπ των δισεκατομμυριούχων. Παράλληλα, έχει γράψει μερικούς βαθιά κόκκινους ισολογισμούς («Άνθρωπος Από Ατσάλι», «Αρπακτικά Πτηνά»), με τραυματικότερο όλων αυτόν του «Justice League».

banner

«Justice League»: πράξη πρώτη

Μετά τις επιτυχίες του «Ξυπνήματος των Νεκρών» (2004) και των «300» (2007), ο βιντεοκλιπάς Ζακ Σνάιντερ πήρε τη σκυτάλη από τα χέρια του Νόλαν, ο οποίος ολοκλήρωσε προσωρινά τον υπερηρωικό κινηματογραφικό κύκλο του, ως επικεφαλής σκηνοθέτης του DC Extended Universe. Υπέγραψε τις δυο πρώτες ταινίες τού franchise, «Άνθρωπος Από Ατσάλι» (2013) και «Batman v Superman: Η Αυγή της Δικαιοσύνης» (2016), οι οποίες με τη σκοτεινή σοβαροφάνειά τους προσπάθησαν να διαφοροποιηθούν από την πιο ανάλαφρη και χιουμοριστική φόρμουλα της Marvel. Τα ικανοποιητικά, αλλά όχι κι εξαιρετικά, εισπρακτικά αποτελέσματά τους άναψαν το πράσινο φως και για το «Justice League», την πρώτη επί της οθόνης περιπέτεια της dream team της DC, η οποία υπήρχε ως ιδέα από το 2007 (με σκηνοθέτη τον Τζορτζ Μίλερ), αλλά τώρα προσαρμόστηκε στις απαιτήσεις του DCEU και φιλοδοξούσε σε ένα σουξέ ανάλογο των αντιπάλων «Εκδικητών». Ο Σνάιντερ με τον οσκαρικό Κρις Τέριο («Επιχείρηση: Argo», «Batman v Superman») συνέγραψαν το βασικό στόρι και ο δεύτερος μαζί με τον Τζος Γουέντον το ολοκλήρωσαν σεναριακά. Ο Γουέντον, σεναριογράφος του «Toy Story» και δημιουργικός υπεύθυνος – ως σεναριογράφος και σκηνοθέτης – των δυο «Εκδικητών», ήταν η πολύτιμη μεταγραφή της ομάδας κατευθείαν από το θαυματουργό ρόστερ της Marvel. Κι όπως τα έφερε η τύχη, θα καθόριζε ριζικά και την τύχη της ναυαρχίδας του DCEU όταν ο Σνάιντερ αναγκάστηκε να αποσυρθεί από το post-production της.

Πατέρας οκτώ παιδιών, εκ των οποίων τα τέσσερα υιοθετημένα, ο 55χρονος Αμερικανός σκηνοθέτης και η δεύτερη σύζυγός του, παραγωγός Ντέμπορα Σνάιντερ, βίωσαν μια οικογενειακή τραγωδία όταν η (υιοθετημένη από την Κίνα) κόρη τους Ότομ αυτοκτόνησε στις 20 Μαρτίου 2017. Ο Ζακ επόπτευε τότε το μοντάζ του «Justice League», αναγκάστηκε όμως να αποσυρθεί για να πενθήσει και να συμπαρασταθεί στην οικογένειά του. Παράλληλα, η Warner ένιωθε αμήχανη απέναντι στο ανοικονόμητο και «βαρύγδουπο» κινηματογραφικό υλικό, έτσι παρήγγειλε στον Τζος Γουέντον να ολοκληρώσει την ταινία δίνοντάς της ένα ελαφρύτερο και φωτεινότερο τόνο, προχωρώντας στα απαραίτητα πρόσθετα γυρίσματα. Το κόστος παραγωγής εκτοξεύτηκε στα 300 εκατομμύρια δολάρια και η τελική εκδοχή του Γουέντον (αν και ο Σνάιντερ κράτησε μόνος του το σκηνοθετικό credit), διάρκειας δυο ωρών, έκανε πρεμιέρα στις 17/11/2017 με ψυχρή υποδοχή από τους κριτικούς και χλιαρή από το κοινό. Οι παγκόσμιες εισπράξεις έφτασαν τα 658 εκατ., βάζοντας μέσα την παραγωγή κατά 60 ολόκληρα εκατομμύρια. Ακόμα και οι φανατικοί του DCEU δυσανασχέτησαν, μπερδεμένοι μέσα σε μια τσαπατσούλικη, με έμφαση στη δράση πλοκή χωρίς αφηγηματική εστίαση. Κοινότοποι διάλογοι, προσχηματικά κίνητρα και «snapshots των χαρακτήρων, αντί για ψυχολογική ανάπτυξή τους», όπως εύστοχα παρατηρεί η Ντέμπορα Σνάιντερ. Οι εμμονές του συζύγου της τόσο πάνω στην πανανθρώπινη ανάγκη για (υπερ)σωτήρες (από τον Λεωνίδα ως τους «Watchmen») όσο και στη μεσσιανική φιγούρα του Σούπερμαν είναι κι εδώ παρούσες, αλλά το όλο πακετάρισμα είναι αφόρητα προβλέψιμο και πομπώδες, χωρίς σπίθα πρωτοτυπίας.

banner

«Justice League»: πράξη δεύτερη

Κανείς δεν έμεινε ευχαριστημένος από το τελικό αποτέλεσμα, πολύ περισσότερο ο ίδιος ο Σνάιντερ που αρνήθηκε, απ’ όσο λέει, να δει την ταινία. Η πεποίθηση πως είχε γυρίσει επαρκές υλικό για μια δική του εκδοχή ήταν κοινή και οι comics fans άρχισαν να απαιτούν όλο και πιο επίμονα από το στούντιο να προχωρήσει σε ένα «Snyder’s Cut». Το κίνημα #ReleaseTheSnyderCut αποδείχτηκε καθοριστικό, ενώ πολλοί ηθοποιοί και τεχνικοί του «Justice League» ενίσχυσαν δημοσίως το αίτημα. Τον Μάρτιο του 2019 ο σκηνοθέτης έριξε λάδι στη φωτιά επιβεβαιώνοντας ότι υπάρχει η αρχική του βερσιόν και εναπόκειται στην Warner να την κυκλοφορήσει. Έτσι οι δυο πλευρές έφτασαν σε συμφωνία στις αρχές του προηγούμενου χρόνου, με το αρχικό σχέδιο να αφορά έναν προϋπολογισμό 20 έως 30 εκατομμυρίων δολαρίων για να ολοκληρωθούν τα ειδικά εφέ, το σάουντρακ και το μοντάζ, χωρίς συμπληρωματικά γυρίσματα. Στόχος μια τετράωρη εκδοχή για τους κινηματογράφους και την HBO Max πλατφόρμα στα μέσα του 2021, ακολουθούμενη από μια τηλεοπτική μίνι σειρά των έξι ωριαίων επεισοδίων. Ο covid-19 και οι διαρκείς διαπραγματεύσεις, όμως, άλλαξαν τα δεδομένα, σπρώχνοντας τον προϋπολογισμό στα 70 εκατ., επιτρέποντας καινούρια γυρίσματα (που ξεκίνησαν τον Οκτώβριο) και καταλήγοντας οριστικά(;) σε μια και μόνη εκδοχή, την κινηματογραφική των 242 λεπτών.

Φουριόζος κι αφήνοντας στην άκρη οτιδήποτε είχε γυρίσει ο Γουέντον, ο Σνάιντερ προσάρμοσε την ιστορία της συγκρότησης της Δίκαιης Λίγκας λαμβάνοντας υπόψη τις επερχόμενες διασταυρώσεις των ανεξάρτητων ταινιών του DCEU και προσέθεσε ακόμα ένα μάτσο «χαρακτήρες» (Τζόκερ – Τζάρεντ Λίτο, Βούλκο – Γουίλεμ Νταφόε, ΝτεΣάαντ – Πίτερ Γκίνες, Ντάρκσεϊντ – Ρέι Πόρτερ, Ντέθστροουκ – Τζο Μανγκανιέλο, Μάρσιαν Μανχάντερ – Χάρι Λένιξ) ανοίγοντας την πόρτα σε αμέτρητους συνδυασμούς προς μελλοντική αξιοποίηση. Έτσι κι αλλιώς «το περισσότερο είναι και καλύτερο» αποτελεί αλάνθαστη συνταγή για το κοινό των κόμικς υπερπαραγωγών, το οποίο βρήκε τη χαρά του ψάχνοντας να βρει μέσα σε μια ακόμα ιστορία υπέρτατης εξωγήινης απειλής «ποιος είναι ποιος», «ποιος κάνει τι» και «ποιος υποδύεται ποιον».

Τι επιπλέον μάθαμε λοιπόν στο «Snyder’s Cut» περί της γέννησης της Justice League και του αγώνα της ενάντια στον Στέπενγουλφ; Επί της ουσίας μόνον ότι πίσω από τον κακάσχημο και πανίσχυρο αρχικακό, ο οποίος προσπαθεί να ενώσει τα τρία Mother Boxes και φυσικά να καταστρέψει τη Γη, καιροφυλαχτούν οι ΝτεΣάαντ και Ντάρκσεϊντ (γνωστός και ως… Σκοτομήδης Δαρκσέιδος), με τον τελευταίο να απειλεί στο φινάλε πως θα επιστρέψει στον πλανήτη μας για να βρει την «εξίσωση της αντι-ζωής». Τα υπόλοιπα είναι ένα επιπλέον δίωρο πληροφοριών που ομαλοποιούν τη βεβιασμένη ροή της αφήγησης και δίνουν χρόνο στους χαρακτήρες (ειδικά στους Βίκτορ Στόουν - Σάιμποργκ και Μπάρι Αλεν – Φλας) να αποκτήσουν κίνητρα, συναισθήματα και παρελθόν. Όλα διανθισμένα με αμέτρητα trivia, κινηματογραφημένα σε τετράγωνο 1.33:1 φορμά (αντί του πιο κινηματογραφικού 1.78:1) που προκρίνει την (ηρωική) ανθρώπινη φιγούρα από τη θεαματική δράση και συνοδευμένα μελωδικά από διαφορετικά ροκ τραγούδια («Hallelujah» του Λέοναρντ Κοέν, «Distant sky» του Νικ Κέιβ, «Song to the siren» του Τιμ Μπάκλεϊ)  και σκορ του Τόμας Χόλκενμποργκ αντί της μουσικής του Ντάνι Ελφμαν.

«Justice League»: επίλογος

Το «Snyder’s Cut», το οποίο έκανε – αποκλειστικά streaming - πρεμιέρα στο HBO Max και στα καθ’ ημάς στις COSMOTE TV και Vodafone TV, κέρδισε τις εντυπώσεις της σύγκρισης, κάτι όχι και τόσο δύσκολο απέναντι στο σινε-αχταρμά του Γουέντον και των χολιγουντιανών executives. Ο Σνάιντερ απέδειξε για ακόμα μια φορά πως σκύβει με μεράκι πάνω στο χάρτινο πρώτο υλικό του, το οποίο αγαπά και γνωρίζει σε βάθος, διατηρώντας απέναντί του ένα κινηματογραφικό όραμα. Μόνο που αυτό το βασικό υλικό είναι σχεδόν πάντα αβαθές και μονοδιάστατο (φωτεινή εξαίρεση το «The Watchmen» των Άλαν Μουρ και Ντέιβ Γκίμπονς), αξιοποιήσιμο μόνο ως θεματικό σινε-πάρκο γεμάτο πολύχρωμες όσο και θορυβώδεις ατραξιόν. Κι αυτές ακόμα, όμως, έχουν αρχίσει να μοιάζουν copy paste από τη μια υπερηρωική περιπέτεια στην άλλη, παστίς από φαντασμαγορικές σεκάνς δράσης που με καταιγισμό ψηφιακών εφέ προσπαθούν να ξεγελάσουν την προκάτ δραματουργία, τα οικεία, επιδερμικά συναισθήματα και μια κομφορμιστικά παρηγορητική φιλοσοφία. Τουλάχιστον η Marvel μοιάζει να διασκεδάζει που και που με όλο αυτό το ποπ τσίρκο, το οποίο η κινηματογραφική DC και ο Σνάιντερ παίρνουν υπερβολικά στα σοβαρά (η σχολή Νόλαν), φορτώνοντάς το με χριστιανικές αλληγορίες, σκοτεινά βίαιο φετιχισμό και λαϊκίστικη γραφικότητα. Τώρα και σε XL συσκευασία.

Σχετικά Θέματα