Συνέντευξη

Θωμάς Μοσχόπουλος: «Το μαζί είναι κάτι που με ανακουφίζει πάρα πολύ»

Από -

© Andreas Simopoulos
© Andreas Simopoulos

Ο σκηνοθέτης είναι πανέτοιμος για την πρεμιέρα της δεύτερης φετινής παραγωγής του θεάτρου Πόρτα και δηλώνει ευτυχής τόσο για τις συνεργασίες του όσο και για το ανέβασμα έργων σαν τον «Γιατρό της τιμής του» του Πέδρο Καλντερόν ντε λα Μπάρκα, που ταιριάζουν στην ιδιοσυγκρασία του Έλληνα (από 21/11).

Με ποιες σκέψεις άναψες και πάλι τους προβολείς του θεάτρου Πόρτα;
Όλα έγιναν με τη σκέψη ότι προχωράμε ένα βήμα τη φορά μέσα στις παρούσες συνθήκες. Το καλοκαίρι κάναμε κάποιες απαραίτητες τεχνικές αλλαγές στο θέατρο και προχωράμε. Πώς να φτιάξεις ένα πλάνο όταν η πραγματικότητά σου ανατρέπεται διαρκώς;

Ακούγεσαι ήρεμος και κατασταλαγμένος.
Είμαι ήρεμος παρ’ όλες τις ευθύνες. Φέτος δουλεύω εξαιρετικά καλά με τα παιδιά με τα οποία συνεργάζομαι. Είναι μια πολύ ευτυχής συγκυρία, η οποία έχει να κάνει και με το γεγονός ότι αυτοί οι άνθρωποι έχουν αντιδράσει στη συγκεκριμένη συνθήκη πολύ λογικά. Έχουν καταλάβει ότι τα πράγματα είναι δύσκολα κι ότι τους δίνεται μια φροντίδα. Υπάρχει μια ευγνωμοσύνη απέναντι σε αυτό και καθόλου η αίσθηση ότι τα πράγματα είναι δεδομένα.

© Patroklos Skafidas
© Patroklos Skafidas

Μιλάς σαν να έχεις χρόνια να ζήσεις μια τέτοια συνθήκη στο θέατρο.
Την έχω ξαναζήσει με διάφορους τρόπους, δεν είμαι αχάριστος. όμως είναι γεγονός πως αυτό που συμβαίνει φέτος έχω καιρό να το ζήσω. Είναι σημαντικό να υπάρχει ευγένεια, επαγγελματισμός, ορμή και αισιοδοξία. Όταν έχεις απέναντί σου ανθρώπους που έχουν ενθουσιασμό, αυτό κάνει τη διαφορά. Είναι νέοι άνθρωποι και δεν τους διασπά η υπόλοιπή τους ζωή. Μπορούν να αφοσιωθούν πολύ περισσότερο σε αυτό που κάνουν, και δεν υπάρχει κανένα παιχνίδι εξουσίας ανάμεσά μας.

Τα έργα που επιλέγεις δείχνουν τι συμβαίνει στην ψυχή και στο μυαλό σου ή μιλούν για την πραγματικότητα;
Με κάποιον τρόπο όλα καθρεφτίζονται στις επιλογές μας. Ήδη παίζεται στο Πόρτα το «Πόσο κοστίζει να ζεις;» της Μαρτίνα Μάγιοκ και στις 21 Νοεμβρίου κάνει πρεμιέρα ο «Γιατρός της τιμής του» του Πέδρο Καλντερόν ντε λα Μπάρκα, ένα έργο που ήθελα να κάνω εδώ και είκοσι χρόνια. Και στις δύο επιλογές έρχεται το στοιχείο του πραγματικού, καθώς απαντάνε σε κάτι που έχω σκεφτεί. Δεν έχω μια παγιωμένη αντίληψη για τα έργα, κάνω σκέψεις εξισορροπητικές για να λειτουργήσουν όλα.

banner

Τι σε έκανε να διαλέξεις το έργο ενός δραματουργού του χρυσού αιώνα της Ισπανίας;
Με ερεθίζουν πάρα πολύ τα έργα τα οποία δεν είναι γνωστά. Δεν θα ανέβαζα τον εικοστό Άμλετ της τελευταίας τριετίας, γιατί θέλω ο θεατής να εκπλαγεί, σε ένα βαθμό, να μην ξέρει τι θα δει. Έχω μια περιέργεια την οποία θέλω να μεταφέρω προς το κοινό. Όπως συμβαίνει με όλα τα έργα του ισπανικού μπαρόκ, έτσι και με τον «Γιατρό της τιμής του», υπάρχουν χαρακτηριστικά που ταιριάζουν πολύ στην ιδιοσυγκρασία του Έλληνα. Δυστυχώς έχουμε λουστεί την ελισαβετιανή κληρονομιά και αγνοούμε έργα εκείνης της εποχής. Είναι έργα τα οποία έχουν ορμή, γερή υπόθεση, ένταση, ποίηση, δράση και σασπένς. Το συγκεκριμένο μάλιστα είναι θρίλερ, δημιουργεί μια θεατρικότητα, ένα αρκετά εξωστρεφές και δυνατό θέατρο, καθόλου εγκεφαλικό.

Κρύβει όντως το έργο του μια απαισιοδοξία;
Καταγράφει έναν κόσμο υπό κατάρρευση, σε ένα ιστορικό πλαίσιο επί της βασιλείας του Δον Πέντρο. Είναι σαν να βλέπουμε την ιστορία ενός Οθέλλου. Είναι μια ιστορία ζήλιας και παρανόησης ενός συζύγου που θεωρεί ότι η γυναίκα του τον απατάει και παίρνει το νόμο στα χέρια του. Οδηγεί τα πράγματα σε μια παράνοια, η οποία αντανακλά εκείνη που υπάρχει έτσι κι αλλιώς γύρω του. Υπάρχουν αναγωγές στο σήμερα; Κατά μία έννοια ναι, καθώς έχει να κάνει με μια γυναικοκτονία. Και κάποιος θα μπορούσε να πει ότι διαλέξαμε το έργο για να είμαστε στο κλίμα της εποχής. Τόσα συμβαίνουν καθημερινά σε σχέση με αυτό το θέμα. Εμένα όμως με νοιάζει να υπάρχει μια πιο γενική θεώρηση των πραγμάτων, με την οποία ο καθένας θα μπορέσει να πάρει και να κατακτήσει αυτό που τον απασχολεί τη στιγμή που βλέπει το έργο.

Στο «Πόσο κοστίζει να ζεις;» της Μαρτίνα Μάγιοκ τι σε γοήτευσε;
Είναι ένα έργο το οποίο έχει μια πιο ισχυρή, πιο άμεση σύνδεση με το κοινωνικό, έχει έναν έντονο ανθρωπισμό που με συγκινεί. Το περιεχόμενό του αφορά το σήμερα, την ανάγκη να βρεθούν οι ταυτότητες, τους περιορισμούς, τις προσωπικές αναπηρίες, τις κοινωνικές αναπηρίες, την ένταξη και πάρα πολλά άλλα πράγματα για τα οποία ακούμε καθημερινά. Έχει την ελπίδα ενός ανθρωπισμού που όλοι τον έχουμε ανάγκη.