Συνέντευξη

Νατάσα Σαραντοπούλου: «Τα ψηφιακά έργα μας γλιτώνουν από το να παριστάνουμε ότι πήγαμε στο θέατρο ενώ είμαστε κλεισμένοι σπίτι»

«ΙΛΙΣΣΟΣ/ λίμπο eξótica» είναι το τίτλος του ψηφιακού έργου που δημιούργησε η Νατάσα Σαραντοπούλου για το 8ο Φεστιβάλ Νέων Χορογράφων της Στέγης. Μέσω μιας βιντεοσκοπημένης πορείας 360 μοιρών στο YouTube, ο επισκέπτης μπορεί να περιηγηθεί στην τρισδιάστατη απεικόνιση της εγκατάστασης και να βιώσει μια σκηνοθετημένη εμπειρία χώρου, έχοντας τη δυνατότητα να κοιτάζει σε 360 μοίρες κάθε στιγμή του βίντεο. Κάνει πρεμιέρα το Σάββατο 20 Μαρτίου και μπορείτε να το δείτε μέσα από το YouTube Channel του Ιδρύματος Ωνάση, ή το Onassis.org

banner

Ποια είναι η πρώτη πιο δυνατή εμπειρία σου στο χορό;
Όταν ήμουν μικρή είχα μια φούστα λαμπάντα. Έστριβα γύρω από τον εαυτό μου μέχρι να πέσω κάτω από τη ζαλάδα. Ήθελα να τη βλέπω να κουνάει.

Ποιον χορογράφο θαυμάζεις και γιατί;
Θαυμάζω τους χορογράφους που έχουν χιούμορ και καταφέρνουν να εμπιστεύονται στο κοινό κάτι δικό τους, προσωπικό, που με ένα μαγικό τρόπο αρχίζει να αφορά και άλλους ανθρώπους πέρα από τους ίδιους. Δεν μπορώ τους σοβαροφανείς.

Πώς «ακούει» ένα σώμα το άλλο;
Ειδικά τον τελευταίο καιρό γινόμαστε μάρτυρες περιστατικών που απαντούν στο αντίστροφο ερώτημα, πως δηλαδή ένα σώμα δεν ακούει το άλλο. Από που να το πιάσουμε; Από την αστυνομική αυθαιρεσία, από τα περιστατικά σεξουαλικής βίας που αποκαλύπτονται, από τη λογοκρισία, από την απεργία πείνας του Κουφοντίνα; Από τα περιοριστικά μέτρα χωρίς νόημα και χωρίς αποτέλεσμα, που κοντεύουν να μας τρελάνουν, που δεν τα τηρούν ούτε αυτοί που μας κουνάνε το δάχτυλο; Και δεν είναι μόνο αυτά που συμβαίνουν, πολλά δεν είναι καινούρια, είναι ο καταιγιστικός ρυθμός και η ένταση με την οποία συμβαίνουν μέσα σε αυτή την ασφυκτική καταστολή. Με κάθε ευκαιρία οι πολίτες απαξιώνονται με μια κυβέρνηση να φορτώνει τις δικές της ευθύνες εδώ κι εκεί και να μην κρατάει ούτε τα προσχήματα. Είναι εξαντλητικό και δεν ξέρω πια ούτε πως ακούει ούτε πως ακούγεται ένα σώμα. Την περασμένη χρονιά μάλλον θα σου έλεγα πως θα πρέπει να είναι διαθέσιμο και χαλαρό. Τώρα θέλω να το ξανασκεφτώ.

Τι σου αρέσει στην ιδέα του Φεστιβάλ Ελλήνων Χορογράφων;
Συγκεκριμένα φέτος, λόγω της πανδημίας, το Φεστιβάλ Νέων Χορογράφων ζητούσε έργα που είναι προορισμένα να παρουσιαστούν ψηφιακά. Τα ψηφιακά έργα μας γλιτώνουν από το να παριστάνουμε ότι πήγαμε στο θέατρο ενώ είμαστε κλεισμένοι σπίτια μας. Το βρίσκω πολύ εύστοχο να μην προσπαθήσει να αντικαταστήσει τη θεατρική συνθήκη με κάτι που μοιάζει με θέατρο αλλά δεν είναι. Προσωπικά μου έδωσε κίνητρο να πειραματιστώ με κάτι που υπό άλλες συνθήκες μάλλον δε θα δοκίμαζα και μπορώ να πω, πως αν και είναι τελείως διαφορετικό, το απόλαυσα πολύ.

Ποια είναι η μεγαλύτερη αγωνία σου για το έργο «ΙΛΙΣΣΟΣ/ λίμπο eξótica» που θα παρουσιάσεις;
Αγωνία αλλά και λαχτάρα είχα για το έργο κατά τη διάρκεια της υλοποίησης του με τους συνεργάτες μου, γιατί χρησιμοποιούμε τελείως καινούρια μέσα σε σχέση με ότι άλλο έχω κάνει μέχρι τώρα. Τελείως διαφορετική δημιουργική διαδικασία και οργάνωση. Μου φαίνεται πολύ παράξενο που το έργο είναι ήδη έτοιμο και θα το δω κι εγώ ως θεατής στην πρεμιέρα. Σε άλλες αγωνίες τώρα, η αγωνία μου είναι μη με βαρέσει κάποιος αστυνομικός στον δρόμο χωρίς λόγο ή τελοσπάντων για δικούς του λόγους.

Αποκάλυψε μου την πιο αγαπημένη σου σκηνή στην παράσταση.
Το έργο είναι στην ουσία μια μαγνητοσκοπημένη βόλτα, μέσω ενός βίντεο 360 μοιρών, σε μια ψηφιακή εγκατάσταση που έχουμε φτιάξει για τον ποταμό Ιλισσό, ο οποίος είναι σε lockdown πολύ περισσότερο καιρό από όλους μας. Κατά τη διάρκεια του βίντεο μπορείς να κοιτάς διαρκώς γύρω σου κουνώντας το κινητό ή το ποντίκι του υπολογιστή σου ή για τους πολύ εξοπλισμένους φορώντας VR headset. Δεν έχει λοιπόν ακριβώς σκηνές το έργο γιατί δεν είναι παράσταση και ούτε μπορείς να ξέρεις που θα επικεντρωθεί ο θεατής αλλά ας το πάρει το ποτάμι. Θα πω την τελευταία σκηνή. Έτσι, για να υπάρχει προσδοκία για το φινάλε.

Ο μεγαλύτερος εχθρός της τέχνης ποιος είναι;
Δεν ξέρω ποιος είναι ο μεγαλύτερος εχθρός της τέχνης. Ίσως γιατί δεν μπορώ ακόμα να προσδιορίσω ακριβώς τι είναι τέχνη ή για ποιου είδους τέχνη μιλάμε. Αν πάρουμε ως παράδειγμα το έργο του Maurizio Cattelan «The comedian» το οποίο είναι μια μπανάνα κολλημένη με ταινία σε ένα τοίχο, αξίας 120 χιλιάδων δολαρίων (ο τοίχος δεν περιλαμβάνεται στην αξία), μπορεί ο μεγαλύτερος εχθρός της τέχνης να είναι αυτοί που τρώνε μπανάνες. Αν πάρουμε σαν παράδειγμα έναν μουσικό που τον συλλαμβάνουν για τους στίχους του μάλλον είναι η λογοκρισία.

banner

Σχετικά Θέματα