Κριτική

Οι 12 Ένορκοι

Από -

Στη σκιά ενός «ναι μεν, ­αλλά», που διερωτάται σχετικά με την ηθική του «άσπρου και του μαύρου» και διε­ρευνά τις οριακές στιγμές της ζωής, όπου τα κοινωνικά στερεότυπα και τα προσωπικά απωθημένα δεν αφήνουν τον άνθρωπο να δει την ουσία των πραγμάτων, κινείται­ το υπαρξιακό αυτό δράμα. Ένα ανήλι­κο αγόρι από τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα κατηγορείται για τη δολοφονία του πατέρα του. H κατηγορία στοιχειοθετείται από τις καταθέσεις δύο μαρτύρων που δεν αφήνουν περιθώριο για ενδοιασμούς. Φαινομενικά η δουλειά των ενόρκων είναι απλή. Όταν όμως πέφτει στο τραπέζι ο σπόρος της αμφιβολίας, ξεκινά ένα «ξεγύμνωμα» των χαρακτήρων.

Η εξέλιξη της πλοκής έχει αμείωτο σασπένς, ωστόσο το ισχυρότερο ατού είναι ο εξαιρετικός θίασος, με καλύτερους τους Χρ. Στυλιανού, Κ. Τριανταφυλλόπουλο και Β. Παλαιολόγο (παίζουν επίσης οι Κ. Αρζόγλου, Γ. Γιαννόπουλος, Π. Λια­νός, Χ. Μαυρουδής, Μ. Ιωνάς, Απ. Μπόλλας, Αλ. Πέρρος, Ν. Παρασκευόπουλος, Κ. Μουταφτσής). Το σκηνικό περιβάλλον είναι κάπως ασφυκτικό. Μια μεγαλύτερη άνεση θα ενίσχυε τη θεατρικότητα όσο και τους ηθοποιούς, ιδιαίτερα στις αποκαλυπτικές σκηνές αυτογνωσίας μπροστά στον καθρέφτη.