Θέμα

Πώς οραματίζονται το μέλλον οι καλλιτέχνες του Future N.O.W.;

Δημήτρης Μπαμπίλης, Βίκυ Κυριακουλάκου, Εύα Γιαννακοπούλου, Ηλίας Αδάμ
Δημήτρης Μπαμπίλης, Βίκυ Κυριακουλάκου, Εύα Γιαννακοπούλου, Ηλίας Αδάμ

Όσα μας επιβάλλονται και όσα οικειοθελώς ζούμε φαίνεται να ορίζουν και να δημιουργούν τη μοίρα τη ανθρώπινης ύπαρξης, να επικυρώνουν ή να απορρίπτουν τις ανθρώπινες πράξεις. Η Ιστορία γράφεται και είναι αναπόφευκτη. Τη θεατρική διάσταση της θέλουν να προσεγγίσουν οι καλλιτέχνες και οι ομάδες που επιλεγήκαν να συμμετέχουν στο φεστιβάλ της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση «Future N.O.W.». Πόσο ελπιδοφόρο είναι σε μια εποχή ακινησίας, λόγω καραντίνας, κάποιοι να εμπνέονται, να σχεδιάζουν και να αποκωδικοποιούν το μέλλον ως παρόν!

Με μια φαντασία που καλπάζει και με μία καταγγελτική διάθεση ετοιμάστηκαν για το «Future N.O.W.» δύο έργα για το νέο είδος «Kin Baby» της Εύα Γιαννακοπούλου και «Babybird Babybird» σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Μπαμπίλη και δύο έργα για τον πόλεμο «Η τέχνη του πολέμου» της Βίκυς Κυριακουλάκου και «We are in the army now» του Ηλία Αδάμ. Οι τέσσερις παραγωγές που δεν ανέβηκαν τον Νοέμβριο του 2020 λόγω lockdown, βιντεοσκοπούνται για να βγουν στο ψηφιακό περιβάλλον. Μέχρι να τις δούμε ψηφιακά θελήσαμε να μάθουμε από τους ίδιους τους δημιουργούς πώς βλέπουν το παρόν, ποιο είναι το μελλοντικό σενάριο που παρουσιάζουν μέσα από την παράσταση τους αλλά και πώς θα είναι το θέατρο στην «+covid εποχή».

banner

«Babybird babybird»-Δημήτρης Μπαμπίλης

Η ομάδα ΑΠΑΡÄΜΙΛΛΟΝ στις πρόβες του «Babybird babybird»
Η ομάδα ΑΠΑΡÄΜΙΛΛΟΝ στις πρόβες του «Babybird babybird»

Aποτέλεσμα συλλογικής δουλειάς, έρευνας, μελέτης, συνεντεύξεων και εν τέλει τεκμηρίωσης της πραγματικότητας είναι και, η νέα σκηνική πρόταση που ετοιμάζει η ομάδα ΑΠΑΡÄΜΙΛΛΟΝ στη Στέγη. Ο Δημήτρης Μπαμπίλης έχει αναλάβει τη σκηνοθεσία και όπως συμβαίνει με όλες τους τις δουλειές, κάθε παράσταση σε επίπεδο δραματουργίας είναι η πρόκληση ενός διαλόγου, από τον οποίο προκύπτουν οπτικές, εντυπώσεις, αφηγήσεις του πραγματικού, που τελικά παίρνουν την μορφή της εκάστοτε παράστασης. Το «Babybird babybird» είναι μία παράσταση ντοκιμαντέρ με θέμα την μείωση των γεννήσεων σε Ελλάδα και Ευρώπη, μιλάει για το παρόν, που έχει ήδη διαμορφώσει το μέλλον! Ποιο είναι αυτό;

Ο Δημήτρης Μπαμπίλης εξηγεί πως «το «Babybird babybird» μιλάει για τις προσωπικές, κοινωνικές και οικονομικές προεκτάσεις της μείωσης των γεννήσεων. Οι άνθρωποι στην Ελλάδα, πάντα σύμφωνα με τους αριθμούς, επιλέγουν όλο και περισσότερο να φέρουν στον κόσμο όλο και λιγότερα παιδιά. Εμείς εξετάζουμε τους λόγους που οδηγούν σε αυτό, κάνοντας μια απόπειρα να παρέμβουμε σε έναν διάλογο που μονοπωλείται από εθνικιστικές κορώνες περί «αλλοίωσης του έθνους» και άλλες τέτοιες αηδίες. Η παράσταση μοιραία δεν εξαντλεί την συζήτηση, παρουσιάζονται όμως ισχυρά επιχειρήματα, με σαφή και ξεκάθαρη θέση, μακριά από λογικές ίσων αποστάσεων, δημοκρατικότητας του διαλόγου και επιστημονικής ουδετερότητας. Μακριά από μας!

Δημήτρης Μπαμπίλης
Δημήτρης Μπαμπίλης

Όσο είναι πραγματικότητα ότι οι αριθμοί μειώνονται, άλλο τόσο είναι ότι υπάρχουν ένα σωρό απολύτως θετικοί και αυτονόητοι λόγοι: η επιλογή της έκτρωσης, η πρόσβαση σε τουλάχιστον βασικές μεθόδους αντισύλληψης, η σεξουαλική αλληλεκπαίδευση, η ολοένα αυξανόμενη γυναικεία χειραφέτηση, η σταδιακή απομάκρυνση από τους έμφυλους διαχωρισμούς των ρόλων, είναι κάποιοι από αυτούς τους λόγους, που ευτυχώς συμβάλλουν στην δυνατότητα της επιλογής να μην φέρεις ένα παιδί στον κόσμο χωρίς την θέληση σου, επειδή «πρέπει», επειδή αυτό περιμένουν από σένα, επειδή «είναι ο προορισμός σου», επειδή «το χρειάζεται η πατρίδα σου» ή όποια άλλη σεξιστική, ετεροκανονική, εθνικιστική σαχλαμάρα σου εκτοξεύουν. Ταυτόχρονα όμως εξετάζεται και κάτι ακόμα. Η σχέση του ατόμου με την αναπαραγωγή του, η επιλογή του να κάνει ή να μην κάνει παιδιά, έχει διαρρηχθεί από την εντεινόμενη επισφάλεια που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια, είναι δηλαδή όλο και λιγότερο ελεύθερη επιλογή, και περισσότερο προϊόν διεργασιών που μας ξεπερνούν. Αυτό που στην παράσταση ονομάζουμε ταξικό αδιέξοδο. Η συνείδηση ότι αν επιθυμούμε να αναπαραχθούμε τότε αναπαράγουμε την εκμετάλλευσή μας, σε έναν κόσμο που δεν μοιάζει με αυτόν που θα θέλαμε να ζούμε, ούτε εμείς ούτε τα παιδιά μας. Και δεν πρόκειται για ένα αμιγώς οικονομικό ζήτημα. Είναι πολύ περισσότερο υπαρξιακό. Όπως λέει και μια από τις «ειδικούς» που συμμετέχουν στην παράσταση «γιατί τελικά το αν είναι φτηνό ή όχι, δεν είναι λόγος για να αποφασίσεις αν θα κάνεις παιδί ή όχι, αν θα κάνεις έκτρωση ή όχι. Το αν θέλεις να ζήσεις μαζί με ένα παιδί, αυτό είναι για μένα το κριτήριο». Και ο κόσμος που ζούμε, η λαμπερή δυτική μας δυστοπία, μοιάζει να είναι φτιαγμένη για να μας αποθαρρύνει. Ανεξάρτητα από το αν, πότε και γιατί θα το επιθυμήσουμε».

banner

«Kin Baby»- Εύα Γιαννακοπούλου

Μια γεύση από τις πρόβες του «Kin Baby»
Μια γεύση από τις πρόβες του «Kin Baby»

Μεταξύ Νάπολης, Βαρκελώνης, Κωνσταντινούπολης, Βερολίνου και Αθήνας η Εύα Γιαννακοπούλου έχει παρουσιάσει περφόρμανς σε διάφορες πλαζ, πλατείες, ποτάμια, πάρκα και αυτοσχέδιες σκηνές στον δημόσιο χώρο, ενώ τα έργα της έχουν εκτεθεί σε μουσεία, ιδρύματα, γκαλερί και φεστιβάλ: Μουσείο Μπενάκη («The Same River Twice» (2019), «The Equilibrists» (2016), New York Museum (Νέα Υόρκη), Ίδρυμα ΔΕΣΤΕ, Goethe Institut Athen («Weasel Dance», 2019) κ.ά. Έχει συνεπιμεληθεί και συνδιοργανώσει καλλιτεχνικά πρότζεκτ και επιτελεστικές εκδηλώσεις, ενώ το 2013-14 ήταν συνεργάτρια του MPA-B (Month of Performance Art, Βερολίνο).

Για ένα μετά-ανθρώπινο μέλλον μιλά το «Kin Baby» με το οποίο συμμετέχει στο «Future NOW» και μιλώντας για αυτό, η Εύα Γιαννακοπούλου μας είπε:
«Το παρόν -προς το παρόν- χαρακτηρίζεται από περισυλλογή και σκεπτικισμό. Δεν είναι εύκολο εξάλλου να τελεί κάποια/ος υπό τη συνθήκη πανδημιών, εγκλεισμών και απαγορεύσεων. Αυτό βέβαια αποτελεί πρόκληση σε δημιουργικό, πολιτικό και σχεσιακό επίπεδο, γιατί επιταχύνει και με ένα τρόπο επιτάσσει την αναγκαιότητα του «επείγοντος» συμβάντος και των αναγκαίων συνάψεων. Υπό αυτή τη συνθήκη το μέλλον, δεν λειτουργεί πλέον ως προβολή -όπως εξάλλου υποδεικνύει και ο τίτλος του φεστιβάλ- αλλά συντελείται εδώ και τώρα και πραγματώνεται με όρους υβριδικούς και ορμητικούς. Η πρόκληση λοιπόν έγκειται στην εύρεση τακτικών που θα επιτρέψουν ανατροπές στο παρόν και υπεκφυγές της «κανονικότητας». Μία από αυτές θα μπορούσε να είναι και η υπερταυτιστική πεποίθηση ότι βρισκόμαστε κάπου αλλού, ότι είμαστε κάποιες/οι άλλες/οι , ή «κάτι» άλλο και ότι φέρουμε μία υποκειμενικότητα την οποία δεν μπορούμε καν να ορίσουμε.
Το «Kin Baby»-ως γνήσιο υδροφεμινιστικό μωρό- είναι ένα τέτοιο πλάσμα. Προς το παρόν κατοικεί στα βάθη των ωκεανών του απώτερου μετά-ανθρώπινου μέλλοντος και αρκείται, λόγω περιοριστικών μέτρων, σε ελάχιστες άλλα επιλεκτικές εμφανίσεις που προτάσσουν παράδοξες κοσμογονίες. Η ιδέα της παράστασης εκκινεί από το βιβλίο της D. Haraway «Staying with the Trouble: Making Kin in the Chthulucene» (2016), όπου η ίδια επινοεί την έννοια του κομπόστ ως ενδεχόμενο σε ένα αναπάντεχο σύμπαν μετα-ανθρώπινης εμπειρίας. Προτάσσοντας το σλόγκαν «Κάντε είδος -ή ακόμα καλύτερα- συνάψτε σχέσεις και όχι μωρά!», η θεωρητικός προτείνει μία φεμινιστική συνθήκη επιστημονικής φαντασίας όπου το μελλοντικό κομποστοποιημένο οικοσύστημα συγκροτείται από παράδοξες συμβιώσεις έμβιων και αβιοτικών όντων, μικροοργανισμών και υβριδικών πλασμάτων. Συνδυάζοντας την κατανυκτική ατμόσφαιρα της κοσμογονίας με το περιβάλλον ενός μαξιμαλιστικά φωταγωγημένου rave party, το «Kin Baby» προτείνει την επανεξέταση των γονεϊκών σχέσεων και των οικογενειακών συγκροτήσεων διαμορφώνοντας την εκρηκτική πραγματικότητα ενός εν τη γενέσει κομποστοποιημένου κόσμου».

«Η τέχνη του Πολέμου» -Βίκυ Κυριακουλάκου

Προβάροντας την «Τέχνη του Πολέμου» στις σκηνή της Στέγης
Προβάροντας την «Τέχνη του Πολέμου» στις σκηνή της Στέγης

Έχει συνιδρύσει και συνεργάζεται με τις θεατρικές ομάδες Nova Melancholia (από το 2006), Vacuum Theatre και Ferodo Bridges στο Λονδίνο (από το 2012), η ηθοποιός και σκηνοθέτρια, Βίκυ Κυριακουλάκου. Δουλειά της έχει παρουσιαστεί σε διάφορα φεστιβάλ και σκηνές της Ελλάδας και του εξωτερικού (Φεστιβάλ Αθηνών, Φεστιβάλ Φιλίππων, Πειραματική Σκηνή Εθνικού Θεάτρου, Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, Μπιενάλε Αθήνας, Φεστιβάλ Εδιμβούργου κ.ά.).

Στο «Future now», η Βίκυ Κυριακουλάκου συμμετέχει με την «Τέχνη του Πολέμου» μια παράσταση που προτείνει την αυτογνωσία ως ένα μέσο για το ταξίδι στο όποιο μέλλον και μιλώντας για την παράσταση μας είπε: «Η ιδέα και ο σχεδιασμός της παράστασης ξεκίνησε σε προ covid εποχή, οπότε το παρόν της αναφερόταν στο εργασιακό χώρο του γραφείου. Ωστόσο, αυτό που παραμένει επίκαιρο ως παρόν, είναι ένα περιβάλλον εργασίας που περιορίζει την προσωπική έκφραση, την ιδιαιτερότητα και την «αλλοκοτοσύνη». Μέσα σε αυτό το περιβάλλον γίνεται μια προσπάθεια εφαρμογής μοντέλων εργασίας και παραγωγικότητας βασισμένα στη μίξη των αρχών του εγχειρίδιου της «Τέχνης του Πολέμου» του Σουν Τσου με τις new age εργασιακές πρακτικές. Στο μέλλον όμως, η φύση είναι αυτή που θα νικήσει. Η έννοια της φύσης παρουσιάζεται σκηνικά με ένα παγόβουνο που αιωρείται και λιώνει σταδιακά στο σκηνικό χώρο και που συμβολικά μετουσιώνει τη φύση και την ταυτότητα του καθενός από τους ήρωες. Το μέλλον τους λοιπόν είναι να καταφέρουν (ή όχι) να αποδεχτούν την ταυτότητά σου και να την αφήσουν να τους παρασύρει σε έναν τρόπο ζωής που συνάδει με την προσωπικότητά τους. Εν τέλει, η παράσταση συνομιλεί με το ταξίδι της αυτογνωσίας».

«We are in the army now»- Ηλίας Αδάμ

Ηλίας Αδάμ
Ηλίας Αδάμ

Σπούδασε στη Νομική Σχολή αλλά τον κέρδισε η Τέχνη! Ο 29χρονος Ηλίας Αδάμ είναι σκηνοθέτης, δραματουργός και περφόρμερ και έργα του έχουν παρουσιαστεί σε σκηνές στην Ελλάδα, την Κύπρο και τη Γερμανία. Μας εντυπωσίασε με την επιλογή του ν’ ανεβάσει το πρώτο βιβλίο του Εντουάρ Λουί «Να τελειώνουμε με τον Εντύ Μπελγκέλ» στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου και ακόμα περισσότερο με το «Father Help Us. Ένα show για τον πατέρα μου», ένα έργο στα όρια της αυτοβιογραφίας και της μυθοπλασίας.

Για το «We are in the army now» με το οποίο συμμετέχει στο «Future Now» , ο Ηλίας Αδάμ μας είπε: «Η οικονομική κρίση, προσφυγική καταστροφή, η κλιματική αλλαγή, η έμφυλη βία, η ομοφοβία και ο ρατσισμός, η έντονη καταστολή, η δολοφονική ορμή της αστυνομίας και τώρα η υγειονομική κρίση μαζί με τις ακραίες ανισότητες που ανέδειξε φτιάχνουν το παζλ ενός δυστοπικού παρόντος. Ο ύστερος καπιταλισμός σάπισε, μας παρέλυσε και το χειρότερο είναι ότι μας στέρησε μάλιστα και τη δυνατότητα να φαντασιωθούμε κάτι διαφορετικό. Είναι σαν να έχουμε πέσει σε μια συλλογική, πολιτικού τύπου κατάθλιψη. Η πολιτική είναι χρόνος και το θέατρο επίσης. Πρέπει να μιλάμε για τους μηχανισμούς που μας καταπιέζουν. Οι "δολοφόνοι" πρέπει να κατονομάζονται (παραπομπή στο τελευταίο βιβλίο του Εντουάρ Λουί "Ποιός σκότωσε τον πατέρα μου" που μεταφράστηκε πρόσφατα από τους Αντίποδες και το οποίο θέλω πολύ να ανεβάσω στο εγγύς μέλλον). Το «We are in the army now» είναι ένα θεατρικό happening με glitter, social media, politics και με πολλή προσωπική εξομολόγηση που ελπίζω να λειτουργεί ως μέσο πολιτικής ενδυνάμωσης και χειραφέτησης».

 

Οι καλλιτέχνες του «Future now» μιλούν για τις αλλαγές που θα φέρει στο θέατρο η +covid εποχή

Εύα Γιαννακοπούλου
Εύα Γιαννακοπούλου

Εύα Γιαννακοπούλου: «Το θέατρο φαίνεται εκ πρώτης να πλήττεται λόγω περιοριστικών μέτρων. Οι αίθουσες είναι κλειστές, το δια ζώσης κοινό ανύπαρκτο, οι μάσκες είναι ενίοτε υποχρεωτικές ακόμα και στις πρόβες, το σενάριο διαφοροποιείται, εφόσον δεν επιτρέπεται η σωματική εγγύτητα κ.ο.κ. Παρόλα αυτά φαίνεται ότι κάτι αλλάζει, καθώς η αναγκαιότητα των «μετατοπίσεων» στo πεδίο της performance αποτελεί πλέον ζωτική αναγκαιότητα. Η μετατόπιση της δραματουργίας στο διαδίκτυο ενισχύεται ιδιαίτερα στην +covid εποχή, καθώς τα κοινωνικά μέσα δικτύωσης, τα sites γνωριμιών, τα βιντεοπαιχνίδια και το cosplay, αποτελούν επίσης πεδία που διαπραγματεύονται την πολλαπλότητα ή την πολυπλοκότητα των ταυτοτήτων και τις επιτελεστικές τους συνιστώσες, θολώνοντας τα όρια μεταξύ παρασκηνίων και σκηνής, του εαυτού, «των εαυτών» και της/του άλλης/ου. Σε αυτό το σημείο αξίζει κάποια/ος να διερωτηθεί εάν το instagram είναι λιγότερο δημόσιο από την πλατεία Ομόνοιας. Μάλλον όχι, όμως ο δημόσιος χώρος στην φυσική του διάσταση φαίνεται επίσης να επανεξετάζεται στην +covid εποχή. Έχει ενδιαφέρον να συλλογισθούμε τον επαναπροσδιορισμό του δημόσιου χώρου ή τις νέες μορφές δημόσιου ή ημιδημόσιου που αναδεικνύονται και τις επιτελεστικότητες που επιφέρουν. Πως συναθροιζόμαστε ή διαδηλώνουμε ή πως επιστρέφουμε ή επανεφευρίσκουμε -κατά τη διάρκεια του εγκλεισμού- τις οάσεις πράσινου στα αστικά κέντρα; Πως μεταβάλλεται η κοινωνκή διάδραση στο δημόσιο χώρο και τι είδους «σκηνές» μπορούν να συγκροτηθούν, σε ποιο κοινό απευθύνονται και ποια όρια χρειάζεται –αν αυτό καθίσταται αναγκαίο- να καταρριφτούν; Σε μια καθημερινότητα κατά την οποία η επανακατάληψη του δημόσιου χώρου βιώνεται ως αναγκαιότητα, ας φαντασθούμε πως θα επιτελέσουμε την μελλοντική μας διάδραση».

Δημήτρης Μπαμπίλης: «Το θέατρο είναι το βασίλειο του αμόρφωτου. Ας το παραδεχτούμε. Πριν την πανδημία, όπως και κατά την διάρκειά της, βλέπουμε και ακούμε κάθε πιθανή ηλιθιότητα που πλασάρεται ως παράσταση, εργαστήριο, σεμινάριο, κριτική, πρόγραμμα, βιβλίο, γιατί όχι και όλα τα παραπάνω ταυτόχρονα, χωρίς κανείς να απαντά δημόσια σε κανέναν, χωρίς κανείς να παραδέχεται ότι ακούει δημόσια κανέναν. Ο θόρυβος αυτού του ρεσιτάλ ανοησίας, συχνά καταπίνει τις όποιες ελάχιστες φωνές που αρθρώνουν ένα επιχείρημα, είτε σε επίπεδο φόρμας, είτε σπανιότερα σε επίπεδο περιεχομένου. Και δεν μιλώ για τις εργασιακές συνθήκες. Βραβεία εκμετάλλευσης απονέμονταν καθημερινά σε «θεατρικά» μπαρ και σαλόνια φίλων-συνεργατών. Χάρη στις πρόσφατες κινητοποιήσεις φαίνεται κάτι να μετακινείται, αλλά η ελπίδα ότι η βλακεία θα νικηθεί μοιάζει ακόμα ψευδαίσθηση. Έχω λοιπόν την αίσθηση ότι αν δεν αναλάβουμε όλοι την ευθύνη της θέσης που μας αντιστοιχεί, αν δεν μιλήσουμε ανοιχτά δημόσια και με ονόματα, αν δεν στηρίξουμε τους ανεξάρτητους χώρους με τον ίδιο ζήλο που αιτούμαστε την στήριξη των ιδρυμάτων, αν δεν αποδώσουμε ξανά στο θέατρο την θέση που του αντιστοιχεί στην δημόσια σφαίρα, η «+covid εποχή» δεν θα είναι τίποτα περισσότερο από το αποτέλεσμα της περιβόητης «αυτορρύθμισης της αγοράς»: άνθρωποι θα εγκαταλείψουν το επάγγελμα, το «πρόβλημα» με τις «χίλιες πεντακόσιες παραστάσεις» θα λυθεί μαγικά, οι απλήρωτες πρόβες θα γίνονται «ψηφιακές συναντήσεις» και το βασίλειο του αμόρφωτου θα γίνει αυτοκρατορία».


 

Βίκυ Κυριακουλάκου
Βίκυ Κυριακουλάκου

Βίκυ Κυριακουλάκου: «Η φύση, η προσωπικότητα, η ετυμολογία του θεάτρου είναι αντιφατική ως προς τις αρχές της covid εποχής. Αλλαγές στον τρόπο δουλειάς των ηθοποιών ως ένα βαθμό γίνονται και εφαρμόζονται, αλλά στον τρόπο παρουσίασης δυστυχώς δεν υπάρχουν πολλές επιλογές. Το θέατρο είναι τόσο ζωντανό όσο και η επικοινωνία που υπάρχει ανάμεσα στους ηθοποιούς με τους θεατές-ήδη εξ ορισμού οι τελευταίοι βαπτίζουν και το ίδιο το μέσο. Η τηλε-θέαση του θεάτρου έχει νόημα μόνο για αρχειακούς, εκπαιδευτικούς και ακαδημαϊκούς σκοπούς. Ωστόσο το θέατρο έχει τρομακτική δύναμη, που πηγάζει από την ίδια τη φύση του ανθρώπου και την ανάγκη του από την αρχής της ύπαρξής του ιστορικά, αλλά και ηλικιακά να βρίσκεται πάντα συνοδοιπόρος του. Γι αυτό και δε θα χαθεί, θα ξεκουραστεί και θα επιστρέψει. Και θα επιστρέψουμε όλοι μαζί στο χώρο του, όταν οι συνθήκες το επιτρέψουν. Οι άνθρωποι που το υπηρετούν όμως πρέπει να στηριχθούν για το διάστημα της ανάπαυσης. Είναι επαγγελματίες που τους κινητοποιεί κάτι περαιτέρω από την επιβίωση την οικονομική για να κάνουν αυτή τη δουλειά. Γι αυτούς το θέατρο είναι η αυτοπραγμάτωσή τους και αυτή την κορυφή των αναγκών, δεν είναι δίκαιο κανένας να την στερείται. Στηρίζουμε λοιπόν τους ανθρώπους του έμπρακτα με τρόπους που δεν τους προσβάλουν και τους υπενθυμίζουν ότι είναι κι αυτοί μέλισσες της κυψέλης και όχι κηφήνες».

Ηλίας Αδάμ: «Η μετά-κόβιντ εποχή δεν ξέρω πώς θα είναι, φοβάμαι. Έχω την ελπίδα το θέατρο να γίνει πιο πολιτικό, πιο σχετικό και λιγότερο αδιάφορο. Από άποψη μέσων, η χρήση της τεχνολογίας, του ίντερνετ, των social media, των οθόνων στις οποίες περνάμε το μεγαλύτερο κομμάτι της μέρας μας θα γίνουν κομμάτια της θεατρικής συνθήκης, θα την ενισχύσουν και θα κάνουν πιο σύγχρονη τη γλώσσα της, αλλά δεν πιστεύω ότι ποτέ θα την αντικαταστήσουν. Σχετικά με τις μαγνητοσκοπημένες παραστάσεις, δεν ξέρω. Είναι βίαιη η κινηματογράφηση, κάτι κλέβεται, δεν υπάρχει η ίδια ιερότητα του μοιράσματος, της επικοινωνίας. Είναι σαν να λέω στον θεατή τώρα θα πάρεις μια ιδέα πώς θα ήταν η παράσταση αν την έβλεπες από κοντά. Έχω την αίσθηση ότι μια βιντεοσκοπημένη παράσταση υπόσχεται, προετοιμάζει, δίνει ένα τρέηλερ, αλλά δεν είναι το έργο τέχνης καθεαυτό. Επίσης ζητήματα δημιουργεί η όλη συνθήκη σχετικά και με τα δικαιώματα των συντελεστ(ρι)ών (το ΣΕΗ έκανε πρόσφατα μια σχετική ανακοίνωση)».


Καλλιτεχνική επιμέλεια φεστιβάλ «Future N.O.W.», Ιλειάνα Δημάδη και Κωνσταντίνος Τζάθας.

Σχετικά Θέματα