Συνέντευξη

Χρύσα Κατσαρίνη: «Οι πιο δυνατές κωμικές ιστορίες που έχω είναι ιστορίες που με έχουν πονέσει βαθιά»

Από την Αγγελική Σαβράμη – Μπάλτα

Από -

Η Χρύσα Κατσαρίνη είναι από τις λίγες –ή μάλλον ελάχιστες– γυναίκες stand up comedians στην Ελλάδα. Τη γνωρίσαμε από την πλατφόρμα του ComedyLab όταν έκανε την εκπομπή «Άουτς», την είδαμε στα πρώτα της πεντάλεπτα σε gig spaces και μπαράκια, την αγαπήσαμε μέσα από το πιπεράτο «Χικ» και πλέον την καμαρώνουμε κάθε φορά που ανεβαίνει στη σκηνή, έχοντας ήδη ένα ολοκληρωμένο μονόλογο στο ιστορικό της: το «Ό,τι πολυτιμότερο έχω».

Μέσα σε όλη αυτή τη διαδρομή, που είχε τόσες δυσκολίες όσο και στιγμές ευτυχίας, η Χρύσα παραμένει ένας αξιοζήλευτα θετικός άνθρωπος, που αρνείται να μειώσει ντεσιμπέλ από το πηγαίο της γέλιο. Ξεκλέβοντας λίγο χρόνο ανάμεσα στις παραστάσεις εντός και εκτός πόλης, τη συγγραφή νέων κειμένων αλλά και τα διάφορα διαδικτυακά πρότζεκτ που τρέχει, η γνωστή stand up κωμικός μιλά για τη δύναμη που παίρνει από τη δουλειά της, το σεξισμό και την ενδοοικογενειακή βία που αντιμετώπισε, τα ταξίδια και τον έρωτα.

Χρύσα ΚατσαρίνηΞεφυλλίζοντας κανείς το βιογραφικό σου, βρίσκει πολλά και διαφορετικά πράγματα. Ως φοιτήτρια έχεις φλερτάρει με τη διαιτολογία, αργότερα ασχολήθηκες με την υποκριτική και πλέον δηλώνεις ερωτευμένη με το stand up. Αν παίζαμε το παιχνίδι «Marry, Fuck and Kill» ανάμεσα στα τρία;
Εύκολο. Θα παντρευόμουν το stand up, θα έκανα sex με την υποκριτική και θα σκότωνα τη διαιτολογία – την οποία έχω σκοτώσει έτσι κι αλλιώς. Βασικά, η υποκριτική είναι το one night stand που δεν θα το μάθει ποτέ το stand up. Θα του το κρύψω (γέλια).

Stand up και πάλι stand up. Πόσο ερωτευμένη είσαι δηλαδή με τη δουλειά σου;
Πολύ και από όλες τις απόψεις. Δεν βιώνω άσχημα συναισθήματα στη δουλειά μου. Περνάω κρίσεις, καταθλίψεις και διάφορες περίεργες φάσεις ανά περιόδους –όπως κάθε σκεπτόμενος άνθρωπος θέλω να πιστεύω– όμως συνολικά μου προσφέρει υπέροχα συναισθήματα. Ουσιαστικά, δεν πρόκειται απλά για έρωτα, γιατί ως γνωστόν ο έρωτας είναι ένα συναίσθημα που υπάρχει στην αρχή αλλά σιγά-σιγά ξεθυμαίνει. Εγώ έχω βαθιά αγάπη για αυτό που κάνω, θέλω σε κάθε ευκαιρία να κερδίζω τη σχέση μου με το stand up και να γίνομαι καλύτερη.

Έχεις αναφέρει πως μία από τις αγαπημένες σου φράσεις είναι ο στίχος του Ρίτσου: «Έχεις ακόμα να κλάψεις πολύ για να κάνεις τον κόσμο να γελάει». Από την προσωπική σου εμπειρία, πόσο ισχύει αυτό;
Είναι αλήθεια γιατί οι πιο δυνατές κωμικές ιστορίες που έχω είναι αυτές που με έχουν πονέσει βαθιά. Τα αυτοσαρκαστικά αστεία που κάνω δεν βγαίνουν ελαφρά τη καρδία λέγοντας «πω-πω, υπέροχο αστείο αυτό για τα κιλά μου, ας το κρατήσω για την παράσταση». Έχουν προέλθει μέσα από πόνο, βαθιές ανασφάλειες και ιστορίες πιο προσωπικές που έχω. Ιστορίες άσχημες οι οποίες μέσα από την κωμωδία μετουσιώνονται σε κάτι πολύ όμορφο.

Στα πρώτα σου βήματα τόσο στο stand up όσο στο YouTube είχες αντιμετωπίσει πολύ σεξισμό.
Ναι. Η αλήθεια είναι πως με το κοινό ποτέ δεν είχα θέμα, ο κόσμος περνούσε καλά και άκουγα καλά σχόλια. Το πρόβλημα ήταν κυρίως με τους μαγαζάτορες και μετά στο «Άουτς». Αλλά στο YouTube αυτό είναι κάτι που δεν γίνεται να αποφύγεις, μια και μαζεύεις απόψεις ανθρώπων που δεν είναι στον κύκλο σου. Θυμάμαι είχα σοκαριστεί πολύ με τα σχόλια και τις αντιδράσεις στη συγκεκριμένη εκπομπή. Έπαιρνα τηλέφωνο κλαμένη την υπόλοιπη ομάδα στο ComedyLab και έλεγα «παιδιά μήπως να το σταματήσουμε;». Ήταν η πρώτη μου δουλειά και την αγαπούσα ανεξάρτητα με το πόσο καλή ήταν, αλλά έβλεπα να τη μισούν. Βέβαια, πλέον ισχύει το εξής περίεργο: πολλοί με ρωτάνε αν θα ξαναβγάλω επεισόδια. Φαντάζομαι είναι αυτό το καλτ της υπόθεσης.

Κατά μία έννοια, το self exposure είναι μία μορφή άμυνας – δεν είναι;
Σίγουρα είναι. Δεν λέω πως νοιώθω τόση αυτοπεποίθηση με το σώμα μου που αν με πλησιάσει κάποιος και μου πει κάτι προσβλητικό για τα κιλά μου εγώ θα είμαι σε φάση «Α! Εγώ το είπα πρώτη οπότε δε με νοιάζει». Όμως έτσι είναι πιο εύκολα αντιμετωπίσιμο. Γενικά έχω φουλ ανασφάλειες αλλά όταν ανεβαίνω στη σκηνή δεν έχω ούτε μία. Εκείνη τη στιγμή νιώθω η πιο σέξι γυναίκα που υπάρχει στον κόσμο, είμαι η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου.

Σε ομιλία σου είχες αναφέρει πως έχεις βιώσει την ενδοοικογενειακή βία. Πως κατάφερες να το ξεπεράσεις και να είσαι τόσο θετικός άνθρωπος;
Ο πατέρας μου γυρνούσε στο σπίτι και μας ασκούσε βία, στη μητέρα μου κυρίως. Αυτό γινόταν για δέκα χρόνια. Εγώ την επόμενη μέρα πήγαινα στο σχολείο και ήμουν το πιο χαρούμενο παιδί του κόσμου, σαν να μην είχε γίνει τίποτα το προηγούμενο βράδυ. Δεν ξέρω αν κάτι με προστάτεψε, μια ανώτερη δύναμη, ή αν ήταν ο ίδιος μου ο εαυτός που απώθησε αυτή τη μνήμη από το μυαλό μου για να με προστατεύσω, αλλά πιστεύω πως ό,τι έχει συμβεί μέχρι τώρα στη ζωή μου, ακόμα και τα πιο άσχημα και μικρά πράγματα, με οδήγησαν σε αυτό που είμαι τώρα. Και αυτό που είμαι τώρα το αγαπώ πάρα πολύ. Δεν υπάρχει αυτολύπηση πουθενά , ούτε κάποιο συναίσθημα, είναι σαν να σου εξιστορώ μια ιστορία ενός άλλου.

Και πώς έληξε η ιστορία αυτού του «άλλου»;
Όταν ήμουν περίπου δεκατέσσερα, μαζέψαμε τα πράγματα μας με τη μητέρα μου και φύγαμε από το σπίτι. Ήταν ό,τι πιο απελευθερωτικό έχω ζήσει ποτέ στη ζωή μου. Δεν μπορώ να σου εξηγήσω το συναίσθημα του να φεύγεις από ένα καταπιεστικό περιβάλλον και να πηγαίνεις έστω και ένα τετράγωνο μακριά. Ήταν σαν να αλλάξαμε χώρα. Αλήθεια. Η μητέρα μου δεν έχει δει τον πατέρα μου από τότε, ζούνε στην ίδια πόλη, την Καβάλα, και ίσως να τον έχει πετύχει κάπου και το βλέμμα της να τον απέρριψε. Έφυγε από αυτόν τον άνθρωπο και κατάφερε να κάνει όλα αυτά που ήθελε να κάνει, να με μεγαλώσει, να με σπουδάσει, και όλα αυτά μόνη της.

«Ότι έχει συμβεί μέχρι τώρα στη ζωή μου, ακόμα και τα πιο άσχημα και μικρά πράγματα, με οδήγησαν σε αυτό που είμαι τώρα. Και αυτό που είμαι τώρα το αγαπώ πάρα πολύ».

Εκτός από την ομώνυμη παράσταση, ποιο είναι «ό,τι πολυτιμότερο έχεις»;
Οι άνθρωποι που είναι γύρω μου, η μητέρα μου, συγγενείς και φίλοι. Τα κείμενά μου είναι ένα κλικ πιο κάτω και μετά είναι τα ταξίδια.

Μια που λέμε για ταξίδια, τι παίζει με το Vlogarini;
To Vlogarini είναι το καινούριο μου ιντερνετικό παιδάκι. Κάνω ταξίδια και παίρνω μαζί μου μια μικρή κάμερα action που δεν είναι καλή ποιοτικά αλλά είναι πάρα πολύ εύκολο να την κουβαλήσω. Κάθε βίντεο είναι τελείως διαφορετικό και στα επόμενα θα υπάρχουν περισσότερα κωμικά στοιχεία. Στη Βαρκελώνη, περιγράφω τον Γκαουντί και όλα αυτά που έχει χτίσει. Για παράδειγμα στη Λυών δεν έχω τίποτα σε σχέση με αξιοθέατα και μιλώ περισσότερο για μένα ενώ στο Παρίσι έχω περίεργες ιστορίες που έχουν συμβεί στην πόλη. Έχω πολύ υλικό ακόμα.

Για να κλείσουμε, τι θα ήθελες να πεις σε αυτούς που διαβάζουν τώρα την κουβέντα μας;
Ευχαριστώ για την στήριξη και την αγάπη. Κάθε φορά με εκπλήσσει! Ό,τι και να κάνω στη ζωή μου δεν θα το πιστεύω ότι ένας άνθρωπος σηκώθηκε από τον καναπέ του για να έρθει να με δει. Κάθε φορά είναι έκπληξη και κάθε φορά θα είμαι ευγνώμων για κάθε άνθρωπο που το κάνει αυτό για μένα.

Περισσότερες πληροφορίες για τις παραστάσεις και όσα ετοιμάζει εδώ, εδώ και εδώ.

Μείνετε συντονισμένοι καθώς αναμένεται να ανακοινωθούν οι τελευταίες παραστάσεις του «Ό, τι πολυτιμότερο έχω» στην Αθήνα και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας.