Συνέντευξη

Οι πρωταγωνιστές πίσω από 6ο Φεστιβάλ Νέων Χορογράφων

Από -

Είναι νέοι, δραστήριοι και γεμάτοι όνειρα οι χορογράφοι που συμμετέχουν στο 6ο Φεστιβάλ Νέων Χορογράφων στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση. Ποια είναι τα ινδάλματα τους και τι είναι για εκείνους ο χορός;

Danae & Dionysios

Τι είναι ο χορός για εσάς;
Ο χορός και η σύνθεση είναι το βασικό μας εργαλείο για επικοινωνία. Με τα έργα μας έχουμε ανάγκη να μοιραστούμε τους προβληματισμούς μας σχετικά με τη σύγχρονη στάση απέναντι στη φύση, τα πλάσματά της και ό,τι έχει απομείνει στον κόσμο μας δίχως ανθρώπινες παρεμβολές. Για εμάς είναι ένα είδος ακτιβισμού - και μάλιστα από τα πιο ισχυρά - οπότε και έχει μεγάλη βαρύτητα το τι επιλέγουμε να μοιραστούμε και ο τρόπος που το κάνουμε. Δεν μπορούμε να φανταστούμε κάτι πιο ειλικρινές από το σώμα και ό,τι κουβαλάει την κάθε στιγμή. Τις μνήμες του, τις πρόσθετες πληροφορίες που του δίνουμε και την ενέργειά του.

Ποιος υπήρξε ίνδαλμα ή μέντοράς σας;
Όσο είμαστε ανοιχτοί σε ερεθίσματα και όσο κάθε πληροφορία που μας αφορά μπορεί να αποτελέσει έμπνευση για δημιουργία, τότε πιστεύουμε πως δεν χρειάζεται να ταυτίζουμε ανθρώπους με ινδάλματα ή μέντορες. Φυσικά, υπάρχουν άνθρωποι που είναι σταθμοί στη ζωή μας και μας βοηθούν να συνειδητοποιούμε κάθε φορά και λίγο παραπάνω ποίοι είμαστε και τι μας ενδιαφέρει να κάνουμε. Τι μας αφορά και τι επικοινωνεί με εμάς. Η επεξεργασία και το φιλτράρισμα των πληροφοριών τους είναι από τις πιο χρήσιμες διαδικασίες. Παρόλα αυτά η ταύτισή τους με κάτι ιδανικό δεν μας ταιριάζει. Αν θα έπρεπε να σκεφτούμε κάτι που θαυμάζουμε απόλυτα και μας συγκινεί κάθε φορά αυτό είναι η φύση, η φυσική τροπή των πραγμάτων, ο κύκλος της ζωής που κανείς δεν μπορεί να ελέγξει και υπήρξε και θα υπάρχει πάντα, πριν και μετά από εμάς.

Πώς θα συστήνατε την παράστασή σας;
«ΑΤΜΑ» στα Σανσκριτικά σημαίνει ο πραγματικός ή ανώτερος εαυτός που κάθε άνθρωπος οφείλει να ανακαλύψει για να φτάσει στη φώτιση. Πρόκειται για ένα έργο γεμάτο διαδοχικές εικόνες όπου η μία μετά την άλλη συντελούν στη δόμηση ενός κόσμου που φαντάζει ονειρικός, ενός κόσμου ξεχασμένου από τον χρόνο που σκοπό έχει να προβληματίσει και να παραθέσει ερωτήσεις. Στην πορεία του έργου γεννιούνται μορφές πλασμάτων εμπνευσμένες είτε από ζωώδη χαρακτηριστικά, είτε από αυτόχθονες πολιτισμούς και διαδεχόμενες η μία την άλλη στοχεύουν στο να κινήσουν τον χώρο και όχι να κινηθούν σε αυτόν. Ζώα και άνθρωποι γίνονται ένα και συνθέτουν μια πραγματική μάχη ανάμεσα στο πρωτόγονο ένστικτο και τη σύγχρονη ψευδαίσθηση.

Μυρτώ Γράψα

Τι είναι ο χορός για εσάς;
Κάτι που θυμάμαι να υπάρχει ως επιθυμία από πολύ νωρίς στη ζωή μου. Τόσο οικεία όσο και ζωντανή. Πλέον πέρα από την επιθυμία έχει εξελιχθεί στο μέσο με το οποίο υπάρχω στη δουλειά μου σε πολλούς διαφορετικούς τομείς. Διδασκαλία, δημιουργία, performance, θέατρο. Το ανθρώπινο σώμα αποτελεί ένα ευφυές εργαλείο και ο χορός είναι ένας τρόπος να αφηγηθείς μια ιστορία. Δεν είναι ο μόνος, αλλά υπάρχει μια αλήθεια στην ανθρώπινη κίνηση, που με αφορά πολύ.

Ποιος υπήρξε ίνδαλμα ή μέντορας σας;
Δεν δουλεύει πολύ το μυαλό μου με πρότυπα. Με εμπνέουν πολλές προσωπικότητα εντός και εκτός του χώρου του χορού. Είναι οι δικοί μου άνθρωποι πρώτα από όλα, όσοι έχω κοντά μου. Μετά είναι η ματιά και η ευφυία ορισμένων δημιουργών όπως ο Forsythe, η Pina, η Maguy Marin, ο Emanuel Gat. Έχω ιδιαίτερη σχέση επίσης με τη μουσική, με εμπνέει το θέατρο η φωτογραφία και η μόδα. Με συγκινεί οτιδήποτε έχει να κάνει με το διάστημα και ας μην το κατανοώ.

Πώς θα συστήνατε την παράσταση σας;
Το «BRIGHTER» επιχειρεί να επαναδιατυπώσει ορισμένα ερωτήματα γύρω από την ηδονή τον πόνο και την ευτυχία. Είναι ένα ανθρωποκεντρικό περιβάλλον που μέσα από τις δύο παράλληλες δομές της χορογραφίας και της μουσικής διερευνά αυτό που φέρνει την ευτυχία και αυτό που η φύση μας πραγματικά επιθυμεί. Παρά τον «φωτεινό» τίτλο, η παράσταση αυτή προτείνει την καταβύθιση στο σκοτάδι της επιθυμίας, όχι για να δημιουργήσει απλώς μια διπλή ανάγνωση στα πράγματα –αυτήν της εναλλαγής του φωτός με το σκοτάδι–, αλλά για να μας παραπέμψει στη συμφιλίωση με ό,τι συνιστά τον πυρήνα του ανθρώπινου: το άγνωστο.

ΟμάδαΡοπής

Τι είναι ο χορός για εσάς;
Χορός είναι το σώμα ως εργαλείο έκφρασης μέσα από την κίνηση. Ένας μηχανισμός απελευθέρωσης τον πνευματικού κόσμου και σωματοποίησης του, σε μια προσπάθεια να αποτυπωθούν ανάγκες της ύπαρξης μας. Μια τέχνη που αντλεί ζωή από σώμα, πνεύμα και ψυχή. Από σώμα που ορίζεται από τις φυσικές του αντοχές, που δεν αντέχει για πολύ, καταβάλλεται, ξεκουράζεται και επιστρέφει μέχρι να κουραστεί ξανά. Μια γλώσσα που δεν μιλά αλλά κινείται, απενοχοποιημένα, και αποφορτισμένα από τις λέξεις. Τα πάντα γύρω μας είναι δυνητικά χορός, τα φύλλα πάνω σε ένα δέντρο που τα κινεί ο άνεμος, οι άνθρωποι που περπατούν στην πόλη ακόμα και ένα όχημα που σταθμεύει.

Ποιος υπήρξε ίνδαλμα ή μέντορας σας;
Οι επιρροές μας είναι ποικίλες. Στη μουσική: Γιάννης Ξενάκης, Ιγκόρ Στραβίνκσυ, Τσαϊκόφσκυ κι Γκιέργκυ Λίγκετι. Στο θέατρο: Χάινερ Μίλλερ, Χάρολντ Πίντερ, Μιχαήλ Μαρμαρινός και Γιον Φόσσε. Στο χορό: Τρίσα Μπράουν, Τερέσα Ντε Κέερστμακερ, Πίνα Μπάους, Μερς Κάνινχαμ και DV8. Κατά τα άλλα πολλοί άνθρωποι και καταστάσεις. Συνέχεια μαθαίνεις και εμπνέεσαι από τους δασκάλους σου, τους συνεργάτες σου, τους άλλους καλλιτέχνες, την καθημερινότητα. Αρκεί να μπορείς να παρατηρείς.

Πώς θα συστήνατε την παράσταση σας;
To «Dépaysement» δεν είναι χορός. Είναι μια διαδραστική συνθήκη, όπου ήχος, λόγος, κίνηση και χώρος συνδράμουν ισόποσα για τη δημιουργία ενός θεάματος. Μέσα στη συμβατική κατάσταση αυτού του θεάματος, που εμπεριέχει μια πρόφαση ιδιωτικότητας, εξετάζουμε το βλέμμα του ίδιου του θεατή. Τα προαναφερθέντα δομικά στοιχεία του έργου αλληλεπιδρούν, συντονίζονται ή αποσυντονίζονται και τελικά επιβάλλονται, τόσο στους χορευτές όσο και στους θεατές. Ώστε τελικά να τεθεί το ερώτημα «ποια είναι η σχέση του θεατή με το θέαμα και που βρίσκονται τα όρια της». Έχοντας το έργο του Χάινερ Μίλλερ «Περιγραφή εικόνας» σαν αρχικό έναυσμα, το Dépaysement είναι μια εικόνα συμβατικά μεταμορφωμένη σε κίνηση, λόγο και ήχο την οποία βλέπουμε ξανά και ξανά, ώστε καθε φορά να επαναπροσδιορίζεται η ουσία της. Παρασυρόμενος ο θεατής σε αυτή τη δίνη μέχρι τέλους καταλήγει στο να μετατοπιστεί σε ένα περιβάλλον ανοίκειο, διαφορετικό από το αρχικό. Να βιώσει δηλαδή αυτό που λέει ο τίτλος του. Το συναίσθημα του «Dépaysement».

Έλενα Αντωνίου

Τι είναι ο χορός για εσας;
Είναι μια ζωντανή σχέση, χωρίς όρια, που κάποιες φορές είναι προσιτή και λυτρωτική και κάποιες άλλες σκληρη και επίπονη. Ο χορός για μένα είναι κίνηση, μετακίνηση, είτε από μέσα προς τα έξω, είτε από έξω προς τα μέσα. Δεν είναι απλά διέξοδος, τρόπος έκφρασης ή κάτι που μου αρέσει πολύ να κάνω. Ο χορός για μένα είναι η ανάγκη μου να παράγω έργο, είναι η εργασία μου.

Ποιος υπήρξε ίνδαλμα ή μέντορας σας;
Υπάρχουν μερικοί. Μέσα στα χρόνια και ανά περιόδους αλλάζουν. Οι περισσότεροι δεν είναι από την τέχνη του χορού. Είναι καλλιτέχνες από άλλα είδη Τέχνης ή καλλιτέχνες που έχουν ως εργαλείο τους την κίνηση και δημιουργούν με μια ευρύτερη οπτική για το τί είναι χορός. Συνέχεια μαζεύω και αποθηκεύω υλικό, ως αναφορές, από πολλά και διαφορετικά πράγματα, από ένα video clip της Beyonce μέχρι ένα βιντεάκι του Bruce Nauman που αποθήκευσα πρόσφατα.

Πώς θα συστήνατε την παράσταση σας;
Στο έργο «Μainstage» προσκαλώ τον θεατή να αναπτύξει μια ζωντανή σχέση τόσο με το έργο όσο και με τον χώρο. Δίνεται χώρος και χρόνος όχι απλά να κοιτάξεις αυτά που συμβαίνουν αλλά να τα παρατηρήσεις σε σχέση με τον καλλιτέχνη, τον χώρο αλλά και τους ίδιους τους θεατές. Αλλαγή θέασης, δυσδιάκριτη χειραγώγηση, αβίαστη και οργανική συμμετοχική εμπειρία. Μια προσπάθεια συντονισμού στο «εδώ και τώρα» της δράσης με στόχο την απελευθέρωση του βλέμματος και τη μετακίνησης της εσωτερικής διεργασίας του κάθε ένα από εμάς.

Μαργαρίτα Τρίκκα

Τι είναι ο χορός για εσας;
Αδρεναλίνη και προβλήματα. Βέβαια αυτό δεν είναι η αλήθεια ακριβώς, αλλά αν ήμουν κυνική αυτό θα έλεγα. Θέλοντας να πω ουσιαστικά, πως ο χορός για όσους κι όσες είναι χόμπι είναι υπέροχος, λυτρωτικός, σχεδόν ψυχοθεραπεία αν βρεις και το σωστό δάσκαλο ή δεις μια καλή παράσταση. Για μένα όμως ο χορός είναι το επάγγελμά μου και ως τέτοιο είναι μέσα στην καθημερινότητά μου με τα όλα του. Είναι οι στιγμές έμπνευσης, δημιουργίας και απελευθέρωσης στις πρόβες, που είναι πολύτιμες. Είναι οι ώρες της διδασκαλίας, γιατί πέρα από το διδάσκειν το οποίο με συγκινεί έτσι κι αλλιώς, είναι και η μοναδική στιγμή που δε σκέφτομαι 2 πράματα συγχρόνως. Και σίγουρα είναι οι παραστάσεις που είναι συγκινητικό μόνο κ μόνο να βλέπεις τους κόπους σου να δικαιώνονται, για να μην πω για το συναίσθημα του onstage. Παράλληλα όμως, παραδέχομαι πια πως μου χαρίζει και άφθονο στρες, οικονομικά προβλήματα, υπερκόπωση, έλλειψη χρόνου να δω αγαπημένα πρόσωπα, να κάνω Κυριακές ή διακοπές και άγχος για το μέλλον. Μια ζυγαριά λοιπόν, διπολικότητα κι όσο αντέξουμε. Σύνταξη έτσι κι αλλιώς μάλλον δε θα πάρουμε, ας το ευχαριστηθούμε.

Ποιος υπήρξε ίνδαλμα ή μέντορας σας;
Η τελευταία μέντορας ήταν η δασκάλα μου του χορού στο «Εργαστήρι Χορού και Κίνησης» την ερασιτεχνική σχολή μου που πήγαινα ως μαθήτρια στη Χαλκίδα. Το τελευταίο μου ίνδαλμα ήταν ο Kurt Cobain. Μετά άκουσα πολύ πανκ και σταμάτησα να πιστεύω στα ινδάλματα. Άρχισα έτσι να πιστεύω στις συνεργασίες. Φυσικά θαυμάζω με τη σειρά μου κι επηρεάζομαι από τους ογκόλιθους της τέχνης όπως η Maguy Marin, ο Hieronymus Bosch, ο Stanley Kubrick ή ο Σταμάτης Γονίδης, αλλά το ίδιο μου συμβαίνει σχεδόν με κάθε δάσκαλο ή δημιουργό, νέο ή γέρο, ζωντανό ή πεθαμένο, που γνωρίζω το έργο του. Είναι πολλοί οι καλλιτέχνες που εχω σκεφτεί «αχ, κοίτα τι ωραία που έφτιαξε αυτό ή τί ωραία που απέδωσε εκείνο». Όμως στην πραγματικότητα, οι άνθρωποι με τους οποίους συνεργάστηκα -με την όποια τους ιδιότητα- είναι εκείνοι που μου άνοιξαν πεδία άγνωστα μπροστά μου, μου έδειξαν τρόπους που δεν είχα σκεφτεί και αισθητικές που δεν ήταν οικείες αλλά ηταν γοητευτικές. Σαν διαδικασία πιο πολύ κι όχι τόσο σαν αποτέλεσμα, εννοώντας πως με έμαθαν πώς να κάνω τα πράγματα να συμβαίνουν, όχι πώς να φαίνονται. Όχι πως το χω καταφέρει κιόλας δηλαδή αλλά τουλάχιστον έχω καλές παρέες στη διαδρομή.

Πώς θα συστήνατε την παράσταση σας;
Έξι άνθρωποι επί σκηνής βιώνουν τη στιγμή της Ήττας τους ξανά και ξανά και με διαφορετικούς τρόπους. Κάνουν ένα βήμα μπρος και δύο πίσω, συσπειρώνονται σε συμπαγές σύνολο ή έρχονται αντιμέτωποι με αυτή ως μονάδες. Έχουν ριχτεί στον πόλεμο με λύσσα, με όλο το ρίσκο, και την ελπίδα, έχοντας όλο το δίκιο με το μέρος τους. Κι έτσι, έρχονται αντιμέτωποι με το γελοίο και τη ματαιότητα, όμως είναι ρεαλιστές: Αποζητάνε το αδύνατο. Προχωρούν προς τη στιγμή της ήττας τους: εκείνη τη ρωγμή στο χρόνο που είτε με πάταγο είτε αθόρυβα σημαδεύει τον άνθρωπο. Και μετά έρχεται η ησυχία, η άπνοια.

Αναλυτικές πληροφορίες από τον οδηγό θεάτρου

Σχετικά Θέματα